Focus

Creatief zijn, en het schijnt dat ik dat ben, heeft voordelen. Zo kan ik altijd wel ergens iets van maken, oftewel uit noodzaak, oftewel voor de lol. Dat maakt bij mij niet eens zoveel uit. Het scheppen van iets is een proces waar ik mijn spreekwoordelijke ei in kwijt kan. Dus ook al schep ik iets van niets uit noodzaak, dan vergeet ik die noodzaak zodra ik bezig ben. De directe aanleiding is dus anders, maar het proces en het plezier niet. 

Sinds we verhuisd zijn hebben we ook nog eens een woning met een prachtige serre er aan. Een droom die ik al lang had en nu zomaar uitkwam. Happy!! Direct werd deze plek door mij geannexeerd. Ja, okay, de kleinkinderen en medebewoners van dit huis mogen er wel komen en knutselen. Maar het is MIJN speeltuin! Atelier Tintagel heeft nu niet alleen een FB-pagina maar ook een plek. Tintagel, het kasteel van Koning Arthur 'for king and refugee', gelegen in de nevelen van Avalon waar van alles kan ontstaan. En dat is nou net 'mijn probleem'.

Hoezo probleem? Nou, ik vind dus alles leuk. Ik wil alles proberen. Daar heb ik A geen tijd voor en B, ik ben dus zo iemand die alles een beetje kan. Schilderen, dromenvangers maken, knopen, haken, gitaar spelen, op erg goede dagen zingen, knutselen, raamhangers maken en bij gelegenheid naaien, versieringen maken en cupcakes/taarten bakken. Wat ik van verschillende kanten hoor is het woord: FOCUS. En dat is slim. Want dan kan ik in één van genoemde zaken echt goed worden en wellicht wat verkopen, wat weer geld oplevert om nieuw materiaal te kopen en kan ik een andere levenslange droom in vervulling laten

gaan, namelijk als kunstenaar leven van schilderen en schrijven. Oja, schrijven doe ik ook nog.

Dus ben ik nu bezig met die focus, geholpen door mijn jongste dochter. In Tintagel wordt ontzettend veel geschilderd. Abstracte schilderijen die ik ook aan de man wil brengen. Een eerste opzet voor een website is gemaakt, met veel gezucht en gesteun, want dit behoort niet tot mijn talenten. De FB pagina bestaat natuurlijk al langer. Alle andere dingen staan nu op plaats twee..... en daar staan ze te zeuren dat ze ook aan bod willen komen. Focus werkt, want ik word naar Tintagel en de verf getrokken als door een magneet, maar ik krijg opeens wel een gevoel van tijdnood. Ik wil nog zoveel uitproberen! Met schilderen maar ook al die andere dingen!

Dus heb ik besloten dat ik een tweede leven nodig heb. Wat zeg ik, misschien wel drie! En zo nu en dan verleg ik gewoon even de focus.

Waarheid of waarheid?

Soms word ik wakker en vallen er zomaar gedachten in mijn hoofd. De ene keer is dat wat prozaïscher dan de andere keer; zo van, 'niet vergeten dit of dat te doen vandaag', of zoals vandaag gedachten over waarheid. Wat is waarheid? Ik bedacht, nog lekker rustig in bed, dat waarheid vele kanten heeft. Waarheid is nauw verbonden met perceptie.

Ik heb vrienden die 'in de waarheid zijn'. Al heel lang ook. Heel veel van hun waarheid kan ik wel met ze delen maar toch zijn er ook zaken die voor mij niet zo waar zijn, maar voor hen wel. Dat komt vooral denk ik doordat ik van buiten naar binnen kijk in hun waarheid, en zij van binnen naar buiten. Andere hoek, andere perceptie.

Hoe zit het dan met gewone dagelijkse waarheid? Is er een absolute waarheid? Je zou het haast denken want er wordt door nogal wat mensen/groepen geclaimd dat zij de waarheid in pacht hebben. Stel je nu voor dat de waarheid over de één of andere levensvraag/kwestie of ander geval een klein paars sterretje is op ooghoogte. Gewoon zomaar, ik verzin maar wat. Er omheen staan en zitten allerlei mensen die naar dat sterretje kijken. Ze zien allemaal iets anders. De één zegt dat het een lila sterretje is, de ander ziet een zeester die de weg kwijt is, weer een ander ziet een groen rondje... ieder zijn eigen perceptie, afhankelijk van hoe ze zelf kijken. Vervolgens krijgt iedereen ruzie over de enige echte waarheid. 

Maar wat is dan de waarheid? Ligt de waarheid, net als schoonheid, 'in the eye of the beholder'? Oftewel, neemt het sterretje al naar gelang er naar gekeken wordt de kleur en vorm aan van de perceptie van degene die kijkt en heeft dus ieder zijn/haar eigen waarheid? Of blijft het sterretje, ongeacht wat iedereen denkt te zien gewoon onveranderlijk een klein paars sterretje op ooghoogte. Helemaal zijn eigen waarheid. 

Volgende vraag: Indien het sterretje onveranderlijk zijn eigen waarheid is, is het dan nodig dat iedereen het precies daarover eens is en is het het waard om daarover te vechten? Want hoe weten we nou wie het enige echte kleine paarse sterretje op ooghoogte ziet? Stel nou dat degene die een blauwe bloemachtige vorm ziet op borsthoogte het gevecht wint en de meerderheid des mensen besluit zich hierbij aan te sluiten? En stel nu dat het kleine paarse sterretje op ooghoogte ondertussen gewoon precies dat kleine paarse sterretje op ooghoogte blijft. Wat is dan waarheid? En zou het dat sterretje iets kunnen schelen?

Memory Lane

Memory Lane; een straat waar velen lopen. Zeker personen van mijn leeftijd. De hang naar vroeger schijnt met de jaren te komen, al zal dat ook wel afhangen van de kwaliteit van 'vroeger'. Op Facebook zie ik best vaak wandelingen op Memory Lane en of het daar nu door komt of door mijn leeftijd, ik besloot ook maar eens een wandeling te gaan maken door mijn verleden. Op naar Amsterdam dus, samen met mijn lief.

We begonnen bij het Tropenmuseum. Als kind woonde ik daar praktisch om de hoek in de Wijttenbachstraat. Het museum was en is een geweldig mooi oud gebouw en ik kwam daar altijd heel graag. Als we de hoek omgingen bij het museum en een flink stuk doorliepen, kwamen we bij Artis. Ook daar was ik kind aan huis en bezocht ik de Artisklas. Maar terug naar het museum. De ingang was gemoderniseerd en heel wit. Nadat we de trap naar boven hadden genomen was het gelukkig nog zoals het was in mijn herinnering. De grote benedenruimte, de mooie bogen en de grote trappen. Het was anders dan vroeger maar nog altijd mooi en een beetje thuiskomen.

Naast het Tropenmuseum ligt het Oosterpark. Daar kwam ik als kind bijna dagelijks. Met

mijn moeder eendjes voeren, met mijn vader sleeën en sneeuwballen gooien, of schaatsen op de vijver als die dichtvroor. 's avonds gaan de grote hekken op slot en mijn vader en ik werden zo bijna een keer opgesloten in het park. Niet zo erg in de zomer, maar het was hartje winter en we waren zo druk geweest met sneeuwballen gooien dat we de tijd vergeten waren. Het bruggetje herkende ik en de grote vijver met treurwilgen. Sommige dingen waren weg of veranderd maar de grootste herkenning was het fonteintje om uit te drinken. Stokoud maar het was er nog. Op dat moment was ik weer even zes.

In de Wijttenbachstraat is een stuk uit de rij huizen waar ik woonde afgebroken. Ons huis hoorde daarbij. Toch is de straat nog heel

herkenbaar en de Dappermarkt is ook nog steeds druk bezocht. Ik kon de sfeer nog proeven uit mijn jeugd. Anders was het in de Indische buurt waar ik later woonde. Totaal onherkenbaar! We gingen daar weg omdat ons huis, en de rest, werd afgebroken. Met veel moeite lokaliseerde ik waar onze woning had gestaan. Eerst vond ik de school terug en de kerk en van daaruit wist ik het stratenplan uit mijn herinnering op het huidige te leggen. Ik kon de oude buurt in mijn hoofd zien terwijl ik keek naar de huizen die er totaal niets meer mee hadden. De sfeer van toen voor altijd weg. Het eindpunt van Memory Lane.

Terug naar Brabant waar we als afsluiting heerlijk Surinaams aten bij 'Tante Vonnie'. Al met al was het een mooie dag en snap ik ook beter waarom zoveel mensen op Memory Lane wandelen. Het is meer dan 'even terug'. Het was mooier dan ik dacht. Misschien ga ik nog eens terug.

Ik wil het niet weten!

Lang geleden, zo ongeveer in de prehistorie, was ik kind. Jaartje of vijf en wij hadden een televisie. Zo een vierkant geval met afgerond scherm in houtlook kast, twee grote draaiknoppen aan de zijkant. Eentje voor de zenders en eentje voor het volume. Waar de aan/uitknop zat weet ik niet meer want daar mocht ik niet aankomen. Paulus de boskabouter. Ik zie hem nog zo voor me in zwart-wit. De touwtjes aan de pop duidelijk zichtbaar. En de enge heksie-heks op haar bezemsteel. Ik dacht dat ze allemaal in de tv woonden en mij ook konden zien. Tsja...

Erg veel kinderprogramma's waren er volgens mij nog niet en zeker niet elke dag. Behalve dan de Fabeltjeskrant. Veel reclame kan ik me ook niet herinneren, behalve de 'ster'. Wel het testbeeld en mijn vader die ons Amsterdamse dak op moest om de antenne zo te zetten dat we beeld hadden zonder 'sneeuw'. Er is veel veranderd.

Onze televisies zijn tot heel veel in staat nu en we hebben heel veel zenders, waar wat mij betreft toch bar weinig op te zien valt. Maar dat kan aan mij liggen. Maar wat ik echt heel erg, ontzettend, vervelend, irritant en naar vind zijn de reclames die om de haverklap die ene leuke serie of film/docu die ik dan wil zien onderbreken.

Zelfs bij de reclames zit wel eens iets grappigs maar wat ik dus echt, heel echt niet wil weten en zeker niet zien, is hoe een dame eelt van haar hielen schraapt, me vertelt hoe ze haar harde ontlasting zacht krijgt, of haar wiegende billen toont waar dan een tena lady ergens onderaan schuil gaat.

Wat ik al he-le-maal niet ongevraagd op mijn bankhangmoment hoef te weten is hoe een dame haar vingertje opheft om te benadrukken dat jeuk van onderen met één inbrengpil tot het verleden behoort en nee, ik hoef ook geen explosieve orgasmes te zien dankzij durex.  En ja, er zit nog steeds een uitknop op de televisie, maar ik vind detective Frost zo leuk. En waarom zijn het trouwens altijd dames die zulke afgrijselijke reclames doen? Van maandverband, tampons tot wasmiddel. Mannen mogen sexy doen met Old Spice ....

Dus verdwijn ik bij elke reclamesessie van de bank naar mijn laptop of steek mijn neus in een boek. Want ik WIL HET NIET WETEN!!! Kan ik hiervoor ook Apeldoorn bellen?

Hondenleven

Uit het leven van Fynn,

Gaap... hoor ik daar een baasje? Ja ik hoor een baasje! Het is ochtend! O, snel in mijn mand. Daar hoor ik namelijk te slapen en daar lig ik ook als de baasjes naar bed gaan, maar zodra ze de deur achter zich dichtdoen kom ik er weer uit. Dan slaap ik de hele nacht achter de kamerdeur op de vloer. Zou het baasje voelen hoe warm de vloer daar is als hij/zij binnenkomt? Nee, vast niet. Het zijn maar mensjes. Baasje komt binnen en ik blijf superbraaf in mijn mand. Kijk, hoe lief ik ben!

Baasje gaat ochtenddingen doen en drinkt wat water en dan trekt ze haar schoenen aan. Ik zit, alweer superbraaf, te kwispelen. Jaaa, we gaan buiten spelen! Baasje heeft hondenlekkers in haar tas, dus ik neem me voor goed te luisteren. Braaf zitten en wachten. O ja, baasje wil altijd eerst naar buiten stappen en dan mag ik pas. Nou vooruit dan maar. Krijg ik al lekkers?

Min of meer braaf loop ik mee naar de uitlaatplek. Jaaaa, wind, gras, riet, luchtjes.... wat? Niet trekken? O ja.... O, andere hond in zicht! Ik vergeet alles. Geen snoepje. Zucht. We wandelen verder en gaan over de paadjes waar ook heel veel water is. Leuk! Ik kom hondjes en kindjes tegen die me aaien. Gelukkig ben ik een lobbes die graag geaaid wordt. Ik geef zelfs een kusje aan een kindje en jaaaa, ik krijg een snoepje! Vervolgens ga ik lekker door de drassigheid springen. Baasje verliest haar jas en dat vertel ik haar door er bovenop te gaan staan. Waarom krijg ik nu geen snoepje?

We lopen verder en baasje neemt me mee naar een soort weggetje dat naar het water loopt en aan de andere kant weer omhoog gaat. Huh? Ik snap het niet helemaal. Ik spring rond, hap in het water, doe maf. Zit! Wat? O, zit. Ik zit. Krijg ik nu weer een snoepje? Nee dus. We lopen het water in, ik plons, ik zwem! Aan de overkant lopen we omhoog en ik schud me lekker uit. Ik krijg lekkers!

Thuis krijg ik eten en drinken en laat ik mijn andere baasje zien dat ik heel gek kan doen. Ik moet in de mand.

We gaan nog een keer wandelen. Geen water dit keer. Ook geen snoepjes maar ik luister toch wel min of meer. Zo ben ik wel hoor. En dan mag ik mee in de auto met de baasjes en we gaan naar een soort paradijs! Allemaal heerlijke luchtjes! En kluifjes! En ballen! En speeltjes! En een andere hond! O hij gromt. Ik krijg een nieuw speeltje! En lekkers! Ik doe een vreugdeplasje, een heel kleintje maar hoor. De winkelmevrouw vindt dat niet eens erg. Thuis mag ik meteen mijn nieuwe speeltje gaan bewerken met mijn mooie witte tanden. Vandaag is een goede dag en die is nog niet eens om. Nu even slapen.

Dino op je bord

Vandaag waren we met twee van onze kleinkinderen naar het Oertijdmuseum in Boxtel. Echt ontzettend leuk! En niet alleen voor de jongens van 3 en 5. Er waren Dino's in alle soorten en maten, als dode skeletten (zoals de jongens dat noemen) en met huid en brullend. Binnen en buiten, leuk en leerzaam. Ze waren helemaal enthousiast, de boys. Opa en oma ook blij natuurlijk.

Gezeten op een terrasje met jus d'orange en chocomel en lekkers keken we naar de kippen en hoenders die daar rondliepen. "Kijk", zei ik, "kleine dino's." En dat klopt hoor. Op een groot bord stond inderdaad dat de wetenschappers het bewezen achten dat kippen en soortgenoten afstammelingen zijn van de dinosauriërs. Er is zelfs een skelet gevonden van een T-rex met intact ruggenmerg. Hierdoor kon worden vastgesteld dat vogels/hoenders en dino's dus verwant zijn. 

Daar liepen ze dan, met de jongste kleinzoon er achter aan om ze te voeren... De nazaten van de T-Rex, de Diplodocus, de Pterodactylus die een spanwijdte had van 10 meter, zo groot was als een schuur en met één slag van zijn vleugels op kon stijgen. Zo gespierd was dat prehistorische dier. De mensheid had geen schijn van kans gehad als de dino's niet uitgestorven waren.

Helaas echter voor de dino's stierven ze door verschillende oorzaken wel uit, of werden al kleiner door voedseltekort. De genadeslag kwam zo een 65 miljoen jaar geleden, met de grote meteorietinslag en het daar op volgende domino-effect van uitsterven. De eens zo gigantische heersers van de aarde zijn heden ten dagen verworden tot mini-dino's in een legbatterij, of bij geluk vrije uitloop- of scharrelkip. Het meest veelzijdige stukje vlees... 

Gaat het niet met alles zo? Koninkrijken, wereldrijken, beschavingen. Altijd is er een golfpatroon van opkomst en ondergang. De mensheid kwam op.... En zoals het grootste deel van de mensheid omgaat met deze oeroude aarde is diep triest. Is de mensheid nu de intelligentste of stomste soort die ooit opgekomen is? We zijn druk bezig de aarde en daarmee onze soort onder te laten gaan. Hebben we niet eens een meteoriet voor nodig.

Reis om de wereld in 60 minuten

Afgelopen zondag was ik met dochter en twee mij onbekende dames bij een klankschalenconcert bij Miguel. Miguel is sinds 2008 beroepsmasseur en wil hoofd, hart en lichaam bij zijn cliënten verbinden en zo eventuele blokkades of onbalans helen. In 2013 opende hij zijn eigen praktijk, Curamos, wat heling betekent. De massages doet Miguel met behulp van klankschalen maar in ons geval gingen we voor een concert. Zonder massage, maar wel heel ontspannend.

We werden vriendelijk ontvangen in een heerlijk ruikende ruimte achter zijn woning. Niet groot, maar rustgevend en van alle gemakken voorzien, zoals ligmatjes, kussens en dekentjes zoveel je wil. We gingen er met zijn vieren lekker relaxed bij liggen en Miguel nam plaats achter onze hoofden, waar de klankschalen en andere instrumenten stonden opgesteld. Ik had me er geen voorstelling van gemaakt, deed mijn ogen dicht en liet het over me heen komen. Het enige waar ik me bezorgd over maakte was dat ik in slaap zou vallen en zou gaan snurken.... Dat gebeurde dus niet. Ik ging op reis.

De eerste tonen die ik hoorde waren licht en leken voorzichtig. Om te wennen haast. Niet elke toon vond ik prettig maar ik denk dat dat heel persoonlijk is. Tenslotte resoneren de klanken met iemands innerlijk en dat botst misschien ook wel eens. Toen het concert eenmaal op dreef was zag ik plots regenwoud. Hoge bomen reikten naar de zon en Indianen trokken door het woud. Toen de klanken veranderden zag ik kale bergtoppen. Heel hoog leken ze me. De wind zong er omheen. De lucht was blauw.

Wat volgde was wind die later meer op de branding leek, waarna het weer wind werd. Steeds sterker. Wind die bladeren aan bomen deed ruisen en ritselen en zwiepen. De regen kwam ook met bakken naar beneden. Hiervandaan kwam ik bij een mooie rivier. Het water dartelde over steentjes, stroomde, draaide en gorgelde. Hierna volgde nog een regenbui, maar deze was zomers, weldadig en heel lekker om over me heen te krijgen.

Zo reisde ik over bergen, door dalen en bos, langs de rivier, zee en stad. Sommige klanken deden me denken aan mijn gitaar en zelfs aan de tram. Of een speeldoos, compleet met nieuwsgierig kind dat zocht waar het geluid vandaan kwam. Ondertussen ontspande ik en zakte steeds dieper in mijn matje en in mijzelf.

Na een uurtje gaf een helder belletje aan dat het voorbij was en ik ging zitten. gewoon op hetzelfde matje in Schijndel. Gewoon droog ook, ondanks al dat water. Ik dronk een glas water, at een dadel en we namen afscheid van Miguel die ons een houten hartje meegaf. Na deze wereldreis in 60 minuten reisden mijn dochter en ik heel wakker en ontspannen het laatste stukje, van Schijndel naar Veghel. En, o ja, Miguel heeft ook erg mooie rustige ogen.