vrijdag 18 januari 2019

Buiten de comfortzone

Aan alles merk ik het. Ik ben dáár en daar is buiten mijn comfortzone. Opeens moet ik naar buiten treden en mezelf min of meer op de voorgrond plaatsen. Daar houd ik niet van. Het maakt me nerveus. Buiten mijn comfortzone dus. Duidelijk.

Waarom moet dat dan? Nou ja, omdat ik een boek heb geschreven. Dat schrijven is volledig binnen mijn comfortzone. Eerst ontstaat er een idee. Vervolgens gaan er allerlei radertjes draaien en ontstaan er plots. Allemaal heel comfortabel in mijn hoofd. Op een bepaald moment zoeken deze gedachten een uitweg, via het toetsenbord naar mijn harde schijf. Nog steeds erg comfortabel. Helemaal in de flow zelfs.

Het eerste iets minder comfortabele deel komt bij de eerste vraag aan familie en vrienden om eens te kijken of het ontstane manuscript iets is? Toch nog best een veilige omgeving, dus dat valt nog wel mee. Met de feedback ga ik dan weer aan de slag. Tegen de tijd dat het manuscript naar uitgevers gestuurd gaat worden, begint het eng te worden. Het oordeel ...

Afwijzingen zijn er in soorten en maten. Uiterst kritisch, gewoon niet het genre waar op dat moment behoefte aan is, onder de ondergrens van 75.000 woorden zitten, er zijn allerlei redenen. Volgende ronde. De kritiek wordt ter harte genomen en het schaven en herschrijven begint weer. Tips worden meegenomen, informatie ingewonnen en verwerkt.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ondertussen ben ik een aardige tijd verder. Eén uitgever heeft een innamestop. Geen tweede ronde daar dus. En dan wordt het manuscript geaccepteerd door uitgeverij Boekscout. Yessss! En dan begint het einde, het echte ontzettende einde van mijn comfortzone. Er moet nog meer verbeterd worden, nog een beetje herschreven. Marketing komt om de hoek kijken. Opeens moet ik nadenken over mijn doelgroep. Nou ja, iedereen boven de zestien die van spannende verhalen houdt? Gelukkig krijg ik veel tips maar eh, hoe moet dat allemaal. Ik blijk een dodo te zijn qua social media.

Nu is het dus zaak om mijn verhaal, mijn boek, aan de man en vrouw te brengen. Op 15 februari, een dag voor mijn verjaardag, ziet de thriller De matchmaker het levenslicht. Mijn thriller. Iemand zette op Facebook: 'Ik houd niet van thrillers, die geven verkeerde gedachten'. Ik vraag me af wat dat zegt over de gedachten van de persoon die de thriller bedenkt. Heb ik een misdadig brein? En ga ik mijn gedachten nu dus echt delen met lezend Nederland? Mijn misdadige verkeerde gedachten? Ja dus.

Daarvoor moet ik dus gezien en gehoord worden. Op de voorgrond treden. Heel ver buiten mijn comfortzone stappen. Gelukkig draaien in mijn hoofd de radertjes alweer rond het volgende boek. Kan ik straks weer lekker terugkruipen in mijn misdadige doch veilige wereld van mijn gedachten die zich via het toetsenbord weer tot boek gaan vormen. Weer heerlijk comfortabel. En dan begint alles opnieuw ...

dinsdag 25 december 2018

Kerstmis forever

Kerstmis, het feest van het licht. In Christelijke zin werd Het Licht van de wereld geboren, het kindeke Jezus. Hij kwam om onze zonden weg te nemen. Arm kind. Zo klein, zo veel zonde. Het andere licht, de ster van Bethlehem, was aan de hemel gezet om te volgen door herders, schapen en wijze koningen. Zo vonden zij de weg naar het kribje in de stal. De enige plek waar de zoon van God terecht kon. Daarmee zelfs koningen dwingend tot nederigheid.

Als symbool voor het licht zetten we elk jaar met kerstmis een boom neer. Of eigenlijk is dat een 'heidens' doch gekerstend gebruik. Zo met midwinter, als de dag het kortst is en de nacht het langst, de dagen sowieso donker en koud, werd het licht teruggeroepen. Op 21 december werden vuren ontstoken, kaarsen en later de lichtjes in vele soorten en maten. En het helpt, want de dagen worden weer langzaam langer. Toch? Ondanks dat het kindeke Jezus waarschijnlijk niet in december is geboren, en zelfs niet eens 2018 jaar geleden, vieren we jaarlijks het feest van het licht op 25 en 26 december. Een prachtig feest.

In mijn ogen gaat het met kerst vooral om saamhorigheid. Samen zijn met familie, vrienden of net met wie je wil. Sommige mensen zijn onvrijwillig alleen, anderen willen juist graag alleen zijn. Het maakt mij persoonlijk niets uit wat je viert en hoe je het noemt. Vier midwinter, kerst, het Lichtfeest, maar vier het met je hart open. Nodig de mensen die onvrijwillig alleen zijn uit, laat anderen weten dat je ze aan ze denkt maar laat ze hun ding doen. 

Prachtige initiatieven zie ik voorbij komen. Kerst, warmte, naastenliefde. Eigenlijk zou dat best het hele jaar mogen, of niet? Terwijl er meer dan een miljard, alleen al in supermarkten, wordt uitgegeven aan het feest van het licht, het feest van liefde, gaan de kinderen in Jemen dood van de honger, gaat in Syrië de ellende door en zitten er weet ik hoeveel mensen in erbarmelijke omstandigheden in vluchtelingenkampen zoals op Lesbos. 'Wij gaan ze halen' wordt beschouwd als mensensmokkel door onze staatssecretaris, terwijl het toch beloofd was dat we ze zouden komen halen.... In eigen land leven er nog teveel mensen onder de armoedegrens en is er geen kerst mogelijk. En dit is maar een heel klein beetje van wat er loos is.

Ik zeg niet dat we geen kerst moeten vieren, of geen inkopen moeten doen. Ik zeg niet dat we elkaar geen kadootjes moeten geven. Ik zeg niet eens dat het niet eerlijk is. Ik wil niets afdoen aan het plezier en ik wil zeker de mensen die al delen niet vergeten te noemen. Ik stel wel een vraag. Kunnen we met zijn allen, overal, niet eens echt het Licht laten terugkeren? Kunnen we in plaats van wachten op de Messias die alles op komt lossen, niet zelf messias worden? Zonder ons iets aan te trekken van traag politiek gedoe, waarbij stemmen winnen belangrijker is dan erbarmen en enige vorm van kerstgedachte ver te zoeken is. Zich beroepend op 'onze' Joods-Christelijke normen en waarden moet er denk ik een speciale uitgave zijn van de bijbel die gehanteerd wordt door velen. De woorden naastenliefde en erbarmen zijn daarin geschrapt.

Kunnen we niet allemaal deze kerst besluiten onze harten open te zetten zodat het Licht binnen kan komen en door ons heen kan schijnen. Een zee van Licht, van liefde en erbarmen. Ik roep iedereen hiertoe op, ongeacht je levens- of geloofsovertuiging. Ongeacht of je kerst viert of niet. Laat iedereen binnen in het Licht. Stop met hokjes, oordelen, zij tegen wij en wij tegen zij. Verbind je met elkaar en het Licht groeit. Het is toch veel mooier om mensen gelukkig te zien dan ontredderd van verdriet. Ik weet echt wel dat in Syrië de oorlog niet stopt omdat ik dit vraag, maar er is Licht nodig om duister te verdrijven. Laat het Licht terugkeren, laat het groeien en laat het blijven. Voor altijd kerst.

vrijdag 30 november 2018

Een apart cadeau

Soms gebeurt er op een doodnormale dag iets heel aparts. Dan is het meteen geen doodnormale dag meer natuurlijk, maar dat weet je van te voren niet. Ik niet tenminste. Een paar maanden geleden stuurde ik een manuscript naar Uitgeverij LetterRijn. Een thriller. Ik was één van de winnaars van de door deze uitgeverij uitgeschreven verhalenwedstrijd en ik dacht; nooit geschoten altijd mis, en, God zegene de greep. Bam. Het eerder geschreven korte verhaal Tik ... tak ... kwam in de bundel Deadline te staan en is inmiddels uitgegeven. Helaas ... voor mijn boek geldt dat niet. Op donderdag 29 november kreeg ik vijf minuten voordat ik de trein moest halen een afwijzing binnen per email. Misschien kinderlijk van me, maar ik was behoorlijk teleurgesteld en in de mineur. Maar treinen wachten niet, dus hup naar het station. De trein had vertraging. Kon ik mooi nog een keer de mail doorlezen en tot mij nemen. Helemaal hopeloos klonk het niet, bij nader inzien. Er moest herschreven worden en meer detail worden toegevoegd, maar het had potentie en spanning. Dat laatste is handig voor een thriller. Het was ook nog origineel. Na nog te doene arbeid mag ik het opnieuw aanbieden. Maar toch ... In de trein staand was ik ontzettend niet blij. De gedachte dat ik alles een beetje kan maar niets echt goed, deed weer zijn intrede. (hij komt regelmatig op herhaling) Maar toen ...

Ik stond mijn werkkleding uit de kast te halen toen ik een echtpaar de balie zag naderen van de leukste automatiek van Eindhoven, waar ik dus werk. Omdat mijn collega in de keuken was, liep ik snel naar voren om hen te helpen. Het was een Engelssprekend, Aziatisch ogend stel, misschien ietsje ouder dan ik zelf ben. Het bleek dat ik hen helemaal niet hoefde te helpen. Ze waren speciaal even naar de balie gekomen omdat ze mij zagen staan en mij wilden vertellen dat ze vaker voorbij kwamen en altijd, echt altijd mij zagen glimlachen. Dat ze dat prachtig vonden omdat ze konden zien dat dit geen werkglimlach was, maar eentje die uit mijn hart komt. Dat ik veel mensen blij maak met die glimlach en dat ze het
zo leuk vonden nu even echt kennis te maken. Ik werd er vreselijk verlegen van, al vroeg ik me ook af of dit echt echt was. Of, was dit bijzondere stel op precies de juiste tijd langsgekomen om mij een les in relativeren te geven ... Tenslotte is een boek schrijven iets wat je wel, of in mijn geval niet, kunt. Het compliment dat ik van deze mensen kreeg ging over wie ik ben. Veel waardevoller eigenlijk. Binnen een half uur van teleurstelling naar ontroering. Een apart cadeau op een ogenschijnlijk zo gewone doordeweekse dag.

dinsdag 4 september 2018

Nieuwe stijl?

Het is een tijdje geleden dat ik heb geblogd. Geen inspiratie? Dat wel. Ik had gewoon geen zin. Wat doet mijn mening ertoe en wat voegt hij toe? Misschien was ik eventjes niet in de stemming. Een maandje of drie om precies te zijn. In die maanden kwamen best onderwerpen voorbij waar ik me over opwond, maar wie ben ik. Vandaag besloot ik toch maar om mijn verbazing en afschuw ergens over uit te spreken. Waarover dan? Lili en Howick? Vaccineren? Migranten? Over al die zaken heb ik een mening, inderdaad, maar daar wil ik het niet over hebben. Wel over de manier waarop er over deze en andere zaken wordt 'gediscussieerd op televisie en op social media. Kort gezegd, ik word er vreselijk moe en moedeloos van en dat is meteen de reden dat ik geen zin had te bloggen. Edoch, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus laat ik via mijn toetsenbord weten dat het op social media allemaal wel wat beleefder mag en op tv wat minder oppervlakkig.

De afgelopen tijd ben ik me namelijk meermaals rotgeschrokken van de toon die mensen aanslaan over onderwerpen als wel of niet vaccineren. Zo hard, zo onbeschoft, dat ik me afvroeg of het hier over vaccinatie ging of over de Islam. Lange tijd had deze godsdienst en de mensen die deze aanhangen, toch wel het patent op ongelooflijk onbeschoft taalgebruik van reageerders op allerlei berichten. Ga je er tegenin dan krijg je dezelfde berg afval over je hoofd gegooid. 

Bij de discussie over vaccineren gaat het er net zo aan toe. Vooral schokkend als het van iemand komt waarvan je het nooit had verwacht. Sommige mensen die vóór zijn kunnen ontzettend grof uithalen naar mensen die een voorzichtige nuance toe willen voegen. In de media is duidelijk een campagne bezig vóór vaccinatie. Overal worden we geconfronteerd met foto's en verhalen van mensen die er vreselijk aan toe zijn doordat ze niet zijn ingeënt. Op tv wordt aan Jan en alleman te pas en te onpas gevraagd of men voor of tegen is, zonder er inhoudelijk op in te gaan. Uiteraard is iedereen voor. Mensen die uit bewuste keuze niet vaccineren worden weggezet als idioten en mensen die het uit geloof doen als nog grotere gekken. De toon maakt me bang. Waar is het gesprek? Waar het respect? Waar is de ruimte om eerlijk en open over deze zaken te praten. Waar is de bereidheid om behoorlijke alternatieven te bedenken nadat duidelijk is waar de bezwaren precies zitten? En waarom is de pagina van het RIVM waarop de effectiviteit en duur van bescherming van een vaccinatie op wordt aangegeven verdwenen van hun site? Zou dat teveel discussie oproepen?

Nederland wordt steeds meer nuanceloos. Je bent voor of tegen. Het is zwart of wit. Je bent verstandig of een idioot. Er mag met grof geschut worden beledigd , gescholden en geschimpt. Is dat de nieuwe stijl? Daar bedank ik voor.

donderdag 26 april 2018

Vergeet dit ook even....

Het is weer zo ver. Onze heren politici hebben geen herinnering aan de memo's die wel of niet op de financiële of andere tafel hebben gelegen, over het afschaffen van de dividendbelasting. Eerst waren er geen memo's, toen waren er toch wel memo's en toen deze toch wel memo's vrijgegeven moesten worden was elke herinnering eraan niet aanwezig bij zowel Rutte als Pechtold en Wiebes. Dat zou nog niet zo erg zijn, behalve dat men moet twijfelen of onze politici dan wel capabel zijn voor de job, als de memo's het helemaal beaamden dat de afschaffing van de dividendbelasting een goed idee is. Maar dat is natuurlijk niet zo. Was dat wel zo dan was er zeker weten wel herinnering aan hun bestaan. De memo's zijn echter kritisch van toon.


Het afschaffen van de dividendbelasting is bedoeld om grote multinationals binnen te houden. Zoals Unilever onlangs. Deze multinational twijfelde tussen het verhuizen van haar hoofdkantoor naar Londen of hier in Nederland blijven. Het ministerie van Economische zaken benoemde Unilever, Shell, ASML, Philips en AkzoNobel als bedrijven die wel eens zouden kunnen vertrekken uit Nederland als deze belasting niet wordt afgeschaft. Vooral aandeelhouders in deze multinationals worden er beter van. Nederland loopt 1,4 miljard per jaar aan inkomsten uit deze dividendbelasting mis. Daartegenover staat werkgelegenheid.

Het ministerie van Financiën heeft echter een andere kijk op de zaak. Van dit ministerie kwamen ook de niet te herinneren memo's die gewag maken van 'Nederland als doorsluisland' en andere negatieve gevolgen. Uiteindelijk kwam via het dagblad Trouw aan het licht dat er dus tegengeluiden waren. In totaal twaalf. Niet alleen memo's maar ook stukken waaruit zou blijken dat multinationals een grote vinger in de pap hebben gehad bij het besluit. Het ligt natuurlijk allemaal wat ingewikkelder dan ik hier samenvat. Maar de strekking van het verhaal is zo ongeveer wat ik hierboven schrijf en dat onze politici dus onbetrouwbaar hebben gehandeld. Daar valt de oppositie zwaar over. 


Ach denk ik dan. Wat is nieuw. Zijn politici ooit wel betrouwbaar? Gaat het afschaffen nu niet door? Treedt Rutte terug? Welnee. Ze kletsen zich er wel uit. Er is gewoon geen herinnering. Gevalletje beginnende dementie? Misschien ook een idee voor wat andere voorgenomen maatregelen. Kan dit kabinet bijvoorbeeld ook even alles vergeten wat te maken heeft met het plan om minder validen niet meer een normaal salaris te betalen? Maar 'loon naar prestatie'? Een onzalig en onmenselijk plan. Vergeten dus heren. Beloof ik er niks van te zeggen.

vrijdag 20 april 2018

Bio-Bij-Blij-zaadjes daar wordt het levendig van

Zoals de meesten van jullie gemerkt hebben beheer ik een tijdelijke voedselbank voor bijen. Bijen zitten dan wel niet onder het minimum inkomen, maar hebben het zeker zwaar. De helft van de soorten is bedreigt, er sterven hele volkeren, en er is geen eten genoeg. De sterfte wordt vooral veroorzaakt door pesticiden die vrolijk rondgestrooid worden omdat wij niet van beestjes houden. Een worm in je appel hapt niet zo lekker en voor de kweker is het een verliespost als zijn oogst aangevreten of opgevreten wordt door iets niet zijnde een betalende mens.

Maar wat wil nou het geval; 80% van de gewassen, die wij mensen eten, zijn afhankelijk van bestuiving van... jawel de bij. Dus, als de bij verhongert, verhongeren wij ook. Toen mijn dochter Linda op FB verscheen als Pollinater, (Bestuiver) en voedselbank voor bijen wilde ik meteen meedoen. Mijn steentje bijdragen. Of liever gezegd zaadje. Daarbij denk ik met mijn half boeren- half stadse verstand dat een goed gevoede bij een gezondere bij is met meer weerstand. Net als mensen.

De voedselbank is dus: Het gratis ter beschikking stellen van bloemzaden. Biologische bloemzaden in een mix waar bloemen uitkomen waar bijen blij van worden. De zaden werden gratis thuisbezorgd door een vrijwilligster van The Pollinaters. In een elektrisch autootje. The Pollinaters hebben hun project op Nudge.nl staan waar allerlei groene initiatieven te vinden zijn. De nationale zaaidag op 22 april is een mooie aanleiding om aan het zaaien te slaan.

Wat had ik niet verwacht.... dat het storm zou lopen. Maar dat doet het wel. Vooral na een interview door Rob de Bruyn van het ED en het oppikken van dat interview door Duurzamer Helmond. Ook Jeanette Hendriks van de Fairtrade winkel Diferentes in Helmond droeg haar steentje bij aan de verspreiding van het nieuws.

Allerlei mensen stuurden berichtjes, kwamen langs, na bericht of spontaan. Mijn huis leek wel een bijenkorf en er staan nog wat afspraken. De zaadjes zijn bijna op. Het trekt mij ook aardig uit mijn comfortzone, want ik treed niet zo snel naar buiten. Behalve dan veilig op papier. Wat blijkt? Al die mensen zijn super aardig en leuk en er ontstaan mooie contacten. De bij helpt mij dus ook. Nu al, en ik heb nog geen bloem gezaaid.

Mensen, we hebben de bijen, de natuur, de aarde nodig voor ons eigen voortbestaan. Gooi je stoeptegels uit de tuin, maak er leuke bankjes van en ga daarop zitten genieten van wat je zaait. We moeten nog altijd oogsten wat we zaaien en ik oogst liever geur en kleur dan grijze dode tegels en op termijn een dode wereld.

Foto: Bert van Beek Fotografie

maandag 19 maart 2018

Recessieve Dominantie

Op het journaal hoorde ik gisteren dat een dame, ik meen uit Emmen, werd beledigd en uitgescholden om haar uiterlijk. Zij was zaterdag als kandidaat-raadslid op pad voor de PvdA. Wilde zich dus inzetten via de politiek, ook voor de mensen die meenden haar uit te moeten schelden. 'Terug naar Afrika' en 'kopvoddenmongool' kreeg zij o.a. te horen. Waarom? Deze dame, Ugbaad Kilincci, is donker van huid en draagt hoofdbedekking. Zij is al in Nederland vanaf haar eerste jaar. In keurig Nederlands legde zij beleefd uit waarom ze toch maar naar huis was gegaan en dat deze zaken bespreekbaar gemaakt moeten worden. 

Ik schrik van dit soort dingen. Hoe komen mensen erbij om iemand uit te schelden om zijn of haar uiterlijk. Over wat soort dingen schelden deze mensen dan nog meer, vraag ik me af. Schelden ze iemand die mank loopt ook uit? Waarom denkt een deel van de mensheid dat ze het recht hebben mensen te beledigen of erger, omdat ze geen wit huidje hebben. Zich op hun eigen manier kleden en een afkomst buiten Nederland hebben? Hoezo geeft een wit huidje het recht op anderen neer te kijken? En wat zegt dat over de mensen die dat doen?

Mijn gedachten namen zoals gewoonlijk een loopje met me. Als het klopt wat de wetenschap denkt stammen we toch allemaal af van de oer-Eva. Eva kwam uit Afrika. Eva was zeker niet blond met blauwe ogen. Net als donkere ogen, is ook een donkere huid een dominante factor in de erfelijkheid. 
Een kort biologielesje, enigszins vereenvoudigd: Vrouw met bruine ogen en man met blauwe ogen krijgen kind. Het kind erft van iedere ouder een aanleg voor oogkleur. De vrouw heeft op haar gen voor oogkleur een allel (aanleg) voor bruin en één voor blauw. Omdat bruin nu eenmaal dominant is over het recessieve (ondergeschikte) blauw zijn de ogen van de vrouw bruin. De man heeft blauwe ogen en dus op zijn gen twee keer het allel blauw. Hij kan dus alleen blauw doorgeven aan zijn kind. Geeft nu de vrouw het bruine allel door aan haar kind (dominant over het blauw van de man), dan heeft het kind bruine ogen. Geeft zij echter de blauwe kleur door dan zal het kind blauwe ogen hebben. Heeft het kind blauwe ogen dan kan dit kind later als het groot is ook weer alleen blauw doorgeven. Twee mensen met blauwe ogen kunnen dus geen kind meer krijgen met bruine ogen. Uiteindelijk zijn er daardoor heel veel mensen met blauwe ogen terwijl dit dus een recessieve (ondergeschikte) factor is.

Zo gaat het ook met huidskleur. Donker is dominant over licht. Waarom voelen sommige mensen met een lichte huid zich dan dominant over mensen met een donkere huid? White supremacy en dat soort onzin? 'Ik mag jou beledigen want ik ben wit en Nederlands'? Er zijn toevallig heel veel kleurrijke Nederlanders. Is het een onbewust weten dat ze helemaal niet beter of dominant, maar gewoon een recessieve factor zijn? Zelf vind ik dat een grappige gedachte.