Memory Lane

Memory Lane; een straat waar velen lopen. Zeker personen van mijn leeftijd. De hang naar vroeger schijnt met de jaren te komen, al zal dat ook wel afhangen van de kwaliteit van 'vroeger'. Op Facebook zie ik best vaak wandelingen op Memory Lane en of het daar nu door komt of door mijn leeftijd, ik besloot ook maar eens een wandeling te gaan maken door mijn verleden. Op naar Amsterdam dus, samen met mijn lief.

We begonnen bij het Tropenmuseum. Als kind woonde ik daar praktisch om de hoek in de Wijttenbachstraat. Het museum was en is een geweldig mooi oud gebouw en ik kwam daar altijd heel graag. Als we de hoek omgingen bij het museum en een flink stuk doorliepen, kwamen we bij Artis. Ook daar was ik kind aan huis en bezocht ik de Artisklas. Maar terug naar het museum. De ingang was gemoderniseerd en heel wit. Nadat we de trap naar boven hadden genomen was het gelukkig nog zoals het was in mijn herinnering. De grote benedenruimte, de mooie bogen en de grote trappen. Het was anders dan vroeger maar nog altijd mooi en een beetje thuiskomen.

Naast het Tropenmuseum ligt het Oosterpark. Daar kwam ik als kind bijna dagelijks. Met

mijn moeder eendjes voeren, met mijn vader sleeën en sneeuwballen gooien, of schaatsen op de vijver als die dichtvroor. 's avonds gaan de grote hekken op slot en mijn vader en ik werden zo bijna een keer opgesloten in het park. Niet zo erg in de zomer, maar het was hartje winter en we waren zo druk geweest met sneeuwballen gooien dat we de tijd vergeten waren. Het bruggetje herkende ik en de grote vijver met treurwilgen. Sommige dingen waren weg of veranderd maar de grootste herkenning was het fonteintje om uit te drinken. Stokoud maar het was er nog. Op dat moment was ik weer even zes.

In de Wijttenbachstraat is een stuk uit de rij huizen waar ik woonde afgebroken. Ons huis hoorde daarbij. Toch is de straat nog heel

herkenbaar en de Dappermarkt is ook nog steeds druk bezocht. Ik kon de sfeer nog proeven uit mijn jeugd. Anders was het in de Indische buurt waar ik later woonde. Totaal onherkenbaar! We gingen daar weg omdat ons huis, en de rest, werd afgebroken. Met veel moeite lokaliseerde ik waar onze woning had gestaan. Eerst vond ik de school terug en de kerk en van daaruit wist ik het stratenplan uit mijn herinnering op het huidige te leggen. Ik kon de oude buurt in mijn hoofd zien terwijl ik keek naar de huizen die er totaal niets meer mee hadden. De sfeer van toen voor altijd weg. Het eindpunt van Memory Lane.

Terug naar Brabant waar we als afsluiting heerlijk Surinaams aten bij 'Tante Vonnie'. Al met al was het een mooie dag en snap ik ook beter waarom zoveel mensen op Memory Lane wandelen. Het is meer dan 'even terug'. Het was mooier dan ik dacht. Misschien ga ik nog eens terug.

Ik wil het niet weten!

Lang geleden, zo ongeveer in de prehistorie, was ik kind. Jaartje of vijf en wij hadden een televisie. Zo een vierkant geval met afgerond scherm in houtlook kast, twee grote draaiknoppen aan de zijkant. Eentje voor de zenders en eentje voor het volume. Waar de aan/uitknop zat weet ik niet meer want daar mocht ik niet aankomen. Paulus de boskabouter. Ik zie hem nog zo voor me in zwart-wit. De touwtjes aan de pop duidelijk zichtbaar. En de enge heksie-heks op haar bezemsteel. Ik dacht dat ze allemaal in de tv woonden en mij ook konden zien. Tsja...

Erg veel kinderprogramma's waren er volgens mij nog niet en zeker niet elke dag. Behalve dan de Fabeltjeskrant. Veel reclame kan ik me ook niet herinneren, behalve de 'ster'. Wel het testbeeld en mijn vader die ons Amsterdamse dak op moest om de antenne zo te zetten dat we beeld hadden zonder 'sneeuw'. Er is veel veranderd.

Onze televisies zijn tot heel veel in staat nu en we hebben heel veel zenders, waar wat mij betreft toch bar weinig op te zien valt. Maar dat kan aan mij liggen. Maar wat ik echt heel erg, ontzettend, vervelend, irritant en naar vind zijn de reclames die om de haverklap die ene leuke serie of film/docu die ik dan wil zien onderbreken.

Zelfs bij de reclames zit wel eens iets grappigs maar wat ik dus echt, heel echt niet wil weten en zeker niet zien, is hoe een dame eelt van haar hielen schraapt, me vertelt hoe ze haar harde ontlasting zacht krijgt, of haar wiegende billen toont waar dan een tena lady ergens onderaan schuil gaat.

Wat ik al he-le-maal niet ongevraagd op mijn bankhangmoment hoef te weten is hoe een dame haar vingertje opheft om te benadrukken dat jeuk van onderen met één inbrengpil tot het verleden behoort en nee, ik hoef ook geen explosieve orgasmes te zien dankzij durex.  En ja, er zit nog steeds een uitknop op de televisie, maar ik vind detective Frost zo leuk. En waarom zijn het trouwens altijd dames die zulke afgrijselijke reclames doen? Van maandverband, tampons tot wasmiddel. Mannen mogen sexy doen met Old Spice ....

Dus verdwijn ik bij elke reclamesessie van de bank naar mijn laptop of steek mijn neus in een boek. Want ik WIL HET NIET WETEN!!! Kan ik hiervoor ook Apeldoorn bellen?

Hondenleven

Uit het leven van Fynn,

Gaap... hoor ik daar een baasje? Ja ik hoor een baasje! Het is ochtend! O, snel in mijn mand. Daar hoor ik namelijk te slapen en daar lig ik ook als de baasjes naar bed gaan, maar zodra ze de deur achter zich dichtdoen kom ik er weer uit. Dan slaap ik de hele nacht achter de kamerdeur op de vloer. Zou het baasje voelen hoe warm de vloer daar is als hij/zij binnenkomt? Nee, vast niet. Het zijn maar mensjes. Baasje komt binnen en ik blijf superbraaf in mijn mand. Kijk, hoe lief ik ben!

Baasje gaat ochtenddingen doen en drinkt wat water en dan trekt ze haar schoenen aan. Ik zit, alweer superbraaf, te kwispelen. Jaaa, we gaan buiten spelen! Baasje heeft hondenlekkers in haar tas, dus ik neem me voor goed te luisteren. Braaf zitten en wachten. O ja, baasje wil altijd eerst naar buiten stappen en dan mag ik pas. Nou vooruit dan maar. Krijg ik al lekkers?

Min of meer braaf loop ik mee naar de uitlaatplek. Jaaaa, wind, gras, riet, luchtjes.... wat? Niet trekken? O ja.... O, andere hond in zicht! Ik vergeet alles. Geen snoepje. Zucht. We wandelen verder en gaan over de paadjes waar ook heel veel water is. Leuk! Ik kom hondjes en kindjes tegen die me aaien. Gelukkig ben ik een lobbes die graag geaaid wordt. Ik geef zelfs een kusje aan een kindje en jaaaa, ik krijg een snoepje! Vervolgens ga ik lekker door de drassigheid springen. Baasje verliest haar jas en dat vertel ik haar door er bovenop te gaan staan. Waarom krijg ik nu geen snoepje?

We lopen verder en baasje neemt me mee naar een soort weggetje dat naar het water loopt en aan de andere kant weer omhoog gaat. Huh? Ik snap het niet helemaal. Ik spring rond, hap in het water, doe maf. Zit! Wat? O, zit. Ik zit. Krijg ik nu weer een snoepje? Nee dus. We lopen het water in, ik plons, ik zwem! Aan de overkant lopen we omhoog en ik schud me lekker uit. Ik krijg lekkers!

Thuis krijg ik eten en drinken en laat ik mijn andere baasje zien dat ik heel gek kan doen. Ik moet in de mand.

We gaan nog een keer wandelen. Geen water dit keer. Ook geen snoepjes maar ik luister toch wel min of meer. Zo ben ik wel hoor. En dan mag ik mee in de auto met de baasjes en we gaan naar een soort paradijs! Allemaal heerlijke luchtjes! En kluifjes! En ballen! En speeltjes! En een andere hond! O hij gromt. Ik krijg een nieuw speeltje! En lekkers! Ik doe een vreugdeplasje, een heel kleintje maar hoor. De winkelmevrouw vindt dat niet eens erg. Thuis mag ik meteen mijn nieuwe speeltje gaan bewerken met mijn mooie witte tanden. Vandaag is een goede dag en die is nog niet eens om. Nu even slapen.

Dino op je bord

Vandaag waren we met twee van onze kleinkinderen naar het Oertijdmuseum in Boxtel. Echt ontzettend leuk! En niet alleen voor de jongens van 3 en 5. Er waren Dino's in alle soorten en maten, als dode skeletten (zoals de jongens dat noemen) en met huid en brullend. Binnen en buiten, leuk en leerzaam. Ze waren helemaal enthousiast, de boys. Opa en oma ook blij natuurlijk.

Gezeten op een terrasje met jus d'orange en chocomel en lekkers keken we naar de kippen en hoenders die daar rondliepen. "Kijk", zei ik, "kleine dino's." En dat klopt hoor. Op een groot bord stond inderdaad dat de wetenschappers het bewezen achten dat kippen en soortgenoten afstammelingen zijn van de dinosauriërs. Er is zelfs een skelet gevonden van een T-rex met intact ruggenmerg. Hierdoor kon worden vastgesteld dat vogels/hoenders en dino's dus verwant zijn. 

Daar liepen ze dan, met de jongste kleinzoon er achter aan om ze te voeren... De nazaten van de T-Rex, de Diplodocus, de Pterodactylus die een spanwijdte had van 10 meter, zo groot was als een schuur en met één slag van zijn vleugels op kon stijgen. Zo gespierd was dat prehistorische dier. De mensheid had geen schijn van kans gehad als de dino's niet uitgestorven waren.

Helaas echter voor de dino's stierven ze door verschillende oorzaken wel uit, of werden al kleiner door voedseltekort. De genadeslag kwam zo een 65 miljoen jaar geleden, met de grote meteorietinslag en het daar op volgende domino-effect van uitsterven. De eens zo gigantische heersers van de aarde zijn heden ten dagen verworden tot mini-dino's in een legbatterij, of bij geluk vrije uitloop- of scharrelkip. Het meest veelzijdige stukje vlees... 

Gaat het niet met alles zo? Koninkrijken, wereldrijken, beschavingen. Altijd is er een golfpatroon van opkomst en ondergang. De mensheid kwam op.... En zoals het grootste deel van de mensheid omgaat met deze oeroude aarde is diep triest. Is de mensheid nu de intelligentste of stomste soort die ooit opgekomen is? We zijn druk bezig de aarde en daarmee onze soort onder te laten gaan. Hebben we niet eens een meteoriet voor nodig.

Reis om de wereld in 60 minuten

Afgelopen zondag was ik met dochter en twee mij onbekende dames bij een klankschalenconcert bij Miguel. Miguel is sinds 2008 beroepsmasseur en wil hoofd, hart en lichaam bij zijn cliënten verbinden en zo eventuele blokkades of onbalans helen. In 2013 opende hij zijn eigen praktijk, Curamos, wat heling betekent. De massages doet Miguel met behulp van klankschalen maar in ons geval gingen we voor een concert. Zonder massage, maar wel heel ontspannend.

We werden vriendelijk ontvangen in een heerlijk ruikende ruimte achter zijn woning. Niet groot, maar rustgevend en van alle gemakken voorzien, zoals ligmatjes, kussens en dekentjes zoveel je wil. We gingen er met zijn vieren lekker relaxed bij liggen en Miguel nam plaats achter onze hoofden, waar de klankschalen en andere instrumenten stonden opgesteld. Ik had me er geen voorstelling van gemaakt, deed mijn ogen dicht en liet het over me heen komen. Het enige waar ik me bezorgd over maakte was dat ik in slaap zou vallen en zou gaan snurken.... Dat gebeurde dus niet. Ik ging op reis.

De eerste tonen die ik hoorde waren licht en leken voorzichtig. Om te wennen haast. Niet elke toon vond ik prettig maar ik denk dat dat heel persoonlijk is. Tenslotte resoneren de klanken met iemands innerlijk en dat botst misschien ook wel eens. Toen het concert eenmaal op dreef was zag ik plots regenwoud. Hoge bomen reikten naar de zon en Indianen trokken door het woud. Toen de klanken veranderden zag ik kale bergtoppen. Heel hoog leken ze me. De wind zong er omheen. De lucht was blauw.

Wat volgde was wind die later meer op de branding leek, waarna het weer wind werd. Steeds sterker. Wind die bladeren aan bomen deed ruisen en ritselen en zwiepen. De regen kwam ook met bakken naar beneden. Hiervandaan kwam ik bij een mooie rivier. Het water dartelde over steentjes, stroomde, draaide en gorgelde. Hierna volgde nog een regenbui, maar deze was zomers, weldadig en heel lekker om over me heen te krijgen.

Zo reisde ik over bergen, door dalen en bos, langs de rivier, zee en stad. Sommige klanken deden me denken aan mijn gitaar en zelfs aan de tram. Of een speeldoos, compleet met nieuwsgierig kind dat zocht waar het geluid vandaan kwam. Ondertussen ontspande ik en zakte steeds dieper in mijn matje en in mijzelf.

Na een uurtje gaf een helder belletje aan dat het voorbij was en ik ging zitten. gewoon op hetzelfde matje in Schijndel. Gewoon droog ook, ondanks al dat water. Ik dronk een glas water, at een dadel en we namen afscheid van Miguel die ons een houten hartje meegaf. Na deze wereldreis in 60 minuten reisden mijn dochter en ik heel wakker en ontspannen het laatste stukje, van Schijndel naar Veghel. En, o ja, Miguel heeft ook erg mooie rustige ogen.

Overgang

Mijn man is gestopt met roken! Super! Na een eerste week van humeurigheid lijkt het allemaal erg mee te vallen. Nou ja voor de buitenwereld dan. Zelf heeft hij wel zijn moeilijke momenten maar daar merkt niemand wat van. Hij komt zelfs niet aan! Nee, hij valt juist af, want in plaats van roken vervangen door eten, gaat hij bewegen. De tuin ziet er inmiddels tiptop uit. Alle lof dus voor onze stopper.

In tegenstelling tot manlief kom ik wel aan en ik kan me niet eens beroepen op stoppen met roken... want ik heb nooit gerookt. In een jolig gesprekje hierover met een oude bekende, waren we het er over eens dat dat niet eerlijk is. Wat kan dan mijn excuus zijn? Ik ben niet vreselijk veel gaan eten, niet vreselijk aan het snoepen, ben ook al geen nuttiger van grote hoeveelheden frisdrank of alcohol... Bij mij is dik worden gewoon dik worden zonder excuus. Maar..... Aha! De Overgang! Ja, dat moet het zijn. En als we dan toch bezig zijn....

Toen mijn man zijn humeur het af liet weten door nicotinegebrek, lag (ligt) het duidelijk daar aan. Als mijn humeur het af laat weten ben ik gewoon vervelend, of een bitch. Maar nu niet meer! Overgang! Gewoon grauwen en snauwen en dan zeg ik liefjes; Sorry, ik kan het niet helpen hoor. Je weet wel... Als ik vind dat de verwarming te hoog staat, het dekbed te warm is of als ik om wat voor reden dan ook puf of juist geen puf heb; Overgang!

 In werkelijkheid heb ik niet veel last gehad van het fenomeen. Na twee opvliegers midden tijdens een interview dacht ik; 'ok, dat weten we nu, laat maar', en het bleef erbij. De reclames voor allerlei damesdingen voor maandelijks damesgedoe kan ik nu extra hard negeren en al met al kan ik dit dus helemaal niet als excuus gebruiken. Heel gemeen en sneaky en egoïstisch van mij. Maar, dat kan ik dus he-le-maal niet helpen hoor. Dat is allemaal gekomen door...de overgang.

Opdat wij niet vergeten

Aan de vooravond van Dodenherdenking en Bevrijdingsdag neem ik mij eigenlijk voor om dit keer niets er over te schrijven. Helaas, ik kan het toch niet laten. Mijn excuses. Iedereen die mijn blog leest weet inmiddels wel dat ik ieder jaar weer, bij de zin 'opdat wij niet vergeten' gefrustreerd denk 'Wat nou, het merendeel is het al lang vergeten'. En begint gewoon opnieuw dezelfde oude patronen te herhalen....

Herdenken... Sommigen willen het afschaffen. Daar ben ik het niet mee eens, al was het maar uit respect voor al die verloren levens en voor de nabestaanden. Of voor de verloren zielen die zelfs niemand meer overhadden om hen te gedenken, behalve vreemden op 4 mei.

Sommigen breiden de herdenking juist uit. Ik hoorde op de radio vandaag dat in Amsterdam ook de omgekomen vluchtelingen worden herdacht op 4 mei. Niet op het Rembrandtplein, maar op de Nieuwmarkt. Dit om de Nationale Herdenking en stille tocht niet te verstoren. De herdenking is een initiatief van de actiegroep vluchtelingen, we gaan ze halen. Er was protest tegen maar ik denk ach, ook zij zijn omgekomen als gevolg van oorlog. Weliswaar niet 'onze' oorlog maar dood is dood. Oorlog is oorlog.

Wat dat 'niet vergeten' betreft; De zinsnede wordt dan wel ieder jaar op 4 mei uitgesproken, maar wie een beetje om zich heen kijkt in de wereld kan het eigenlijk helemaal nooit vergeten. Alle stadia van oorlog zijn aanwezig. De dreiging van en met oorlog (Noord-Korea vs Zuid-Korea en de USA), in (burger)oorlog zijn (teveel om op te noemen), mensen die bang zijn voor de toekomst, mensen die zuchten onder geweld, mensen die op de vlucht zijn, getraumatiseerde mensen, mensen die proberen de draad van het leven weer op te pakken en mensen die dat niet meer lukt. Mensen die proberen trauma en verlies te verwerken. Ook hier nog en niet alleen op 4 mei.

Het enige dat we volgens mij echt niet moeten vergeten is dat 'wij' niet onaantastbaar zijn in onze vrede. Het gevaar schuilt mijns inziens in herdenken en denken dat het hier niet meer kan gebeuren. Dat kan wel. Heel makkelijk zelfs. Kijk dus om je heen en wees superblij hier te wonen, in vrede. Vier dat uitbundig op 5 mei en besluit met zijn allen ons niet mee te laten slepen op welk pad dan ook dat tot ellende leidt. Op 4 mei kunnen we nog even herbedenken hoe dat ook alweer allemaal ging. Opdat wij niet vergeten.