Blauwe autootjes niet gewenst

Vandaag waren manlief en ik in Geldrop om op de kleinkids te passen. Een bijzonder leuke bezigheid. We hoorden al van dochter en schoonzoon dat er 's nachts een auto in brand was gestoken in de straat. Schijnt daar ieder jaar rond deze tijd te gebeuren. Een soort periodieke pyromaan. Ergens in de ochtend kwam de politie aan de deur om te vragen of we iets hadden gezien. Nee wij niet.

We stapten met de kinderen de deur uit om boodschappen te gaan doen, net toen het arme uitgebrande autootje werd opgehaald. De achterkant was nog mooi glanzend blauw, de voorkant totaal uitgebrand. "Hij is kapot", zei onze kleindochter van twee. "Papa moet er een pleister op plakken."

Ik vroeg me af of de pyromaan ieder jaar een bepaalde kleur auto's afbrandde en het nu op blauwe had voorzien. Mijn fantasie sloeg enigszins op hol. Ik zag het helemaal voor me hoe allerlei blauwe auto's het slachtoffer werden. Hun eigenaars kregen het helemaal benauwd. Massaal probeerden ze hun kostbare blauwe auto's te redden. Het gevolg was een tsunami van deze blauwe auto's die Geldrop uitstroomden en zich groepsgewijs over de regio verspreiden. Alles om maar te ontkomen aan het vernietigende vuur van de pyromaan.

In bijvoorbeeld Nuenen, of Eindhoven, waren ze hier niet blij mee. De blauwe auto's namen parkeerplaatsen in beslag die toch al schaars zijn. En als er lege plekken waren, moesten die bewaard blijven voor de toekomstige auto's die nog te verwachten waren. Eigen auto's wel te verstaan. Wat als zoon- of dochterlief het rijbewijs haalt en dan geen plek zou hebben voor de extra auto? Eigen auto's eerst! En stel je voor, als de blauwen hier komen komt de pyromaan misschien ook.

Actiecomité's werden opgericht tegen de komst van de blauwe Geldropse auto's. Mensen barricadeerden lege parkeerplaatsen en vragen werden gesteld in de gemeenteraad. 'Laten ze het probleem zelf maar oplossen. Pak die pyromaan maar op', zei men. 'Het is niet ons probleem'. En zo trok de colonne blauwe auto's rond. op zoek naar een plek om uit te rusten. Een enkeling streek over zijn hart en opende zijn garage voor de blauwen. Benzine raakte soms op onderweg en langs de wegen vond men gestrande en verlaten blauwe auto's. Overal ongewenst.

Gelukkig is het maar fantasie.

Menselijk of niet.... Arm kleintje

Ik heb het geprobeerd niet te zien. De foto van dat kleine jongetje. Dood op de kust. Net aan de waterlijn. De kleine handjes. De zooltjes van die kleine schoentjes met daarin ongetwijfeld kleine lieve voetjes. Zijn natte donkere haartjes tegen zijn hoofdje geplakt. Hij ligt op zijn buikje daar. Dood. Verdronken. Drie jaar jong.

Ik kan er niets aan doen. De tranen stromen over mijn wangen. Hij doet me denken aan mijn kleinkinderen die in dezelfde leeftijd zijn. Gelukkig zijn zij veilig. Hij niet. Hij werd geboren in Syrië. Om hem en zijn broertje te laten overleven vluchtten zijn ouders. Hij stierf. Zijn broertje van vijf ook. Omdat ze in gammele vaak overbevolkte bootjes moesten vluchten. Omdat niemand ze hielp.

Juist omdat ik er niets aan kan doen probeer ik steeds om niet te kijken. Geen wegkijken, maar pijn vermijden. Maar wat is mijn pijn bij het kijken naar dit kind, vergeleken bij de pijn van hen die hem verloren. Vergeleken bij de pijn van zoveel mensen in vreselijke omstandigheden op de vlucht voor vreselijke dingen.

En wat is er aan de hand in Europa. Waarom moet er steeds 'spoedoverleg' worden gevoerd in Brussel, wat vervolgens niets oplevert. Waarom wordt er niet met spoed concreet iets gedaan. In IJsland heeft men door dat het om mensen gaat. In dat land met kleine bevolking wil men vluchtelingen in huis nemen, veel meer dan in verhouding is.

Ook hier zijn mensen die willen helpen maar hoe komen we door de bureaucratie. En altijd zijn er weer de groepen mensen die opstaan en roepen; nee! Wij zijn vol. Nederland voor de Nederlanders. Eigen volk eerst. Laat ze maar in hun eigen land blijven. Vervolgens komen er vaak de meest vreselijke opmerkingen los. Om misselijk van te worden.

Het gepingpong om aantallen, het schuiven van stoepje naar stoepje. Prikkeldraad aan de grenzen. En daar ligt hij dan. Dat kleine jongetje. Het beeld dat Europa moet veranderen wordt hij genoemd. Zal Europa veranderen? Ziet Europa hem als mens? Of als last. Is Europa wel menselijk eigenlijk. Of is dat juist het probleem.

Arm kleintje. Ik weet zeker dat er met mij velen zijn die voor en om jou huilen maar dat helpt jou niet meer. Lief kleintje. Rust, eindelijk in vrede.

Verzachtende omstandigheden bij ouder worden

Daar sta ik dan. Bij de Hema, nog niet aangekochte artikelen in de hand. Ik realiseer me dat wat ik in mijn handen heb wel aangeeft dat ik dus ouder wordt. Op zich prettig natuurlijk, maar toch. De eerste aankoop is een leesbrilletje. Och, dat hebben er wel meer en ik zit erg veel aan het beeldscherm, verexcuseer ik mezelf. Het tweede item is een corrigerend ondergoedje, voor onder de jurkjes die net te veel aftekenen naar mijn zin. De combinatie doet het hem. Ik besef; ik word ouder. En dikker. Het bewijs heb ik zelf bij elkaar geraapt.

Zo een ondergoedje kost ook nog eens acht euro. Extra triest dus. "Zullen we even in de koopjeskelder kijken?", vraag ik mijn ega. Dat werd namelijk omgeroepen, dat er een koopjeskelder is. We dalen af. Stenen trappen en inderdaad keldergeur. We kijken een beetje in het rond naar schattige sokjes die leuk zouden zijn voor de kleindochter en stoere kleine broekjes voor de kleinzoons. En dan zie ik het; Dezelfde corrigerende ondergoed-dingen maar dan in ongelooflijk felroze en voor de helft van de prijs. De kleur zie je toch niet, aangezien het dus onder je kleding zit, en voor iets wat ik toch al niet echt nodig wil hebben lijkt me dit een veel betere prijs.

Boven wordt snel het zwarte exemplaar terug gehangen. Bij de kassa gaat er nogmaals een euro van de prijs en samen met het brilletje ben ik even duur uit, als anders alleen het ondergoedje al gekost had. Kijk, dit verzacht de klap. Ik kan weer lachen en zwaaiend met mijn piepkleine tasje aankopen loop ik samen met ega de zon weer in.

Komkommertijd

Het is zover, het is bijna officieel. De komkommertijd begint in medialand. Je merkt het aan de teruglopende views en aan de berichtgeving waar soms duidelijk aan te zien is dat er hard naar is gezocht. Ah, denk ik dan; dat berichtje komt van Fraudehelpdesk. Ja, ik weet dat want ik doe dat ook. Komkommertijd, waarom eigenlijk? 

F.A. Stoett omschrijft de komkommertijd als een slappe tijd, waarin weinig zaken gedaan worden, dus in de maand augustus, als er veel komkommers zijn en de handel over het algemeen niet zeer levendig is.

De term 'komkommertijd' wordt nu vooral in de mediawereld gebezigd, maar waar komt het vandaan? In 1787 wordt de term voor het eerst opgeschreven: Het Rotterdamse patriottenblad Het Saturdags Kroegpraatje, schrijft in een tweespraak tussen Piet en Kees: ,,Is er van de week ook wat nieuws van de groote Heeren uit den Haag?’’, vraagt Piet. ,,Neen’’, antwoordt Kees, ,,maar je mot denken, het is in de komkommertyd, en dan staat alles zoo wat stil.’’ In 1793 verschijnt de term voor de allereerste keer in een vertaalwoordenboek van  Marin, Nederlands-Frans, 6de editie: ,,’t is in den komkommertijd. ’T is den tijd dat er niet[s] te doen valt’’

En ja, soapseries en onze regering zijn op zomerreces, of misschien is dat wel hetzelfde. Weinig of geen nieuwe series op televisie en de kranten gaan naar minder pagina's. Maar het is wel vakantie en de komkommer behoort wel tot de populairste groenten in Nederland. De komkommer, Cucumis Satives, wordt al meer dan drieduizend jaar gekweekt. Sinds 1960 wordt de lange groene in Nederland in kassen gekweekt en graag gegeten. Meestal rauw in een salade, al dan niet geschild. Dorstlessend is de komkommer ook, dus dat is mooi meegenomen in de zomer. Warm kan hij echter ook gegeten worden, gestoofd met gehakt bijvoorbeeld. En, als we ook even Griekenland ter sprake mogen brengen, in tzatziki zit de komkommer geraspt met zout en heel veel knoflook gezellig in de yoghurt. Dus, niet getreurd. Het is komkommertijd!

Hoe maak je een muis beroemd....

De postbode kwam met een wit busje. Uit dat busje kwam een pakketje en in dat pakketje zaten een heleboel boekjes van Benjamin Muis. Hij ligt nu als stapeltje op het halve muurtje van de keuken. Er zijn veel boekjes van dat stapeltje besproken, maar verder moet er nog veel gebeuren Ik moet leren commercieel te denken. Hoe ga ik zorgen dat mensen 'mijn' muis vinden, kopen en lezen... Daar probeer ik creatief in te zijn. Benjamin Muis heeft dus een eigen FB-pagina. Daar was de kleine muis heel opgewonden over. Hij voelt zich heel beroemd. Liken mag!

Om hem nog beroemder te maken heb ik een flyer gemaakt voor boekhandel/bieb/dagverblijf/speelzaal. Mocht iemand denken: Hee, dat is leuk voor... Kopieer hem dan vooral en stuur hem door. Benjamin heeft er in ieder geval heel veel zin in. Hij vindt het ook heel spannend dat hij echt geïnterviewd is. Dit interview komt natuurlijk ook op zijn FB-pagina te staan, maar ook in het echte grote-mensen-nieuws. Jaja, het is een muis met sterallures, maar wel heel lief.

Benjamin Muis gaat naar school

njamin Muis gaat naar school

Geschreven door Cis Linders

Illustraties door Benno Hijl

Benjamin Muis is net vier jaar geworden en mag naar school. Een erg spannende gebeurtenis, waar hij zelfs wakker van ligt. Gelukkig moet hij lachen als hij aan zijn mama denkt, op het hele kleine stoeltje waar ze op mocht zitten bij de kennismakingsdag. Hij valt in slaap en de volgende dag is het zo ver. Benjamin mag naar school!

Graag stel ik als schrijfster, Benjamin verder aan u voor. Natuurlijk zou ik graag zien dat hij op de plank van uw boekwinkel of bibliotheek mag staan. Hij zou zich ook zeer op zijn gemak voelen bij andere kinderen, op dagverblijf, peuterspeelzaal of kleuterschool. Tenslotte is hij een kleine stoere muis, die heel veel avonturen gaat beleven. Naar school gaan is nog maar Benjamins eerste avontuur dat uitgegeven is in boekvorm.

Natuurlijk kunt u Benjamin opzoeken in de webwinkel van uitgeverij Boekscout. U kunt hem daar bestellen. Benjamin wil ook best langskomen om door zijn bedenkster voorgelezen te worden in uw boekhandel, kinderspeelzaal/dagverblijf of bibliotheek. Ik weet zeker dat u hem superlief vindt. Uiteraard is het voorlezen geheel vrijblijvend.

Mijn gegevens: Cis Linders. E-mail: dragonmouse1@gmail.com Tel.: 06 29 26 22 36.

Benjamin Muis heeft zijn eigen Facebookpagina!

De gegevens:

Titel: Benjamin Muis gaat naar school

Auteur: Cis Linders

Aantal pagina's: 30

Geïllustreerd: ja

Uitvoering/formaat: paperback 20 x 20 cm     ISBN: 978-94-0221-773-5

Vaste prijs: € 12.95

Over Boekscout.nl: Boekscout.nl is een uitgeverij in de printing-on-demand-markt. Wij geven boeken uit van auteurs die vaak aan het begin staan van hun carrière. Ons concept maakt het mogelijk om boeken in kleine oplagen tegelijk te realiseren. Daardoor zijn wij in staat de verborgen talenten in Nederland en België op te sporen en hun een kans te geven zich verder te ontplooien. Mocht u vragen hebben over de auteur of over haar boek, dan is uw e-mailtje van harte welkom: info@boekscout.nl.

Dromen

En daar ligt ie dan op tafel; het echte, aller allereerste boekje van Benjamin Muis. Vanaf vrijdag 26 juni is hij verkrijgbaar en krijgen de mensen die mij toestemming hebben gegeven een promotiemail. Maar nu is Benjamin nog alleen van mij. Hij is superschattig en vers van de pers. Bijna nog verdwaald, want per abuis had de uitgever hem naar ons oude adres gestuurd. Daar lag hij dan, moederziel alleen op de mat in een leeg huis. Gelukkig werd hij snel gevonden en alsnog naar Helmond gebracht. Hier werd hij blij verwelkomd en hij lijkt erg tevreden, daar op tafel.

Eigenlijk is het proces van uitgeven, nakijken, drukproeven, e-maillijsten, nu voorbij. Ik hoef alleen nog maar te wachten tot vrijdag. Best een beetje vreemd eigenlijk. Vanaf vrijdag mag, nee moet ik, PR gaan doen. Dat ben ik contractueel verplicht. En natuurlijk wil ik ook graag dat Benjamin zijn weg vindt naar veel boekenkasten van veel jonge kinderen. Zelf was en ben ik gek op boeken. Eerst werd ik graag voorgelezen. Zodra ik zelf het lezen onder de knie had, las ik alles wat ik te pakken kon krijgen. Dat ben ik blijven doen. Boeken zijn vrienden die wonen in de kast. Nu even in de schuur, in dozen omdat ons huis te klein is voor een boekenkast. Maar ik hoop dat ze weer snel hun plekje krijgen en verheug me er nu al op ze weer te begroeten.

De stap van heel veel lezen naar schrijven is niet zo groot. Een beroemde schrijver worden zit er denk ik niet in, maar zo is het ook leuk. En wie weet, misschien schrijf ik nog ooit een bestseller, of wordt Benjamin Muis wereldberoemd in Nederland. Een soort Nijntje. Ach, dromen ...... Maar wat zouden we zijn zonder dromen? Is dat niet waar alles mee begint, of wat mensen gaande houdt in moeilijkere tijden, of mensen gewoon op nieuwe paden brengt in hun leven. Alles begint met verbeelding dat iets kan. Een glimp van een mogelijke toekomst of een toekomstig project. Ik heb nog best veel dromen en al weet ik dat sommige met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet uit zullen komen, ik droom stug door. Een klein droompje ligt nu op tafel en daar kan straks iedereen die het wil kennis mee maken.

Benjamin Muis is/wordt geboren

Kleine Benjamin Muis is ooit ontstaan op een bijzonder saaie ochtend op mijn toenmalige werkplek. Er was gewoon niets te doen. Alle kasten waren voor de zoveelste keer opgeruimd, lijstjes in de computer waren bijgewerkt tot op de laatste punt, lades uitgezocht en klusjes gejaagd bij 'de mannen' tot ook die niets meer konden verzinnen. Een boek lezen of een haakwerkje ter hand nemen was geen optie. Aan de receptie moet je toch minstens doen alsof je werkt. Spelletjes op de pc is nu eenmaal niet mijn ding, dus schreef ik Benjamin Muis. Ik denk dat ik er heel geconcentreerd uitzag en echt aan het werk. Wat ik ook was natuurlijk.

Zo werd Benjamin Muis op een doordeweekse ochtend geboren, aan de receptie van een bedrijf. Daar merk je niets van aan Benjamin. Hij is gewoon een leuk vrolijk muizenkind dat voor het eerst naar school gaat. Benjamin werd opgestuurd naar een uitgever. Uit nostalgie eerst naar Querido omdat dat ooit familie was. Die hoefden hun neefje niet. Er kwamen andere dingen tussendoor en Benjamin lag letterlijk op de plank in de kast. En zat natuurlijk in de computer. Ondertussen maakte goede vriend Benno Hijl tekeningen bij de tekst.

En dan op een dag, niet zo lang geleden en ook niet zo ver weg, gewoon hier in Helmond, besluit je opeens; nu is het tijd. Benno maakte de laatste tekeningen en Benjamin Muis ging opnieuw naar de uitgever ter beoordeling. Nu naar Boekscout, waar ik ook mijn eerste boek uitgaf. Bijna per ommegaande lag mijn contract in de virtuele brievenbus en kwamen de eerste aanwijzingen. Benno moest nog twee tekeningen maken, wat echt flink buffelen is. Ik moest de tekst wat aanpassen hier en daar en de boel weer samenvoegen. Weer ging Benjamin met de al even virtuele post.... en we werden definitief goedgekeurd.

Vanaf 8 juni zal het traject gaan rollen. Dan moet er nog even veel gebeuren tot ergens in de laatste week van deze maand (waarschijnlijk) Benjamin Muis geboren zal worden. Hij gaat in zijn eerste avontuur voor het eerst naar school. Er zullen hopelijk nog veel avonturen volgen. Inspiratie genoeg. Er zullen veel belevenissen terug te vinden zijn in Benjamins leven van mijn eigen kinderen, aangevuld met de belevenissen van de kleinkinderen. Dezelfde kleinkinderen die natuurlijk een grote inspiratie zijn om een hele reeks Benjamin Muis boekjes voor te schrijven.

De boekjes zijn voor alle kinderen van 2-3-4 jaar leuk. De uitgever was in ieder geval erg enthousiast en dat geeft een mens moed. Zowel de tekst als de tekeningen werden zeer goed ontvangen. Nu nog bij het grotere publiek.Wie een éénmalige promotiemail wil ontvangen, geheel vrijblijvend, met een link naar het eerste boekje mag zijn/haar e-mailadres aan mij sturen. dragonmouse1@gmail.com. (alleen voor wie dat nog niet heeft gedaan natuurlijk) Het zijn weer spannende weken en ik verheug me er op Benjamin Muis voor het eerst vast te houden. Hij komt dan met de echte post, als eerste exemplaar. Hopelijk wordt iedereen heel enthousiast over Benjamin en kunnen er nog veel avonturen volgen. Zelf vind ik hem natuurlijk al de mooiste en leukste muis ter wereld :)