Daar sta ik dan. Bij de Hema, nog niet aangekochte artikelen in de hand. Ik realiseer me dat wat ik in mijn handen heb wel aangeeft dat ik dus ouder wordt. Op zich prettig natuurlijk, maar toch. De eerste aankoop is een leesbrilletje. Och, dat hebben er wel meer en ik zit erg veel aan het beeldscherm, verexcuseer ik mezelf. Het tweede item is een corrigerend ondergoedje, voor onder de jurkjes die net te veel aftekenen naar mijn zin. De combinatie doet het hem. Ik besef; ik word ouder. En dikker. Het bewijs heb ik zelf bij elkaar geraapt.
Zo een ondergoedje kost ook nog eens acht euro. Extra triest dus. "Zullen we even in de koopjeskelder kijken?", vraag ik mijn ega. Dat werd namelijk omgeroepen, dat er een koopjeskelder is. We dalen af. Stenen trappen en inderdaad keldergeur. We kijken een beetje in het rond naar schattige sokjes die leuk zouden zijn voor de kleindochter en stoere kleine broekjes voor de kleinzoons. En dan zie ik het; Dezelfde corrigerende ondergoed-dingen maar dan in ongelooflijk felroze en voor de helft van de prijs. De kleur zie je toch niet, aangezien het dus onder je kleding zit, en voor iets wat ik toch al niet echt nodig wil hebben lijkt me dit een veel betere prijs.
Boven wordt snel het zwarte exemplaar terug gehangen. Bij de kassa gaat er nogmaals een euro van de prijs en samen met het brilletje ben ik even duur uit, als anders alleen het ondergoedje al gekost had. Kijk, dit verzacht de klap. Ik kan weer lachen en zwaaiend met mijn piepkleine tasje aankopen loop ik samen met ega de zon weer in.
woensdag 12 augustus 2015
zaterdag 25 juli 2015
Komkommertijd
Het is zover, het is bijna officieel. De komkommertijd begint in medialand. Je merkt het aan de teruglopende views en aan de berichtgeving waar soms duidelijk aan te zien is dat er hard naar is gezocht. Ah, denk ik dan; dat berichtje komt van Fraudehelpdesk. Ja, ik weet dat want ik doe dat ook. Komkommertijd, waarom eigenlijk?
F.A. Stoett omschrijft de komkommertijd als een slappe tijd, waarin weinig zaken gedaan worden, dus in de maand augustus, als er veel komkommers zijn en de handel over het algemeen niet zeer levendig is.
De term 'komkommertijd' wordt nu vooral in de mediawereld gebezigd, maar waar komt het vandaan? In 1787 wordt de term voor het eerst opgeschreven: Het Rotterdamse patriottenblad Het Saturdags Kroegpraatje, schrijft in een tweespraak tussen Piet en Kees: ,,Is er van de week ook wat nieuws van de groote Heeren uit den Haag?’’, vraagt Piet. ,,Neen’’, antwoordt Kees, ,,maar je mot denken, het is in de komkommertyd, en dan staat alles zoo wat stil.’’ In 1793 verschijnt de term voor de allereerste keer in een vertaalwoordenboek van Marin, Nederlands-Frans, 6de editie: ,,’t is in den komkommertijd. ’T is den tijd dat er niet[s] te doen valt’’
En ja, soapseries en onze regering zijn op zomerreces, of misschien is dat wel hetzelfde. Weinig of geen nieuwe series op televisie en de kranten gaan naar minder pagina's. Maar het is wel vakantie en de komkommer behoort wel tot de populairste groenten in Nederland. De komkommer, Cucumis Satives, wordt al meer dan drieduizend jaar gekweekt. Sinds 1960 wordt de lange groene in Nederland in kassen gekweekt en graag gegeten. Meestal rauw in een salade, al dan niet geschild. Dorstlessend is de komkommer ook, dus dat is mooi meegenomen in de zomer. Warm kan hij echter ook gegeten worden, gestoofd met gehakt bijvoorbeeld. En, als we ook even Griekenland ter sprake mogen brengen, in tzatziki zit de komkommer geraspt met zout en heel veel knoflook gezellig in de yoghurt. Dus, niet getreurd. Het is komkommertijd!
F.A. Stoett omschrijft de komkommertijd als een slappe tijd, waarin weinig zaken gedaan worden, dus in de maand augustus, als er veel komkommers zijn en de handel over het algemeen niet zeer levendig is.
De term 'komkommertijd' wordt nu vooral in de mediawereld gebezigd, maar waar komt het vandaan? In 1787 wordt de term voor het eerst opgeschreven: Het Rotterdamse patriottenblad Het Saturdags Kroegpraatje, schrijft in een tweespraak tussen Piet en Kees: ,,Is er van de week ook wat nieuws van de groote Heeren uit den Haag?’’, vraagt Piet. ,,Neen’’, antwoordt Kees, ,,maar je mot denken, het is in de komkommertyd, en dan staat alles zoo wat stil.’’ In 1793 verschijnt de term voor de allereerste keer in een vertaalwoordenboek van Marin, Nederlands-Frans, 6de editie: ,,’t is in den komkommertijd. ’T is den tijd dat er niet[s] te doen valt’’
En ja, soapseries en onze regering zijn op zomerreces, of misschien is dat wel hetzelfde. Weinig of geen nieuwe series op televisie en de kranten gaan naar minder pagina's. Maar het is wel vakantie en de komkommer behoort wel tot de populairste groenten in Nederland. De komkommer, Cucumis Satives, wordt al meer dan drieduizend jaar gekweekt. Sinds 1960 wordt de lange groene in Nederland in kassen gekweekt en graag gegeten. Meestal rauw in een salade, al dan niet geschild. Dorstlessend is de komkommer ook, dus dat is mooi meegenomen in de zomer. Warm kan hij echter ook gegeten worden, gestoofd met gehakt bijvoorbeeld. En, als we ook even Griekenland ter sprake mogen brengen, in tzatziki zit de komkommer geraspt met zout en heel veel knoflook gezellig in de yoghurt. Dus, niet getreurd. Het is komkommertijd!
zaterdag 4 juli 2015
Hoe maak je een muis beroemd....
De postbode kwam met een wit busje. Uit dat busje kwam een pakketje en in dat pakketje zaten een heleboel boekjes van Benjamin Muis. Hij ligt nu als stapeltje op het halve muurtje van de keuken. Er zijn veel boekjes van dat stapeltje besproken, maar verder moet er nog veel gebeuren Ik moet leren commercieel te denken. Hoe ga ik zorgen dat mensen 'mijn' muis vinden, kopen en lezen... Daar probeer ik creatief in te zijn. Benjamin Muis heeft dus een eigen FB-pagina. Daar was de kleine muis heel opgewonden over. Hij voelt zich heel beroemd. Liken mag!
Om hem nog beroemder te maken heb ik een flyer gemaakt voor boekhandel/bieb/dagverblijf/speelzaal. Mocht iemand denken: Hee, dat is leuk voor... Kopieer hem dan vooral en stuur hem door. Benjamin heeft er in ieder geval heel veel zin in. Hij vindt het ook heel spannend dat hij echt geïnterviewd is. Dit interview komt natuurlijk ook op zijn FB-pagina te staan, maar ook in het echte grote-mensen-nieuws. Jaja, het is een muis met sterallures, maar wel heel lief.
Om hem nog beroemder te maken heb ik een flyer gemaakt voor boekhandel/bieb/dagverblijf/speelzaal. Mocht iemand denken: Hee, dat is leuk voor... Kopieer hem dan vooral en stuur hem door. Benjamin heeft er in ieder geval heel veel zin in. Hij vindt het ook heel spannend dat hij echt geïnterviewd is. Dit interview komt natuurlijk ook op zijn FB-pagina te staan, maar ook in het echte grote-mensen-nieuws. Jaja, het is een muis met sterallures, maar wel heel lief.
Benjamin Muis gaat naar school
njamin Muis gaat naar school
Geschreven door Cis Linders
Illustraties door Benno Hijl
Benjamin Muis is net vier jaar geworden en mag naar
school. Een erg spannende gebeurtenis, waar hij zelfs wakker van ligt. Gelukkig
moet hij lachen als hij aan zijn mama denkt, op het hele kleine stoeltje waar
ze op mocht zitten bij de kennismakingsdag. Hij valt in slaap en de volgende
dag is het zo ver. Benjamin mag naar school!
Graag stel ik als
schrijfster, Benjamin verder aan u voor. Natuurlijk zou ik graag zien dat hij
op de plank van uw boekwinkel of bibliotheek mag staan. Hij zou zich ook zeer
op zijn gemak voelen bij andere kinderen, op dagverblijf, peuterspeelzaal of
kleuterschool. Tenslotte is hij een kleine stoere muis, die heel veel avonturen
gaat beleven. Naar school gaan is nog maar Benjamins eerste avontuur dat
uitgegeven is in boekvorm.
Natuurlijk kunt u Benjamin opzoeken in de webwinkel van
uitgeverij Boekscout. U kunt hem daar bestellen. Benjamin wil ook best
langskomen om door zijn bedenkster voorgelezen te worden in uw boekhandel, kinderspeelzaal/dagverblijf
of bibliotheek. Ik weet zeker dat u hem superlief vindt. Uiteraard is het
voorlezen geheel vrijblijvend.
Benjamin Muis heeft zijn eigen Facebookpagina!
De gegevens:
Titel: Benjamin Muis gaat naar school
Auteur: Cis Linders
Aantal pagina's: 30
Geïllustreerd: ja
Uitvoering/formaat: paperback 20 x 20 cm ISBN: 978-94-0221-773-5
Vaste prijs: € 12.95
Over Boekscout.nl: Boekscout.nl
is een uitgeverij in de printing-on-demand-markt. Wij geven boeken uit van
auteurs die vaak aan het begin staan van hun carrière. Ons concept maakt het
mogelijk om boeken in kleine oplagen tegelijk te realiseren. Daardoor zijn wij
in staat de verborgen talenten in Nederland en België op te sporen en hun een
kans te geven zich verder te ontplooien. Mocht u vragen hebben over de auteur
of over haar boek, dan is uw e-mailtje van harte welkom: info@boekscout.nl.
maandag 22 juni 2015
Dromen
En daar ligt ie dan op tafel; het echte, aller allereerste boekje van Benjamin Muis. Vanaf vrijdag 26 juni is hij verkrijgbaar en krijgen de mensen die mij toestemming hebben gegeven een promotiemail. Maar nu is Benjamin nog alleen van mij. Hij is superschattig en vers van de pers. Bijna nog verdwaald, want per abuis had de uitgever hem naar ons oude adres gestuurd. Daar lag hij dan, moederziel alleen op de mat in een leeg huis. Gelukkig werd hij snel gevonden en alsnog naar Helmond gebracht. Hier werd hij blij verwelkomd en hij lijkt erg tevreden, daar op tafel.
Eigenlijk is het proces van uitgeven, nakijken, drukproeven, e-maillijsten, nu voorbij. Ik hoef alleen nog maar te wachten tot vrijdag. Best een beetje vreemd eigenlijk. Vanaf vrijdag mag, nee moet ik, PR gaan doen. Dat ben ik contractueel verplicht. En natuurlijk wil ik ook graag dat Benjamin zijn weg vindt naar veel boekenkasten van veel jonge kinderen. Zelf was en ben ik gek op boeken. Eerst werd ik graag voorgelezen. Zodra ik zelf het lezen onder de knie had, las ik alles wat ik te pakken kon krijgen. Dat ben ik blijven doen. Boeken zijn vrienden die wonen in de kast. Nu even in de schuur, in dozen omdat ons huis te klein is voor een boekenkast. Maar ik hoop dat ze weer snel hun plekje krijgen en verheug me er nu al op ze weer te begroeten.
De stap van heel veel lezen naar schrijven is niet zo groot. Een beroemde schrijver worden zit er denk ik niet in, maar zo is het ook leuk. En wie weet, misschien schrijf ik nog ooit een bestseller, of wordt Benjamin Muis wereldberoemd in Nederland. Een soort Nijntje. Ach, dromen ...... Maar wat zouden we zijn zonder dromen? Is dat niet waar alles mee begint, of wat mensen gaande houdt in moeilijkere tijden, of mensen gewoon op nieuwe paden brengt in hun leven. Alles begint met verbeelding dat iets kan. Een glimp van een mogelijke toekomst of een toekomstig project. Ik heb nog best veel dromen en al weet ik dat sommige met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet uit zullen komen, ik droom stug door. Een klein droompje ligt nu op tafel en daar kan straks iedereen die het wil kennis mee maken.
Eigenlijk is het proces van uitgeven, nakijken, drukproeven, e-maillijsten, nu voorbij. Ik hoef alleen nog maar te wachten tot vrijdag. Best een beetje vreemd eigenlijk. Vanaf vrijdag mag, nee moet ik, PR gaan doen. Dat ben ik contractueel verplicht. En natuurlijk wil ik ook graag dat Benjamin zijn weg vindt naar veel boekenkasten van veel jonge kinderen. Zelf was en ben ik gek op boeken. Eerst werd ik graag voorgelezen. Zodra ik zelf het lezen onder de knie had, las ik alles wat ik te pakken kon krijgen. Dat ben ik blijven doen. Boeken zijn vrienden die wonen in de kast. Nu even in de schuur, in dozen omdat ons huis te klein is voor een boekenkast. Maar ik hoop dat ze weer snel hun plekje krijgen en verheug me er nu al op ze weer te begroeten.De stap van heel veel lezen naar schrijven is niet zo groot. Een beroemde schrijver worden zit er denk ik niet in, maar zo is het ook leuk. En wie weet, misschien schrijf ik nog ooit een bestseller, of wordt Benjamin Muis wereldberoemd in Nederland. Een soort Nijntje. Ach, dromen ...... Maar wat zouden we zijn zonder dromen? Is dat niet waar alles mee begint, of wat mensen gaande houdt in moeilijkere tijden, of mensen gewoon op nieuwe paden brengt in hun leven. Alles begint met verbeelding dat iets kan. Een glimp van een mogelijke toekomst of een toekomstig project. Ik heb nog best veel dromen en al weet ik dat sommige met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet uit zullen komen, ik droom stug door. Een klein droompje ligt nu op tafel en daar kan straks iedereen die het wil kennis mee maken.
zondag 7 juni 2015
Benjamin Muis is/wordt geboren
Kleine Benjamin Muis is ooit ontstaan op een bijzonder saaie ochtend op mijn toenmalige werkplek. Er was gewoon niets te doen. Alle kasten waren voor de zoveelste keer opgeruimd, lijstjes in de computer waren bijgewerkt tot op de laatste punt, lades uitgezocht en klusjes gejaagd bij 'de mannen' tot ook die niets meer konden verzinnen. Een boek lezen of een haakwerkje ter hand nemen was geen optie. Aan de receptie moet je toch minstens doen alsof je werkt. Spelletjes op de pc is nu eenmaal niet mijn ding, dus schreef ik Benjamin Muis. Ik denk dat ik er heel geconcentreerd uitzag en echt aan het werk. Wat ik ook was natuurlijk.
Zo werd Benjamin Muis op een doordeweekse ochtend geboren, aan de receptie van een bedrijf. Daar merk je niets van aan Benjamin. Hij is gewoon een leuk vrolijk muizenkind dat voor het eerst naar school gaat. Benjamin werd opgestuurd naar een uitgever. Uit nostalgie eerst naar Querido omdat dat ooit familie was. Die hoefden hun neefje niet. Er kwamen andere dingen tussendoor en Benjamin lag letterlijk op de plank in de kast. En zat natuurlijk in de computer. Ondertussen maakte goede vriend Benno Hijl tekeningen bij de tekst.
En dan op een dag, niet zo lang geleden en ook niet zo ver weg, gewoon hier in Helmond, besluit je opeens; nu is het tijd. Benno maakte de laatste tekeningen en Benjamin Muis ging opnieuw naar de uitgever ter beoordeling. Nu naar Boekscout, waar ik ook mijn eerste boek uitgaf. Bijna per ommegaande lag mijn contract in de virtuele brievenbus en kwamen de eerste aanwijzingen. Benno moest nog twee tekeningen maken, wat echt flink buffelen is. Ik moest de tekst wat aanpassen hier en daar en de boel weer samenvoegen. Weer ging Benjamin met de al even virtuele post.... en we werden definitief goedgekeurd.
Vanaf 8 juni zal het traject gaan rollen. Dan moet er nog even veel gebeuren tot ergens in de laatste week van deze maand (waarschijnlijk) Benjamin Muis geboren zal worden. Hij gaat in zijn eerste avontuur voor het eerst naar school. Er zullen hopelijk nog veel avonturen volgen. Inspiratie genoeg. Er zullen veel belevenissen terug te vinden zijn in Benjamins leven van mijn eigen kinderen, aangevuld met de belevenissen van de kleinkinderen. Dezelfde kleinkinderen die natuurlijk een grote inspiratie zijn om een hele reeks Benjamin Muis boekjes voor te schrijven.
De boekjes zijn voor alle kinderen van 2-3-4 jaar leuk. De uitgever was in ieder geval erg enthousiast en dat geeft een mens moed. Zowel de tekst als de tekeningen werden zeer goed ontvangen. Nu nog bij het grotere publiek.Wie een éénmalige promotiemail wil ontvangen, geheel vrijblijvend, met een link naar het eerste boekje mag zijn/haar e-mailadres aan mij sturen. dragonmouse1@gmail.com. (alleen voor wie dat nog niet heeft gedaan natuurlijk) Het zijn weer spannende weken en ik verheug me er op Benjamin Muis voor het eerst vast te houden. Hij komt dan met de echte post, als eerste exemplaar. Hopelijk wordt iedereen heel enthousiast over Benjamin en kunnen er nog veel avonturen volgen. Zelf vind ik hem natuurlijk al de mooiste en leukste muis ter wereld :)
Zo werd Benjamin Muis op een doordeweekse ochtend geboren, aan de receptie van een bedrijf. Daar merk je niets van aan Benjamin. Hij is gewoon een leuk vrolijk muizenkind dat voor het eerst naar school gaat. Benjamin werd opgestuurd naar een uitgever. Uit nostalgie eerst naar Querido omdat dat ooit familie was. Die hoefden hun neefje niet. Er kwamen andere dingen tussendoor en Benjamin lag letterlijk op de plank in de kast. En zat natuurlijk in de computer. Ondertussen maakte goede vriend Benno Hijl tekeningen bij de tekst.
En dan op een dag, niet zo lang geleden en ook niet zo ver weg, gewoon hier in Helmond, besluit je opeens; nu is het tijd. Benno maakte de laatste tekeningen en Benjamin Muis ging opnieuw naar de uitgever ter beoordeling. Nu naar Boekscout, waar ik ook mijn eerste boek uitgaf. Bijna per ommegaande lag mijn contract in de virtuele brievenbus en kwamen de eerste aanwijzingen. Benno moest nog twee tekeningen maken, wat echt flink buffelen is. Ik moest de tekst wat aanpassen hier en daar en de boel weer samenvoegen. Weer ging Benjamin met de al even virtuele post.... en we werden definitief goedgekeurd.
Vanaf 8 juni zal het traject gaan rollen. Dan moet er nog even veel gebeuren tot ergens in de laatste week van deze maand (waarschijnlijk) Benjamin Muis geboren zal worden. Hij gaat in zijn eerste avontuur voor het eerst naar school. Er zullen hopelijk nog veel avonturen volgen. Inspiratie genoeg. Er zullen veel belevenissen terug te vinden zijn in Benjamins leven van mijn eigen kinderen, aangevuld met de belevenissen van de kleinkinderen. Dezelfde kleinkinderen die natuurlijk een grote inspiratie zijn om een hele reeks Benjamin Muis boekjes voor te schrijven.
De boekjes zijn voor alle kinderen van 2-3-4 jaar leuk. De uitgever was in ieder geval erg enthousiast en dat geeft een mens moed. Zowel de tekst als de tekeningen werden zeer goed ontvangen. Nu nog bij het grotere publiek.Wie een éénmalige promotiemail wil ontvangen, geheel vrijblijvend, met een link naar het eerste boekje mag zijn/haar e-mailadres aan mij sturen. dragonmouse1@gmail.com. (alleen voor wie dat nog niet heeft gedaan natuurlijk) Het zijn weer spannende weken en ik verheug me er op Benjamin Muis voor het eerst vast te houden. Hij komt dan met de echte post, als eerste exemplaar. Hopelijk wordt iedereen heel enthousiast over Benjamin en kunnen er nog veel avonturen volgen. Zelf vind ik hem natuurlijk al de mooiste en leukste muis ter wereld :)
zondag 3 mei 2015
Niet gekend toch verloren. Dodenherdenking en bevrijding.
Het is Dodenherdenking. Beroepsmatig en privé ben ik er natuurlijk bij. We zullen weer stilstaan bij alle gevallenen in oorlogs- en vredestijd. De laatsten gevallen in hun poging elders vrede te brengen of te bewaren. "Opdat wij nooit vergeten", zijn de woorden die mij ieder jaar raken, maar ook boos maken. Waarom? Omdat ik denk dat wij, of in ieder geval veel van ons, het al lang vergeten zijn. Of in ieder geval niet snappen dat er mensen zijn die dingen roepen die ook 'toen' geroepen werden. Alleen tegen een andere bevolkingsgroep. Maar dat mag je dan niet hardop zeggen of vergelijken.
Op twitter word ik uitgemaakt voor 'landverrader' omdat ik mijn mond niet houd als mensen racistische en discriminerende uitspraken doen. Maar wie zwijgt stemt toe en dat kan ik niet. Mijn opa werd in WOII vast ook landverrader genoemd. Als geboren Duitser wiens ouders geannexeerde Fransen waren, voelde hij zich Fransman. Trouwde in Nederland waar hij studeerde met mijn Joodse Amsterdamse oma en bouwde in de oorlog schuilplaatsen voor Joden en bracht hen in relatieve veiligheid. Voor de Duitsers een landverrader, voor menigeen een held. Na de oorlog kreeg hij het Nederlanderschap voor zijn daden van verzet. Dus ach, landverraden is ook een relatief begrip.
Op 4 mei denk ik aan alle familieleden die ik nooit heb gekend, maar toch voel als verloren. Mijn overgrootmoeder waar ik op lijk, was tegen de 70 toen zij alsnog naar Auschwitz ging en werd vergast. In de paar foto's van haar en andere omgekomen verwanten zie ik duidelijk mijn eigen geërfde trekken terug. Nooit gekend, toch verloren.
Mijn familie was nooit orthodox en wisselde net zo makkelijk van godsdienst als van jas. God was God. In de loop van de stamboom waren ze Joods, Islamitisch, weer Joods, Katholiek, weer Joods en in 1938 Nederlands Hervormd omgedoopt. Het mocht niet baten. Weinigen kwamen terug. Ik schrik dus van mensen die anderen degraderen tot een iets. Marokkanen, Moslims, Vluchtelingen, Asielzoekers. Als groep ietsen ontneem je hen de menselijkheid als individu en worden ze makkelijk onmenselijk behandeld. Juichen om verdronken vluchtelingen... Opdat wij niet vergeten? Nooit weer?
Op 5 mei vieren we onze vrijheid en dat moeten we ook vieren. Een groot goed waar we ongelooflijk dankbaar voor moeten zijn. Ik vraag met klem dat niet te verpesten. En nu gaat een groep Nederlanders roepen over de Islamisering enzovoorts, maar ik bedoel het anders. Laat onze vrijheid niet verpesten door muren van angst te bouwen. Niet strenger, enger en steeds geslotener. Vrijheid is iets dat je deelt. Met zo veel mogelijk mensen. Binnen muren van angst kan geen vrijheid wonen. Wees dus vrij! In je hart, ziel en geest. In Nederland en Europa. Opdat het nooit meer zal gebeuren. Met niemand.
Op twitter word ik uitgemaakt voor 'landverrader' omdat ik mijn mond niet houd als mensen racistische en discriminerende uitspraken doen. Maar wie zwijgt stemt toe en dat kan ik niet. Mijn opa werd in WOII vast ook landverrader genoemd. Als geboren Duitser wiens ouders geannexeerde Fransen waren, voelde hij zich Fransman. Trouwde in Nederland waar hij studeerde met mijn Joodse Amsterdamse oma en bouwde in de oorlog schuilplaatsen voor Joden en bracht hen in relatieve veiligheid. Voor de Duitsers een landverrader, voor menigeen een held. Na de oorlog kreeg hij het Nederlanderschap voor zijn daden van verzet. Dus ach, landverraden is ook een relatief begrip.
Op 4 mei denk ik aan alle familieleden die ik nooit heb gekend, maar toch voel als verloren. Mijn overgrootmoeder waar ik op lijk, was tegen de 70 toen zij alsnog naar Auschwitz ging en werd vergast. In de paar foto's van haar en andere omgekomen verwanten zie ik duidelijk mijn eigen geërfde trekken terug. Nooit gekend, toch verloren.
Mijn familie was nooit orthodox en wisselde net zo makkelijk van godsdienst als van jas. God was God. In de loop van de stamboom waren ze Joods, Islamitisch, weer Joods, Katholiek, weer Joods en in 1938 Nederlands Hervormd omgedoopt. Het mocht niet baten. Weinigen kwamen terug. Ik schrik dus van mensen die anderen degraderen tot een iets. Marokkanen, Moslims, Vluchtelingen, Asielzoekers. Als groep ietsen ontneem je hen de menselijkheid als individu en worden ze makkelijk onmenselijk behandeld. Juichen om verdronken vluchtelingen... Opdat wij niet vergeten? Nooit weer?
Op 5 mei vieren we onze vrijheid en dat moeten we ook vieren. Een groot goed waar we ongelooflijk dankbaar voor moeten zijn. Ik vraag met klem dat niet te verpesten. En nu gaat een groep Nederlanders roepen over de Islamisering enzovoorts, maar ik bedoel het anders. Laat onze vrijheid niet verpesten door muren van angst te bouwen. Niet strenger, enger en steeds geslotener. Vrijheid is iets dat je deelt. Met zo veel mogelijk mensen. Binnen muren van angst kan geen vrijheid wonen. Wees dus vrij! In je hart, ziel en geest. In Nederland en Europa. Opdat het nooit meer zal gebeuren. Met niemand.
zaterdag 25 april 2015
Gradaties in boosheid, verbijstering en walging
Steeds sterker werd de neiging, ik probeerde het te bedwingen, maar sorry. Lezers, jullie moeten er aan geloven. Je kunt nu nog terug! Als je verder leest vrees ik je deelgenoot te maken van mijn verbijstering over wat er gaande is in de wereld. Aan de ene kant hebben we de oorlogen en wreedheden die zomaar, of uit naam van, gepleegd worden. Aan de andere kant de mensen die proberen het vege lijf te redden door te vluchten. En dan hebben we nog twee kanten; de mensen die te hulp schieten en de mensen die juichen als dat mislukt.
Bij die laatsten, de juichers, zit mijn verbijstering en walging. Hoe kan je juichen als vrouwen, babies, kinderen en mannen verdrinken tijdens hun vlucht naar veiligheid. En dan niet eens stilletjes, met de gordijnen dicht een klein juichje op de bank, waarna je toch een beetje beschaamd bent. Nee, er komt bericht over 700 verdronken mensen en er wordt door een selecte groep Nederlanders openlijk en breeduit via de social media gejuicht. De schaamte voorbij. Werden alle Nederlanders afgemeten aan deze minderheid, zoals dat wordt gedaan met Islam, dan zag het er nogal slecht uit voor ons volkje.
Onder deze juichers zijn openlijke PVV-aanhangers, soms zetten ze er zelfs een hashtag bij, en dat moet dan trots verbeelden? Of stoerheid? Mag ik even overgeven? Meneer Geert neemt geen afstand, roept zijn aanhang niet tot de orde. Dezelfde meneer Geert die hamert op onze Christelijk-Joodse wortels waar Islam niet in zou passen. Christelijk??? Uit de Christelijkheid die hier bedoeld wordt zijn eerst de woorden mededogen, erbarmen en naastenliefde geschrapt. WIJ zijn ook niet kinderen van God. Nee, de ene mens is duidelijk de andere niet. Verdronken vluchtelingkinderen zijn niet ons pakkie an en doen er niet toe. Behalve om over te juichen dan. Ik walg van deze mede-Nederlanders.
Boos ben ik ook al. Op het feit dat het kabinet dreigde te vallen over de bad-bed-brood regeling voor iedereen, uitgeprocedeerde asielzoekers in het bijzonder. Hoe kan enig weldenkend mens vinden dat je mensen die niets hebben en nergens heen kunnen, ook niet 'terug', géén slaapplek, brood en een douche biedt? Paus Franciscus heeft douches laten bouwen bij het Vaticaan. Hier valt bijna het kabinet over de vraag of menselijkheid nog wel gepraktiseerd mag worden.
'Uitgeprocedeerd is uitgeprocedeerd', 'We worden overspoeld', 'Eigen volk eerst', zijn maar wat kreten. Lekker kort door de bocht, wég laatste restje mededogen. Allerlei cijfers en woorden als tsunami en stortvloed worden gebruikt. Nederland biedt relatief gezien in vergelijking met andere Europese landen helemaal niet zo veel vluchtelingen een thuis en al sinds 2002 minder dan veel andere EU landen. De grootste aantallen vluchtelingen worden nog altijd buiten Europa opgevangen in landen als Pakistan en Turkije. Ons asielbeleid is ook streng genoeg. Als zou gebeuren waar 82% van de Nederlanders om roept, dat asielzoekers 'evenredig verdeeld moeten worden over de EU lidstaten', dan zou die 82% voor een voor hen, heel akelige verrassing komen te staan.
Vandaar dat ik dus in gradaties van geërgerd tot boos naar walging ga, al naar gelang wat ik lees of hoor. Gelukkig ben ik me ook bewust van al het moois waar ik me in mag verheugen, en alle mooie mensen die er in deze boze blog bekaaid van afkomen. Ik weet dat jullie er zijn en ben blij dat jullie er zijn. Heel blij.
(Sommige info in dit blog komt van de Universiteit van Leiden, afd. bestuurskunde)
Bij die laatsten, de juichers, zit mijn verbijstering en walging. Hoe kan je juichen als vrouwen, babies, kinderen en mannen verdrinken tijdens hun vlucht naar veiligheid. En dan niet eens stilletjes, met de gordijnen dicht een klein juichje op de bank, waarna je toch een beetje beschaamd bent. Nee, er komt bericht over 700 verdronken mensen en er wordt door een selecte groep Nederlanders openlijk en breeduit via de social media gejuicht. De schaamte voorbij. Werden alle Nederlanders afgemeten aan deze minderheid, zoals dat wordt gedaan met Islam, dan zag het er nogal slecht uit voor ons volkje.
Onder deze juichers zijn openlijke PVV-aanhangers, soms zetten ze er zelfs een hashtag bij, en dat moet dan trots verbeelden? Of stoerheid? Mag ik even overgeven? Meneer Geert neemt geen afstand, roept zijn aanhang niet tot de orde. Dezelfde meneer Geert die hamert op onze Christelijk-Joodse wortels waar Islam niet in zou passen. Christelijk??? Uit de Christelijkheid die hier bedoeld wordt zijn eerst de woorden mededogen, erbarmen en naastenliefde geschrapt. WIJ zijn ook niet kinderen van God. Nee, de ene mens is duidelijk de andere niet. Verdronken vluchtelingkinderen zijn niet ons pakkie an en doen er niet toe. Behalve om over te juichen dan. Ik walg van deze mede-Nederlanders.
Boos ben ik ook al. Op het feit dat het kabinet dreigde te vallen over de bad-bed-brood regeling voor iedereen, uitgeprocedeerde asielzoekers in het bijzonder. Hoe kan enig weldenkend mens vinden dat je mensen die niets hebben en nergens heen kunnen, ook niet 'terug', géén slaapplek, brood en een douche biedt? Paus Franciscus heeft douches laten bouwen bij het Vaticaan. Hier valt bijna het kabinet over de vraag of menselijkheid nog wel gepraktiseerd mag worden.
'Uitgeprocedeerd is uitgeprocedeerd', 'We worden overspoeld', 'Eigen volk eerst', zijn maar wat kreten. Lekker kort door de bocht, wég laatste restje mededogen. Allerlei cijfers en woorden als tsunami en stortvloed worden gebruikt. Nederland biedt relatief gezien in vergelijking met andere Europese landen helemaal niet zo veel vluchtelingen een thuis en al sinds 2002 minder dan veel andere EU landen. De grootste aantallen vluchtelingen worden nog altijd buiten Europa opgevangen in landen als Pakistan en Turkije. Ons asielbeleid is ook streng genoeg. Als zou gebeuren waar 82% van de Nederlanders om roept, dat asielzoekers 'evenredig verdeeld moeten worden over de EU lidstaten', dan zou die 82% voor een voor hen, heel akelige verrassing komen te staan.
Vandaar dat ik dus in gradaties van geërgerd tot boos naar walging ga, al naar gelang wat ik lees of hoor. Gelukkig ben ik me ook bewust van al het moois waar ik me in mag verheugen, en alle mooie mensen die er in deze boze blog bekaaid van afkomen. Ik weet dat jullie er zijn en ben blij dat jullie er zijn. Heel blij.
(Sommige info in dit blog komt van de Universiteit van Leiden, afd. bestuurskunde)
Abonneren op:
Posts (Atom)