Oud, Nieuw, of is dat relatief?

Kerst is gekomen en na veel gezelligheid weer gegaan. Het huis was vol, het ging net, maar alle geliefden waren bij elkaar. Nu even een diepe ademteug en verder maar weer, naar oudejaarsavond en nieuwjaarsdag. Al dan niet met wat flinke knallen of mooi siervuurwerk.
Vuurwerk is van oudsher bedoeld om de kwade geesten weg te jagen zodat we fris en fruitig het nieuwe jaar in kunnen, ongehinderd door rondzwevend geestestuig.
Dat maakt meteen duidelijk dat het vieren van oud en nieuw niet echt Christelijk is en ook niet echt van ons, al voelt dat wel zo. Het hoofdbestanddeel van vuurwerk is buskruit, wat in 1300 door de Chinezen werd uitgevonden. Al snel werden er proeven mee gedaan en werd vuurwerk ontwikkeld, vooral in de stad Liuyang. Vanuit China kwam het vuurwerk naar Europa. Oud en nieuw werd nog zonder vuurwerk gevierd, behalve in hofkringen, maar wel met lawaai. Al in de zesde eeuw probeerde de kerk er weer van af te komen, wat niet lukte. Het enige wat restte was 31 december uitroepen tot de dag van St. Silvester, de paus die aan het roer stond toen keizer Constantijn de Grote het uitmoorden van Christenen een halt toeriep. 

Dat wij op 1 januari nieuwjaarsdag hebben is ook niet zomaar vanzelf. Alweer door de katholieke kerk werden allerlei data voorgedragen om het nieuwe jaar te laten ingaan. Pasen, Drie Koningen, Kerstmis, Mariaboodschap... Het mocht niet baten. In 1563 besloot de Franse koning Charles IX dat 1 januari De Dag zou zijn en de Lage Landen volgden onder dwang van Spanje in 1575. Pas in 1701 ging Drenthe als laatste provincie overstag en hebben wij een landelijke viering van oud en nieuw. Met lawaai en 'oliekoeken'. Pas vanaf de zeventiger jaren werd er massaal om middernacht vuurwerk afgeschoten en ontstond de manier van vieren die wij nu zo gewoon vinden. Verrassend kort nog maar eigenlijk.

En zo gaan we over een paar daagjes ook weer het volgende jaar in, 2015. Wat ik dan ook weer apart vind. We hebben 1 wereld maar op die wereld leven veel mensen in veel verschillende tijdzones. En dan bedoel ik niet de uren en jetlag, maar jaren, eeuwen! Voor ons is het straks 2015 maar naar naar de Joodse jaartelling is het dan al het jaar 5775. Naar de Chinese jaartelling is het bijna 4711 en de Islamitische telling geeft het jaar 1435. In Japan pakt men het helemaal anders aan, daar telt men vanaf iedere troonsbestijging van een nieuwe keizer gewoon opnieuw.

In welk jaar we leven als mensheid is dus nogal relatief. Even een reisje maken en je bevindt je in een compleet andere eeuw als het meezit. Tijdreizen kan dus best. Maar okay, hier is het bijna 2015 en dat is sowieso weer een mooie gelegenheid voor een feestje, een gezellig samenzijn, goede wensen en iets lekkers. 

Vanaf mijn blog wens ik dan ook iedereen, met of zonder vuurwerk, met of zonder goede voornemens, een geweldig, mooi, gezond, vreedzaam, liefdevol 2015. Een jaar waarin je wensen mogen uitkomen......

Tot volgend jaar!!

feesten van het licht

Na alle commotie is het Sinterklaasfeest toch gevierd. Het was geweldig! De blije snoetjes van de kleinkinderen, bij het uitpakken van bergen cadeautjes. Zoveel om mee te spelen! Wat een geluk. De oudste riep braaf 'dankjewel Sinterklaas' en dacht verder dat hij jarig was, want cadeautjes krijg je toch met je verjaardag? Het maakt ook helemaal niet uit. Stralende toetjes en na een enthousiast 'Dag Sinterklaasje, dahag, dahag' was het tijd om naar bed te gaan en voor de oude heer om weer op zijn boot te stappen. Daar hadden sommige mensen vol verlangen op gewacht geloof ik. De kerstversiering moet al in de gang hebben gelegen en het wachten was op die boot die de Sint weer mee nam naar Spanje. We reden terug naar huis en opeens hing er kerstversiering aan de huizen die er op de heenweg nog niet was. Dag Sinterklaasje, welkom Kerstman. De volgende dag hing er nog veel meer en in veel huizen waren de kerstbomen opgetuigd en de lichtjes aan. Gezellig. Twinkelende lichtjes in het donker. 

Want donker wordt het natuurlijk zo eind november en december. De dagen worden steeds korter en grijzer, het is koud en zelf zou ik graag in winterslaap gaan. De meeste mensen verlangen naar meer licht en december is bij uitstek de maand van de lichtfeesten. Niet allemaal met dezelfde betekenis maar licht is wel de gemene deler. Op dus naar kerst, chanoeka, midwinter. Op naar het licht.

Door een facebookvriend werd ik geattendeerd dat het advent is wat me deed beseffen dat de aanloop naar kerst al bezig is. Advent betekent 'komst'. Voor Christenen de komst van het kindeke Jezus, de Verlosser en zoon van God. De vier zondagen voor kerst steekt men steeds een kaars meer aan, in afwachting van en verheuging op de geboorte van het 'licht van de wereld'.

Ondertussen, tijdens de Christelijke advent, begint ook het Joodse chanoeka van 17 tot en met 24 december. Het wordt wel het Joodse kerstfeest genoemd maar is toch iets heel anders. Lang geleden, 169 jaar voor de geboorte van kerstkind Jezus, werd de tempel in Jeruzalem geplunderd en ontheiligd door een bezettende Griekse macht. Zware onderdrukking van Joden volgde, tot de Maccabeeën in opstand kwamen. Zij heroverden in 164 vc Jeruzalem en de tempel werd ontdaan van smetten. Het altijd brandende heilige licht van de menorah, de 7-armige kandelaar, was echter gedoofd. Nog maar 1 kruikje met heilige olie was er om het licht weer te ontsteken, normaal genoeg voor maar 1 dag. Het wonder gebeurde! Het licht bleef 8 dagen branden op dat ene kruikje. Genoeg tijd om nieuwe olie te persen. Daarmee is Chanoeka het feest van her-inwijding van de tempel, van licht na onderdrukking. Om het wonder van het licht te vieren wordt er elke dag van chanoeka een kaarsje meer aangestoken op de speciale chanoeka-kandelaar die 9 lichtjes heeft. Een lichtje om de andere acht mee aan te steken. Een lichtje voor elke dag van het wonder.

Ook weer ondertussen; Midwinter of Yule. De kortste dag, langste nacht, winterzonnewende. Alles is koud en donker en mensen verlangen naar de terugkeer van het licht. Diep in de aarde is de natuur al bezig met de wedergeboorte in de lente, voor mensen onzichtbaar. Voor onze voorouders was dit letterlijk het midden van de winter (midwinter) en stel je voor dat het altijd zo zou blijven! Alles werd dan ook gedaan om de aarde uit haar winterslaap te halen en het licht te helpen om herboren te worden. Met grote en kleine vuren, kaarsen en het in huis halen van 'leven' in de vorm van hulst en dennentakken en buiten werden de groenblijvende bomen versierd. En het hielp! Vanaf midwinter werden de dagen weer langer! Wedergeboren uit de duistere aarde keert de zon terug en daarmee het leven.

En dan is het kerstmis. Terug bij de geboorte van kindeke Jezus. Of hij echt op 25 december geboren is weet niemand, maar voor keizer Constantijn de Grote was het een mooie datum om het voorchristelijke midwinter te kerstenen. Jezus werd al het Licht van de wereld genoemd maar pas vanaf de vierde eeuw is er officieel een kerstfeest om zijn geboorte en licht te vieren. De tradities die we daarbij in ere houden, gezamenlijk eten, cadeautjes, de kerstboom, de lichtjes, komen allemaal uit de midwintervieringen voort. Jezus is daar gewoon bijgekomen, met zijn stalletje onder de boom. Voor veel Christenen is een kerstboom dan ook heidens en komt ie er niet in! 

Wat al deze feesten in december verbindt is het licht. Licht in het donker, licht in onze harten. Een tijd van naastenliefde en zachtheid. Een tijd van samen zijn, verbintenis, verdieping. Straal dat licht uit, vanuit welke achtergrond dan ook! Wees het licht ...

Waar word ik blij van?

Zonder het meteen over 'de baarmoeder' van Machiel de Graaf (PVV) te hebben, baart de ontwikkeling die in de politiek en Nederland gaande is me wel zorgen. In wat voor land gaan mijn kleinkinderen opgroeien? In een land van zee en duinen, waar mensen nuchter zijn en hard werken. Een land vol mooie mensen.  Een land van rijkdom. Misschien wat minder melk en honing dan vroeger, maar toch een van de rijkste landen. Een land dat altijd als ruimdenkend werd gezien.

Werd. Want onze naam wordt buiten de grenzen steeds meer in verband gebracht met racisme. Hadden we eerst Zwarte Piet die ons grenzeloos neerzette als een vreemd landje, nu gaat het weer over Turken, de Islam, Moslims en Moskeeen. Met de PVV voorop, maakt ons mooie land een schuiver naar rechts. Daar word ik niet blij van.

Het is net of ons land schizofreen is. Of ligt het aan mij? 'De Marokkanen' zijn een probleem, maar niet de toevallig Marokkaanse buurman. Dat is 'een goeie'. Tel al die uitzonderingen eens bij elkaar op en je snapt al, 'de Marokkanen' bestaan niet. Net zo min als 'de moslims', 'de Joden', 'de Turken', 'de Nederlanders' en zelfs niet 'de PVV-ers'. 

Die PVV is wel de voortrekker in onze politiek en ons land, om te generaliseren, te schofferen, te kwetsen en te ontmenselijken. Zelfs recht tegen onze grondwet in, waar artikel 1 een discriminatieverbod is op zo ongeveer alle denkbare gronden en in artikel 6 de vrijheid van godsdienst nog eens apart wordt benadrukt. Toch is er momenteel bij een deel van de Nederlanders een hetze gaande tegen met name getinte Nederlanders, Moslims in het bijzonder. Daar word ik niet blij van.

'De Moslims' en mensen met kleur zijn namelijk voor het grootste deel Nederlanders. De tweede generatie is weliswaar naar 'de definitie' allochtoon, maar de derde generatie is over het algemeen ook dat niet meer. Nederlanders dus. Met al dan niet een geloof. Wanneer ben je in Nederland eindelijk Nederlander? 

Zelf ben ik nogal witjes en een westerse allochtoon. Echt waar. Ooit kwamen mijn voorouders met een Arabische naam, via Brazilie waar de naam Portugees werd, naar Amsterdam. Na wat eeuwen kwamen wij in zicht. Mijn overgrootmoeder werd geboren in Londen, mijn opa was een Elzas-Duitser, mijn vader een Zuid-Duitser en ik kreeg op mijn 18e een Nederlands paspoort. Ik mocht nog kiezen of ik een dubbele nationaliteit wilde ook. Nee, ik voelde me typisch Nederlands, dus doe maar alleen die. Dat maakt van mij bijna een superallochtoon, derde, tweede en door mijn buitenlandse geboorte, ook nog 1e generatie allochtoon. Ware het niet dat ik westers en wit ben. 

Dat ligt dus heel anders bij Nederlanders die niet-westerse roots hebben en wat kleurrijker zijn aangelegd. Dan maakt het helemaal niet uit hoeveel generaties er over heen gaan. Je blijft een allochtoon, een Turk of Marokkaan. Sommige politici roepen dan dat de integratie mislukt is. Is dat zo? Aan wie ligt dat dan? Ik word daar niet blij van.

Als we nu eens allemaal, alle Nederlanders en in Nederland verblijvenden, elkaar gaan zien als mensen. Als zielen in een verpakking. Bedenk dan wat je kan missen aan geweldige cadeaus als je de ziel al afkeurt omdat de verpakking in jouw ogen niet goed genoeg is. In mijn ogen richt je je dan op de bijzaak ipv de hoofdzaak. Laat je niet bang maken, geniet van al het moois wat in de mensen en in dit land aanwezig is. Mijn ziel groet jouw ziel. Daar word ik blij van.

Durf ik nog?

Morgen gaan opa en oma met twee van onze kleinkids naar de intocht van Sinterklaas! Tot zover is dat leuk.... Op het moment dat ik er Zwarte Piet bij wil schrijven voel ik een aarzeling in mij. Dat stukje feest is niet meer leuk. Dat is vandaag in Gouda pijnlijk duidelijk geworden.

De intocht van Sint en zijn zwarte, gele en witte Pieten werd daar  verstoord door zowel voor- als tegenstanders van het bruin/zwarte heerschap. Ik had zo gehoopt dat dat niet zou gebeuren.... Kon het me ook eigenlijk niet voorstellen, want kom op, dat doe je toch niet. Je gaat toch geen kinderen hun feest verpesten? Ik ben dus naief. Tussen de mensen die met hun jonge kroost de regen trotseerden en vol spanning op de goedheiligman stonden te wachten, liepen aanhangers van Pro-Patria. Een kijkje op hun site en je weet genoeg. Ook tussen de mensen liepen anti-ZP-ers. Stout weggelopen van hun aangewezen terrein waar ze mochten demonstreren. Daar vielen ze natuurlijk niet op. NEE! Dat moet ook niet op een kinderfeest. Het zullen mijn oma-genen wel zijn, maar ik word hier dus zo ontzettend boos over! Ik word niet snel boos, dat moet je maar van me aannemen, maar nu dus wel. 

Stel het je voor; Allemaal papa's, mama's, opa's en oma's en allemaal kleine kinderen. Met blijde spanning wachtend op Sinterklaas, Piet en het snoep. Dan breekt er vlak naast ze een relletje los en de gezichtjes gaan van lachend en blij naar angstig. Is dat het nou echt waard mensen? Voor of tegenstander? Konden jullie vandaag niet even over je eigen schaduw heenspringen en het feest voor de kinderen laten voor wat het is? De voorstanders roepen om het hardst 'handen af van ons kinderfeest'. Denken jullie even goed aan dat angstige gezichtje?! Kind.... Feest.... De tegenstanders kunnen het hele jaar actie voeren en aandacht vragen voor hun argumenten  maar niet tijdens het feest! Wat mij betreft hebben beide partijen zich zwaar gediskwalificeerd in Gouda. In ieder geval degenen die daar herrie hebben geschopt. Beiden namen het risico dat er  herrie zou ontstaan en dus dat er in die herrie een kind bezeerd kon worden. Lichamelijk of geestelijk. Voorwaardelijk opzet noem je dat in het strafrecht. Geen van allen hadden ze het ethische, morele besef dat je dit dus niet doet. Ik ben weer een illusie armer.

Morgen gaan opa en oma met de kleinkids dus naar de intocht. Vast van plan om te genieten, vooral van de blije gezichtjes om ons heen. Onze kleinkinderen zullen vast ook anderskleurige Pieten zien en dat doodnormaal vinden. Zij leven namelijk in het nu. Het leven is verandering, een stromende rivier. Je kunt meestromen of ergens langs de rivier achterblijven. Je vastklampen aan een rotsblok omdat je bang bent voor wat er voorbij de volgende bocht van de rivier ligt. Het is wel zaak om dat alleen te doen als het echt, echt van levensbelang is om dat te doen. Over sommige angsten moet je heenspringen, anders word je zelf iets waar mensen bang voor worden.

Utopia bestaat (niet)

Soms kan ik het niet laten en meen ik me te moeten bemoeien met grote-mensen-dingen. Dus kan ik me op twitter of in mijn blog wel eens druk maken over dingen die me niet aan staan of gewoon gedachten over heb. Maar ja, wie ben ik. En wie zit te wachten op wat ik vind. 
Vandaag noemde toch iemand op twitter mij een 'echt wijze vrouw'. Wauw, dat maakte mijn zondag wel mooi en het was pas aan het begin van de middag! Waar ging het om? Het was een gesprek zoals dat op twitter gaat. Veel korte berichtjes met zo kort mogelijk samengestelde zinnen omdat je altijd te weinig tekens hebt om iets behoorlijk te zeggen.  We kwamen met een aantal mensen in een gesprekje terecht dat begon over racisme en de gedachte dat wij allen in NL als een grote familie zouden zijn. Zonder racisme, zonder haat maar met steun voor elkaar. Een utopische gedachte, dat weet ik. Toch steun ik de man die dit twitterde hier in, want waar een droom is is hoop. Als we veel mensen vinden die de droom volgen, komt er misschien beweging want gedachten hebben kracht. Er zijn allerlei initiatieven waar mensen dit proberen. Allemaal voorvechters van een fijnere samenleving. Allemaal eilandjes van hoop. Ik steun ze stuk voor stuk.

In tijden dat ons glas meer dan vol is, is het niet moeilijk om genereus te zijn. Sommige mensen kunnen dat ook als hun glas, zoals vele glazen in deze tijd, maar half vol, een kwart vol, of nog minder vol zijn.  Anderen zien de inhoud van hun glas zakken en worden ontzettend bang dat zich dat voortzet. Hun glas is al op een kwart voordat het in feite zo is. Het is ook niet de bedoeling dat een ander zijn glas voller is en het liefst moet er een zondebok zijn wiens schuld het is. Ruim die op en alles komt goed. Maar zo werk het niet.

In mijn Utopia weten mensen dat je juist samen moet werken in moeilijke tijden. Dat jij niet minder hebt omdat een ander iets meer heeft. Je hebt gewoon wat je hebt. Dat is nog steeds hetzelfde als die ander ook minder zou hebben. Dus weg met jaloezie. Gooien we allemaal onze restjes bij elkaar, dan hebben we weer een vol glas met zijn allen. Dat mensen dat meestal niet doen komt volgens mij door de angst dat we te kort komen, dat een ander meer zal nemen dan jij. 

In mijn Utopia roept ook niemand dat 'we' ons lang genoeg hebben aangepast aan 'hen'. Want we beseffen dat wij allemaal gelijkwaardige mensen zijn. Wij voelen ons niet bedreigt door verschillende kleuren, geloven en gewoonten, Want waarom zou het bedreigend zijn je buurvrouw een hijab te zien dragen. Het is hetzelfde als met dat glas; de cultuur van een ander maakt de jouwe niet minder aanwezig. Dat sommigen op vrijdag naar de moskee gaan wil niet zeggen dat jij niet op zondag naar de kerk mag of gewoon atheist mag zijn. In Utopia mag alles naast elkaar bestaan. Vinden we het juist leuk om zo kleurrijk te leven, geen probleem. Ieder zijn eigen mens-zijn en met zijn allen de mensheid. Aanpassen heet dan rekening houden met elkaar.

Tsja, Utopia bestaat niet, ik weet het. Toch hoop ik dat we ooit leren dat we samen meer zijn en meer kunnen en verder komen dan met de hokjesgeest die mensen indeelt en ettiketten geeft. Want 'zij' zijn gewoon een andere 'wij'.

De reis van Halloween

Er lijkt even een adempauze te zijn in het gekrakeel rond Sinterklaas en zijn Piet. Misschien komt dat door een ander feest dat voor de deur staat; Halloween. Overal staan feesten, spooktochten en andere festiviteiten aangekondigd. Vooral voor de kids, maar ook voor volwassenen. Winkels verkopen heksen, verkleedspullen en pompoengerelateerde artikelen. Wie niet meedoet laat alles of gewoon aan zich voorbijtrekken, of kan hier weer over steggelen. De een noemt het commercieel en overgewaaid uit Amerika en kijkt daar vies bij, de ander vindt het gewoon leuk en spannend en gaat als spook trigger treaten en weer een ander ziet het magisch. Halloween,  'all hallows eve' de avond voor allerheiligen, of 'samhein' is eigenlijk al best oud en zeker bij heksen en pagans een tijd van mysterie en magie.

Het Keltisch nieuwjaar  begint op 1 november. Samhein op 31 oktober was bij de Kelten dus oudejaarsavond. De Kelten geloofden ook dat op deze avond de doden terugkeerden om te proberen weer een levend lichaam in bezit te nemen voor het komende jaar. Dat klinkt best horrorachtig toch? Het heksenfeest is dan wel vriendelijker.

In navolging van de Kelten vieren heksen Samhain ook als begin van het nieuwe jaar. De oogst is binnen, de herfst gaat over in de winter en met het vallen van de bladeren en het zich ter ruste leggen van de natuur, sterft symbolisch de oude god. Het wordt donker en duister op aarde en dat maakt dat in deze periode de grens tussen de onder- en bovenwereld vervaagd. De onderwereld is ten slotte altijd donker. Op 31 oktober is de sluier tussen de werelden het dunst. Bij uitstek de nacht om contact te zoeken met overledenen en boodschappen over te brengen of te ontvangen. Hun geesten kunnen deze nacht even het dodenrijk verlaten. Vaak worden zij met Samhain/Halloween/All hallows eve, herdacht en in sommige landen wordt eten neergezet bij het graf (Mexico), voor de deur (GB) of de tafel voor hen gedekt. Ook de elfen en natuurgeesten kunnen meteen meesnoepen. Het is een avond voor rode, witte, groene, zwarte en zilveren kaarsen en herfstachtige etenswaren, kleuren en geuren en schouwen in het verleden en de toekomst

In de 9e eeuw wordt Samhein vermengd met Christelijke invloed. Paus Gregorius IV kreeg het heidense feest er niet onder en zoals zoveel heidense feesten werd Samhein ingelijfd als allerzielen op 2 november. Het trigger/treaten komt waarschijnlijk vanuit deze Christelijke hoek. Het was gewoonte langs de deuren te gaan en een gebed te doen in ruil voor brood. Pas in de 19e eeuw maakt samhein als Halloween opgang in Amerika door de immigranten uit Ierland en Schotland. Daar wordt de pompoenlantaren toegevoegd aan het feest en in die vorm komt het nu weer terug bij ons. In die zin is het eigenlijk dus geen Amerikaans feest dat bij ons komt binnenwaaien, maar gewoon een oude Keltische hekserige vriend in een nieuw jasje.

post-verhuisblogje

Hallo allemaal,

Het eerste blogje vanuit Helmond, vanuit onze nieuwe stek. Heeft even geduurd, maar de gedachten waren vooral bij het uitpakken. Of het beslissen wat uitgepakt moest worden en wat vooral niet. We zijn kleiner gaan wonen en zoals ik al eens eerder verzuchtte; wat heeft een mens veel spullen! In onze berging in Veghel bleek ongeveer Willems hele leven te liggen. Alle wapenfeiten, overwinningen, ontroerende momenten, mensen die hij gekend had. Ja het was erg druk in de berging. Wel gezellig zo samen met de kerstspullen. Veel mensen zullen het herkennen; Je weet wel dat je zonder de tastbare herinneringen echt nog wel dezelfde dingen hebt meegemaakt en opgeslagen in je hart en hoofd maar toch... Dus werd het schiften. Een deel ging alleen nog mee in het hart, een deel mocht na bekeken te zijn en besproken, met de daarbij behorende emotie, weer in een doos om daar te wonen tot de volgende verhuizing. Want we weten dat we nog minsten een keer meer mogen verhuizen, aangezien dit een tijdelijke woning is. Ik krijg het al Spaans benauwd als ik er aan denk, maar meteen daarop denk ik dan opgelucht aan alles wat we al hebben weggegooid, weg gegeven, in bruikleen hebben gegeven of naar de kringloop hebben gebracht. Dat hoeft alvast niet meer mee. En in de schuur staan stapels niet-uitgepakte dozen die voorlopig in die toestand blijven. Dat zijn de dingen die we niet weg wilden doen, maar niet direct nodig hebben.

Gisteren zijn we voor het eerst in onze nieuwe woning met goede vrienden ouderwets doorgezakt. Supergezellig  'thuisavondje'. Vandaag de Helmondse markt verkend. Nou, Veghel, als jullie zo graag willen bruisen kom hier dan maar eens kijken. Al bij het binnenfietsen van het centrum komt de gezellige drukte, en heel veel mensen in alle soorten en maten, op je af. Het ruikt heerlijk want er staat iemand live te koken en kleine kleindochter begon meteen te dansen bij het ontdekken van een straatmuzikant. Onze eerste verkenningstocht zit er dus op en beviel prima. Een goede maand na de verhuizing zijn we nu dus aardig op orde en gaan we thuisraken. Dat biedt hoop en tijd om weer eens een blogje te schrijven. 

Wat is er ook weer allemaal gaande in de wereld? O, eigenlijk nog hetzelfde zie ik. Ebola grijpt nog steeds om zich heen, de MH17 is nog steeds niet geborgen, de Koerden vechten nog steeds tegen IS en hebben wat hulp gekregen, In Gaza is nog steeds geen oplossing, in Nederland komen nog steeds meer mensen in de financiële problemen en gaat nog steeds de zorg onderuit, racisme is er ook nog steeds en o ja, de wel of niet Zwarte Piet discussie is er ook nog en kan tot zeker 5 december doorgaan. In Rotterdam besloot Leefbaar Rotterdam Zwarte Pietpoppen aan lantarenpalen te binden. Hm. Laten we hopen dat de kindertjes dachten dat het vroege Sintversieringen waren. De haatdragende uitlatingen, verbaal en soms zelfs fysiek liegen er niet om in de social media. Beetje doorgeschoten? Kind weggooien met het badwater? Hallo volwassenen, gedraag jullie een beetje aub.En anders allemaal in de zak en mee naar Spanje.
Ik besluit met Frank Boeijen; Denk niet zwart, denk niet wit, denk niet zwart/wit maar in de kleur van je hart ! Dan komt het wel goed.

Groetjes uit Helmond!