Cultuur en traditie en zo

Ik dacht; ik ga er niet over beginnen. Ik dacht; ik doe er niet aan mee. Dat was dus een gedachte of twee. Ojee! 
Je raadt het al. Sinterklaas en o jee wat moeten we er mee, Zwarte Piet. Het is augustus. Augustus! En op facebook en twitter en andere media begint het alweer. Grote verontwaardiging omdat Hema Zwarte Piet er uit heeft gedaan. Ik was er laatst en zag wel heel veel schoolspullen, die op dit moment ook veel meer nut hebben. Gezeur en tegen-gezeur en veel volwassenen die het hebben over onze cultuur en ons kinderfeest. Zelf lig ik totaal niet wakker van Zwarte Piet. Van mij mag hij ook een schattig koorknaapje worden. Past goed bij een bisschop maar wekt misschien weer andere associaties. De nostalgie die velen schijnen te hebben bij Zwarte Piet deel ik niet. De eerste keer dat ik als vijfjarige met hem in aanraking kwam was me meteen duidelijk dat hij een zij was en ook nog eens niet echt en Sinterklaas ook al niet. Wat voelde ik me dom en bedonderd. Toch mag de vrolijke noot van het feest, Zwarte Piet, van mij ook blijven hoor. Kortom, zolang het maar leuk blijft voor de kinderen maakt het mij niet uit. 
Wat me zo nu en dan wel stoort is het verregaande gedoe over dit getinte mannetje/meisje. Van beide kanten wel te verstaan. Het zogenaamde racistische aspect vind ik grote onzin. Het onverzettelijk vasthouden aan onze traditie en cultuur ook. Leven is verandering. Kerst is ook niet meer wat het vijftig jaar geleden was. En echt, het Sinterklaasfeest ook niet.
Sinterklaas, Nicolaas van Myra, kwam uit Lycie wat tegenwoordig in Turkije ligt. Het feest heeft sinds 1850 al vele veranderingen ondergaan. Van mythisch figuur naar echt figuur. Van heilige naar boeman en weer terug naar heilige. Geen knecht, wel een knecht. De knecht heeft ook allerlei namen gehad en er verschillend uitgezien. Zowel protestanten als katholieken hadden zo hun bezwaren, maar toch bleef de goedheiligman komen. Waarom zou er dan nu opeens geen enkele verandering meer mogen plaatsvinden? Hij zal ook nu wel blijven komen. 

Wat is nou echt Nederlandse cultuur? Oja, aardappelen. Echt Nederlands. Maar pas in 1727 werd de aardappel erkend als voedsel. Heel lang wist men niet eens welk deel van de plant gegeten moest worden. Onze aardappel komt uit Zuid-Amerika. Net als onze tomaten, paprika's, pepers en hmmm, onze chocolade. Zo een heerlijke warme chocomel met slagroom op  een echt Nederlandse koude dag. De Azteken maakten al chocoladedrank en -repen. Wel wat anders dan wij nu maar toch. Al die wuivende maisvelden? Zuid-Amerika, alweer. Laten we dus niet zo spastisch doen over onze cultuur en tradities. Gewoon blij zijn dat we goede waterbeheersers zijn, harde werkers, klompen hebben en molens en drop, over het algemeen vriendelijk zijn, zuinig, en bruggenbouwers. Bruggen kun je trouwens ook bouwen tussen mensen, culturen en tradities.

Misschien valt het ook best wel mee eigenlijk, het gezeur over ZP en onze cultuur en traditie. Misschien voelt het gewoon veiliger om je druk te maken over een kinderfeest en hoe dat gevierd moet worden, dan over IS, Gaza/Israël, Syrië, ebola en Rusland/Oekraïne. Of over de oprukkende moslimhaat in Nederland en de eveneens oprukkende armoede. Zwarte Piet is dan in ieder geval nog een behapbaar probleempje waar je veilig over kunt steggelen. En daarbij is zeuren en klagen ergens over wel weer echt Nederlands :)

Verhuizen

Het lijkt wel of iedereen aan het verhuizen is op het ogenblik. Wij wonen ook wel op een plek in Veghel waar veel beweging is, namelijk tegenover de nieuwe Oranjewijk. Regelmatig mag Willem ergens komen helpen, vaak met de wasmachine. Met een beetje pech moet ie 2 verdiepingen omhoog. Welke architect heeft dat ooit bedacht! De aansluiting voor dit onmisbare apparaat helemaal op zolder te maken? Zelf heeft hij hem vast prettig in de bijkeuken staan.  
Verder blijft verhuizen een lastig iets. Het staat hoog genoteerd in de lijst van stressvolle gebeurtenissen. Ik snap dat. Als eenmaal alles geregeld is voor de woning zelf, wat al enige stress kan opleveren, begint het pas. Dozen verzamelen lukt nog wel. Dan komt het inpakken. Wat gaat mee, wat doen we weg. Wat kan nog op marktplaats, of naar familie/vrienden/kennissen. En wat verzamelt een mens veel zooi! Tenminste, als je niet van het weggooien bent. Zoals wij. Wij zijn van die mensen die te vaak denken dat iets nog wel van pas kan komen. Ooit. De zolder staat dus aardig vol. En als die eenmaal uitgezocht is wacht ons nog de schuur. Aaaaaaaaah! 
En uit hoeveel bekers drinken we nu eigenlijk koffie. Zeker de helft is nu naar de kringloopwinkel en dat geldt ook voor de glazen. En kabeltjes. Waarom hebben we zoveel kabeltjes en waar zijn of waren ze dan voor? Kunnen ze gewoon weg of grijpen we dan toch een keer mis? En is dat onoverkomelijk? We passen en meten en tekenen de nieuwe woning op schaal om te kijken wat er in past. En vooral wat niet, want we gaan voor kleiner. We schuiven met het getekende bankstel, de kasten, de kleinkind-box en uiteindelijk weten we het nog niet. 'Weet je wat, we zien wel' is de conclusie. Lichter leven, zonder al die bezittingen lijkt steeds prettiger als je ze allemaal moet verhuizen.
Ook uit de tuin willen we wat meenemen. Graven dus. En dan kom je er achter dat dat leuke kleine katjesboompje, wat er nog helemaal niet zo lang staat, gigantische wortels heeft ontwikkeld. Maar dan ben je al aan het graven en wil je hem zoveel mogelijk kans op overleven bieden. Uiteindelijk is een flink stuk tuin omgegraven, maar de boom is er uit. De tuin wordt zo ook een stuk gestroomlijnder. Wij houden van wild en weelderig maar we snappen wel dat een keurige tuin beter is voor de verkoop. We delen dus planten en kruiden uit aan wie ze wil hebben.
Ja, wij gaan het dus ook doen. Verhuizen. Na in totaal 15 keer in mijn leven verhuisd te zijn als ik goed tel, vond ik het welletjes. Toch doen we het weer en omdat het in eerste instantie een tijdelijke woning is, doen we het daarna zeker nog een keer. Maar onze wasmachine komt in de nieuwe woning in de keuken! Dat maakt veel goed.

Kostbaar

Waar ga je nou eens gezellig over bloggen als de wereld gek is geworden? Het nieuws over vlucht MH17 houdt iedereen bezig. 298 Mensen, op weg naar hun vakantiebestemming, naar huis of naar een conventie. Allemaal dood. Als een soort bijkomende schade van een strijd die de hunne niet was. Nederland is in rouw want 193 van de 298 mensen zijn van hier. Wat voor mij en voor velen met mij waarschijnlijk, onvoorstelbaar is, is dat de strijdende partijen in Oekraïne niet totaal ontredderd zijn over de fout zie gemaakt is om een burgervliegtuig neer te halen. Niemand komt tot bezinning, nee er wordt gewoon doorgesteggeld over wie het rampterrein op mag, wie niet, wiens schuld het is en van wie juist niet. Maar er zijn wel 298 mensen dood die er zeker weten totaal niets mee te maken hadden.

In Gaza is het Israëlische grondoffensief begonnen. Nog meer doden. En weer vooral onschuldigen. Vrouwen en kinderen.  Ook daar komt niemand tot bezinning, in ieder geval niet degenen die het geweld kunnen stoppen. Het is een geweldspiraal die aan beide zijden alleen meer geweld oproept, meer haat, meer verdriet, meer gebroken levens.

Even op de achtergrond in het nieuws, maar nog steeds aan de gang; Syrië. Hoeveel doden zijn daar inmiddels gevallen, hoevelen gevlucht? Meer dan 162.000 doden (!) en 9 miljoen (!!!) vluchtelingen. Niemand komt tot bezinning. Dan hebben we nog ISIS die in Irak wreedheden begaat in naam van de Islam. En Boko Haram doet dat in Nigeria. Deze bewegingen zijn allebei een belediging voor datzelfde geloof. In Centraal Afrika rommelt het sowieso als een gek. En dan heb ik nog veel niet opgenoemd.

Nu wil ik geen deprimerend blog schrijven, maar zomaar even gezellig doen over de warme temperaturen ofzo zat er ook niet in. Wat al die beelden en berichten over al die brandhaarden in de wereld wel bij mij veroorzaken is een diepe dankbaarheid dat ik hier woon. Toen ik gisteravond laat nog even bij de slapende kleinzonen keek, die hier logeerden, bleef ik een tijdje kijken. Zo vredig in hun bedjes. Zo kostbaar. Leven is kostbaar. Of zou het moeten zijn.  Overal. 

Opa en oma en oud?

Kleinkinderen zijn geweldig. Dat weten elke opa en oma. Wij waren direct toen de eerste zich aandiende enthousiast. Oppassen? altijd! En ook nu we er vier hebben is dat nog steeds qualitytime. Ik vond mijn eigen kinderen ook geweldig hoor. Al die ontwikkelingen en het gaat nooit vervelen want elk kind is weer anders, met eigen aardigheden en een eigen karakter. Bij je eigen kids moet je alleen ook altijd gewoon huishouden. Boodschappen doen, wassen, poetsen, tuinieren enz. Bij de kleinkinderen zet ik dat gewoon opzij. Nou ja, ze krijgen wel eten natuurlijk en we gaan wel wandelen en een boodschapje doen, maar de was doen....? Nee echt niet. Strijken? Absoluut niet. Ramen zemen? Whahaha! Nee, wij gaan lekker spelen, verven, flesjes geven, eendjes voeren, tikkertje doen, ballen, naar het dierenparkje, naar de ballenbak enzovoort. We houden ons aan de regels van papa en mama, maar we hoeven niet op te voeden en ze zijn sowieso allemaal totaal perfect.

Soms zijn opa's en oma's natuurlijk echt oud. Soms kom ik echter ook wel eens een oma tegen (ongeveer van mijn eigen leeftijd) die zegt dat ze oud is, nu ze dus oma is. Hoezo, denk ik dan? Ik ben niet ouder geworden hoor. Tenminste niet ouder dan ik ook geworden zou zijn als ik nog geen oma was. Het is juist heel opwekkend te merken dat ik nog steeds met kinderen rond kan sjouwen, op mijn hurken kan zitten, kan rennen en weet ik wat allemaal. Dan merk ik juist dat ik best nog jong ben. Okay, niet zo jong als ik soms denk, maar oud ga ik me zeker niet voelen door het simpele feit dat ik oma ben. Volgens mij heeft opa daar ook geen last van. We zijn wel moe als de kleinkids 's avonds naar huis gaan, maar volgens mij was ik dat vroeger met mijn eigen kinderen ook. Alleen gingen die niet naar huis, maar naar bed. En wees eerlijk, zijn niet alle jonge ouders met kleine kinderen constant moe? Of in ieder geval regelmatig? Opa en oma zijn hoogstens een ietsiepietsie vermoeider, haha!
Misschien zijn het vooral mensen die (nog) geen opa en oma zijn die de relatie leggen met 'oud'. Laatst kwam ik een kennis zonder kinderen tegen die ons met de kleindochter zag lopen. 'Goh, jij bent al oma', zei ze. 'Al aardig grijs ook. Ja, nu word je echt oud. Dat heb ik dan weer niet', lachte ze. 'Ah, de bron van eeuwige jeugd', lachte ik terug. Maar eigenlijk denk ik dat ik die heb als ik begroet word door stralend lachende kleinkinderen.

Mobiel

Laatst belde mijn tante mij. Tegenwoordig doet ze dat op mijn mobiele telefoon. Lang had ik nog speciaal voor haar ook mijn vaste nummer, maar dat is niet meer nodig. Haar tablet gaat ze binnenkort ook uitvogelen. Ik weet nog wel dat ik voor het eerst een mobieltje had. Nou, 'tje'.... Het was behoorlijk groot. Wat we nu een koelkastje noemen. Hij deed het meestal niet. Vooral niet als ik hem eens nodig had. Later ging ik voor het Brabants Dagblad werken en dat was het moment dat ik besloot een echte, behoorlijk werkende, mobiele telefoon nodig te hebben. Het werd een ladyfoon. Van Samsung. Ik kon er mee gebeld worden, bellen en sms-en en als ik echt wilde kon ik er ook een foto mee maken. Heel klein. Het schermpje was echt te klein om mee te internetten. Jaren ging hij mee. Zo klein en handzaam. Ik was er aan gehecht. Na een jaar of 7 begonnen de toetsjes toch te haperen en er kwam een smartphone. Ja! Ik kan nu appen! En dat is kei-handig. En sms-en maar dat doe je dan bijna niet meer. Mijn mail kan ik nu overal lezen en beantwoorden en de foto's zijn schitterend! Ontelbare foto's van mijn kleinkinderen en van cupcakes. Iets op internet opzoeken doe ik nog steeds niet zoveel per telefoon, maar het kan wel en is nog leesbaar ook. Als ik tenminste mijn bril op zet.

Sinds mijn eerste mobieltje ben ik natuurlijk overal bereikbaar. Als ik net aan de kassa sta, of achter het stuur zit en dus niet op kan nemen, op de fiets waar ik altijd te laat ben tegen de tijd dat ik hem te pakken heb, of mobieltje ligt beneden op tafel en ik ben op zolder was ophangen.... Ik ben toch niet echt van de mobiele generatie geloof ik. Wel ben ik blij met de ontwikkeling. Als ik er nu aan denk hoe ik als kind door bossen zwalkte, of de bus miste en dan van St. Oedenrode naar huis liep, zonder dat mijn moeder enig idee had waar ik uithing, ben ik nu erg blij dat mijn kinderen een mobieltje in hun zak hadden en hebben. Het is ook best grappig om op de meest vreemde plaatsen een totaal normaal gesprek te voeren met iemand die geen idee heeft waar jij nu bent. Trouwens, ik weet ook niet waar de 'iemand' is. Het enige nadeel is dat mijn ladyfoon maar 1 keer in de 2 dagen ofzo aan de lader moest. Mijn smartphone echter moet elke dag aan de beademing en als ik telefoneer is de batterij zo leeg. Een smartphone is kennelijk niet meer echt om mee te bellen. En je hebt wel eens van die dagen dat de foon vaak rinkelt. Nou ja, zijn ringtone laat horen. Op zulke dagen vind ik mezelf staand, vlakbij een stopcontact, waar de stekker van de oplader zit, andere eindje in mijn telefoon. 'Heeft u even een momentje? Mijn telefoon is bijna leeg. Even de stekker er in doen.' Het is nog een kortere draad dan die mij eerst via de vaste telefoon aan de muur kluisterde. Mijn tante heeft een ouderwetsere versie. "Zo, ik zit al lekker op bed televisie te kijken hoor", zegt ze dan. Ik niet. Ik sta heel mobiel naast de kachel en kan wel 2 stappen heen en weer lopen, vastzittend aan mijn kabeltje.

Gekte

En dan heb je een boek geschreven. Heel dun maar overigens. Na een week ongeveer begon de media er lucht van te krijgen en na een stuk in de Volkskrant en Brabants Dagblad begon de molen te draaien. Dat had ik nou ook weer niet verwacht. 'Is het echt zo boeiend dan', dacht ik. De redactie van Knevel en vd Brink belde. Ze wilden ons in de laatste utzending van het seizoen hebben. Eh, ons? Vroeg ik. Na het stuk in de Volkskrant, het enige interview dat we samen zouden geven, waren we daar niet voor te porren. Op zich een aardig stuk, maar ik had niet het idee dat het om het boek en de diepere bedoeling daar van ging. Logisch misschien dat de aandacht vooral naar Willem uit ging. 'Zal ik maar gaan strijken', dacht ik op een gegeven ogenblik. Niet dat ik zo graag het middelpunt wil zijn, maar ik wilde met het boek een bepaalde boodschap uitdragen en die kwam niet over.'Dit doen we dus niet meer', was de conclusie. Dus ook niet bij K&vdB en sowieso niet met ons hoofd op tv. Wel blij was ik met het prima stuk in het Brabants dagblad. Zo had ik het bedoeld en dat maakte veel goed.

Ondertussen kreeg ik twitterberichtjes (ja, nu snap ik hoe het werkt) van radioprogramma's dat ze contact wilden, of telefoontjes. Ook Boekscout werd gebeld om mijn gegevens te krijgen. Of ik aan wilde schuiven bij eenvandaag, spijkers met koppen en omroep Brabant en of ik nog ergens op tv wilde. Het werd best hectisch. Ik kan me voorstellen dat een mens overweldigd wordt door zo veel aandacht en overal op in wil gaan. Met een ander soort boek had ik dat vast gedaan (al zou daar waarschijnlijk niet zoveel aandacht voor zijn geweest) In mijn geval besef ik wel dat het ook veel onrust brengt. Het boek is niet onbeladen en ik heb geprobeerd de balans te bewaren tussen wel en geen media-aandacht. Om dezelfde afweging blijft het ook bij de twee gegeven interviews en heb ik de plaatselijke krantjes niet eens benaderd. Enige onrust veroorzaak ik echter wel en al probeer ik daar in terughoudend te zijn, voor degenen die er last van hebben is natuurlijk alles te veel. Ik begrijp dat. Dus in plaats van eenvandaag, pastte ik op de kleinkinderen en terwijl omroep Brabant en spijkers met koppen gewoon met hun gasten in gesprek gingen, was ik daar niet. Ik was lekker in Tivoli, met de andere opa's en oma's van ons oudste gezamenlijke kleinkind. Een superleuke dag, ons aangeboden door de superlieve ouders van dat zelfde kleinkind. Hadden we voor geen goud willen missen!

Toch komen er best veel reacties op het boek, waar ik erg blij mee ben. Vaak begripvol, soms verrast. Vaak complimenteus ook, waardoor ik vast van plan ben door te gaan met schrijven. Soms vult het boekje hiaten op in het verhaal, bij mensen die dat deels mee hadden gekregen. Door de bank genomen zijn de reacties van lezers absoluut positief. Dank jullie wel!

En nu over tot de orde van de dag; Voetbal!!!!

Twitter vs fb

Ik ben een beetje in de war van al die vreemde dagen. Dat heb ik wel vaker, in de war zijn, maar met de loslopende feestdagen in mei/juni heb ik dat helemaal. Na goede vrijdag en hemelvaart, waar ik al wat over blogde, hebben we nu pinksteren gehad. De Heilige Geest is nedergedaald. Bijna 2000 jaar geleden door Jezus gestuurd om zijn discipelen de bagage te geven die ze nodig hadden, om als eersten van het geloof daar getuige van te doen. In het Jodendom van Mozes werd met pinksteren geofferd aan God. Wat van de eerste graanoogst en eerste vee dat werd geboren. De eerste Christelijke discipelen werden niet geofferd, maar werden wel gezien als de eersten van 'de oogst'. Is de hele oogst eenmaal binnen, dan begint de eindtijd die volgens Jehova Getuigen al een paar keer begonnen is. Tsja, ik weet het niet. In ieder geval denk ik nu steeds dat het morgen maandag is.

In ieder geval hadden we mooi een extra vrije dag. Dat kwam me goed uit want zaterdag en zondag heb ik gewerkt en nu kon ik lekker uitrusten en kijken wat ik had gemist in de social media. Op fb waren genoeg leuke berichten om te liken en ook een hele mooie lieve reactie op mijn boek. Thanks :)
Op twitter is dat toch een heel ander verhaal. Natuurlijk is het ook een ander ding, voor een ander doel en ik weet dat veel mensen het geweldig vinden. Ze gebruiken het zakelijk, of voor wat dan ook en zien het als een belangrijk hulpmiddel om ergens te komen. Het ligt dus vast aan mij. Ik zie vooral een hoop kreten, lees soms iets interessants en ja ik kom ook gelijkgestemden tegen. Wat me vooral heel erg tegenstaat aan twitter is het hoge gehalte aan tweets van laag niveau. Hatelijke, racistische tweets, in mijn tl vooral gericht tegen Nederlanders van marokkaanse komaf. Wat er wordt geroepen is niet mis en lijkt soms recht uit 1938 te komen, alleen hadden toen de Joden de hoofdrol. Ik krijg het er redelijk benauwd van. Een mens is toch in de eerste plaats een mens. Niet een Moslim, Jood of homo of wat dan ook. Pfff, nee. Na een tijdje op twitter is facebook gewoon een verademing. Heerlijke plek waar mensen aardig tegen elkaar zijn en dingen leuk vinden. Waar vrienden iets posten en anderen dan roepen 'vind ik leuk'. Ja, dat vind ik leuk.