Het bruggetje van Lucas

Wij wonen in Brandevoort en in Brandevoort is een bruggetje. Dat bruggetje verbindt De Veste, zeg maar het centrum, met de hoeves. De hoeves zijn straten met namen die eindigen op 'hoeve'. Wij wonen in zo een straat. De bouwstijl is in mijn ogen mooi. De Veste als vestingstadje in het klein, met daaromheen water. De ecologische zone. Daarom zijn die bruggetjes nodig. Niet alleen richting hoeves, maar naar alle kanten rond de veste. Het bruggetje waar het hier om gaat is echter dat ene, het bruggetje naar de Biezenpoort. Het bruggetje van Lucas.

Hoezo? En wie is Lucas? Om met die laatste vraag te beginnen; Lucas is onze oudste kleinzoon. Hij is net zeven geworden.

Toen Lucas vijf was en zijn broertje drie, liepen wij vanuit onze straat naar de Veste. Misschien omdat grote broer zijn verantwoordelijkheid meebrengt, viel het Lucas op dat het best gevaarlijk was bij het bruggetje dat wij over moesten om in de Veste en bij de winkel te komen, waar vast een speelgoedje te scoren viel. Vanaf de kant waar wij vandaan kwamen was er namelijk geen muurtje of iets dergelijks tot waar de brugleuning begint. Aan de andere kant staat wel zo een muurtje. Lucas bekeek het eens en zei: 'Dat is wel heel gevaarlijk he oma. Kleine kindjes kunnen hier zo naar beneden vallen en dat is heel ver. Dan doen ze zich heel erg pijn.'
Oma keek ook eens en ja, hij had gelijk. De grond loopt steil naar beneden, maar dat is bijna niet te zien in de zomer, als de begroeiing hoog staat. Zwalkende kinderen of anderszins zwalkenden zouden van het smalle voetpad zo in de diepte kunnen verdwijnen.

Opa maakte melding bij de instanties die over afzettingen gaan. Ja, er was aandacht voor, hoorden wij. Niet lang daarna verscheen er een lint. Dat waaide weg. Nog later kwam er een soort buis, vastgezet aan brug en grond. Die ging om. Oma waaide een keer, tijdens een storm, bijna de plomp in maar was net op tijd op de brug, waar wel een leuning is. Is dit een klaagzang? Nee!!!

Want, laatst stonden er opeens hoge hekken naast de brug. En nu verschijnen er muurtjes. Keurig gemetseld in dezelfde stijl als aan de overkant. Het heugelijke nieuws is ook aan Lucas verteld en hij is supertrots. Er is naar hem geluisterd. Onofficieel heet deze brug voor ons voortaan, de brug van Lucas. Of in ieder geval zijn muurtje.             
   

Met dank aan metselbedrijf Verhulst, Helmond

Week zonder vlees; Is dat een kip?

Voor wie het heeft gemist, het is 'de nationale week zonder vlees'. Deze week is een initiatief van Isabel Boerdam, oprichter van 'de hippe vegetariër'. Volgens de site https://weekzondervlees.nl/ zijn er op dit moment, midden in de week zonder vlees, 56.481 deelnemers. Zij besparen door geen vlees te eten deze week 7.342.530 liter water, 4.292.556 km. autorijden en ook niet onbelangrijk als je een consumptiedier bent, 43.490 kg. vlees.

Voor wie al vegetariër is, is een week zonder vlees uiteraard geen uitdaging. Voor degenen die meedoen en wel tips kunnen gebruiken staan op de site recepten, voedingsinformatie, vega restaurants en nog veel meer. Natuurlijk ook te gebruiken door mensen die wel al vega zijn. De nationale week zonder vlees duurt van 11 maart t/m 17 maart en vandaag, ging ik boodschappen doen met mijn kleinzoon van drie.

Wat heeft dat nou met elkaar te maken, denk je misschien. Nou, dat zit zo. Mijn kleinzoon woont in een gezin dat vegetarisch eet en dat bewust omgaat met milieu, duurzaamheid en klimaat. Dat een jochie van drie al aardig bewust is en oma nog een les kan leren, daar kwam ik vandaag dus achter. Het leslokaal was de plaatselijke Albert Heijn.

Kleinzoon liep hulpvaardig met zijn kleine boodschappenwagentje met verzamelen. Aardappeltjes, fruit, broodjes en groenten. De week zonder vlees gaf de AppieHappie een mooie gelegenheid om allerlei vleesvervangers in de bonus te doen. Oma stond het allemaal te bekijken en probeerde een keus te maken uit verschillende groentenburgers. Het lukte en we draaiden samen een hoekje om. Daar lagen voorgebraden  vleesproducten. De les begon.

Kleine kleinzoon staarde omhoog naar doorzichtige plastic bakjes. 'Is dat een kip?' vroeg hij. Ik bekeek de inhoud van het bakje en moest het beamen. 'Het is geen dinosaurus he?' vroeg hij voor de zekerheid. Hij houdt van dinosaurussen. 'Nee, het is geen dinosaurus verzekerde ik hem, het is een kip.' Afgrijzen droop van zijn gezichtje. Nogmaals keek hij naar het plastic bakje waarin de resten lagen van wat ooit een levende kip was geweest. Of misschien wel een haan. De gedachte was te erg voor hem en hij zei op geruststellende toon: 'Nee, dat is geen kip hoor. Dat doen we niet.'

En opeens besefte ik hoe geconditioneerd we zijn. We vinden het doodnormaal dat delen van ooit levende dieren in plastic bakjes in de supermarkt liggen. We gooien zo een bakje in ons karretje en staan er amper bij stil dat het ooit aan een levend wezen vastzat. Mijn kleinzoon kijkt met hele andere ogen. Hij ziet nog echt een kip en kippen maak je niet dood en die eet je niet op. Hij vindt dat een afgrijselijke gedachte. En ik keek even door zijn ogen was blij dat we spinazie-kaasburgers in zijn karretje hadden liggen. Niet doodgemaakt en zeker zo lekker.

De geboorte van De matchmaker is vandaag!

Vandaag is het zover! Mijn boek 'De matchmaker' is geboren. Wie zich had ingeschreven op de promotiemail, heeft of zal deze vandaag ontvangen. Het is officieel. Wauw!
Vandaag is dus de dag. Zelf zit ik ook op een pakketje boeken te wachten, voor de mensen die al bij me hebben besteld. Ondertussen mijmer ik over de boekgeboorte. Eigenlijk gebeurt dit een paar keer met hetzelfde boek. De uitgiftedatum is het ultieme moment, maar tot die tijd zijn er al veel eerste momenten geweest. 

Eerst wordt namelijk het idee geboren. In dit geval gebeurde dat bij het zien van, hoe prozaïsch, een reclame op televisie. 'ikwilvanmijnautoaf.nl' . Elke keer dat ik die reclame hoorde dacht ik: Het klinkt alsof je hem aanbied om te stelen in plaats van te verkopen. Je zet hem online op die site en 'poef' weg is je auto de volgende dag. Zo begonnen de raderen te draaien in mijn hoofd. 

Vervolgens draaiden die raderen een begin in elkaar. Geboorte twee. De laptop werd erbij gehaald en ik begon te schrijven. De epiloog was daar.

In rap tempo schreef ik door. Soms met een denkpauze en gelukkig, elke keer volgde de geboorte van een volgend idee, een volgende verhaalwending of een oplossing voor een probleempje in het verhaal. Een probleempje in de trant van; Maar als hij dat doet, klopt dat niet. Bij een thriller moet de puzzel natuurlijk wel uitkomen en er mogen ook geen stukjes ontbreken.

Na enkele weken schrijven, helemaal in de flow, was daar het moment voor een eerste beoordeling. Ik stuurde het ruwe verhaal naar enkele proeflezers. Dat was ook een soort geboorte. Voor het eerst verliet het verhaal mijn harde schijf.

Met de opbouwende kritieken die ik kreeg, plus de verzekering dat het de moeite waard was, ging ik weer aan de slag. Er volgden allerlei aha-momentjes en kleine geboortes van nieuwe stukjes verhaal. Daarna ging het manuscript nog een keer op pad. Nu naar uitgevers. Dat was pas eng.

Met alle kritieken die ik van hen kreeg ging ik wederom aan de slag. Ik durf wel te zeggen dat ik heel veel heb geleerd tijdens het schrijfproces. Uiteindelijk is ie er dan. De matchmaker. Vanaf vandaag geboren en te bestellen bij Uitgeverij Boekscout. Vers in de webshop. En geen verzendkosten! Dit is de link:  https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=9443

Tussen alles door, met alle nieuwe kennis, ben ik zelf ook een beetje geboren. Alweer. Als thrillerschrijfster dit keer. Ik zal nog heel veel moeten leren en met ieder boek zal ik dat doen. Want meer boeken komen er zeker. De volgende is zelfs al in de maak. Al die ideeën die in mijn hoofd hangen willen ook geboren worden. Jullie hoeven natuurlijk niet al mijn schrijfsels te lezen, maar ik hoop dat jullie dat wel gaan doen. En ik hoop vooral dat jullie er heel veel leesplezier aan zullen beleven! 

Vandaag, nou ja vanavond, drink ik eerst maar een borreltje op De matchmaker :)

Buiten de comfortzone

Aan alles merk ik het. Ik ben dáár en daar is buiten mijn comfortzone. Opeens moet ik naar buiten treden en mezelf min of meer op de voorgrond plaatsen. Daar houd ik niet van. Het maakt me nerveus. Buiten mijn comfortzone dus. Duidelijk.

Waarom moet dat dan? Nou ja, omdat ik een boek heb geschreven. Dat schrijven is volledig binnen mijn comfortzone. Eerst ontstaat er een idee. Vervolgens gaan er allerlei radertjes draaien en ontstaan er plots. Allemaal heel comfortabel in mijn hoofd. Op een bepaald moment zoeken deze gedachten een uitweg, via het toetsenbord naar mijn harde schijf. Nog steeds erg comfortabel. Helemaal in de flow zelfs.

Het eerste iets minder comfortabele deel komt bij de eerste vraag aan familie en vrienden om eens te kijken of het ontstane manuscript iets is? Toch nog best een veilige omgeving, dus dat valt nog wel mee. Met de feedback ga ik dan weer aan de slag. Tegen de tijd dat het manuscript naar uitgevers gestuurd gaat worden, begint het eng te worden. Het oordeel ...

Afwijzingen zijn er in soorten en maten. Uiterst kritisch, gewoon niet het genre waar op dat moment behoefte aan is, onder de ondergrens van 75.000 woorden zitten, er zijn allerlei redenen. Volgende ronde. De kritiek wordt ter harte genomen en het schaven en herschrijven begint weer. Tips worden meegenomen, informatie ingewonnen en verwerkt.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ondertussen ben ik een aardige tijd verder. Eén uitgever heeft een innamestop. Geen tweede ronde daar dus. En dan wordt het manuscript geaccepteerd door uitgeverij Boekscout. Yessss! En dan begint het einde, het echte ontzettende einde van mijn comfortzone. Er moet nog meer verbeterd worden, nog een beetje herschreven. Marketing komt om de hoek kijken. Opeens moet ik nadenken over mijn doelgroep. Nou ja, iedereen boven de zestien die van spannende verhalen houdt? Gelukkig krijg ik veel tips maar eh, hoe moet dat allemaal. Ik blijk een dodo te zijn qua social media.

Nu is het dus zaak om mijn verhaal, mijn boek, aan de man en vrouw te brengen. Op 15 februari, een dag voor mijn verjaardag, ziet de thriller De matchmaker het levenslicht. Mijn thriller. Iemand zette op Facebook: 'Ik houd niet van thrillers, die geven verkeerde gedachten'. Ik vraag me af wat dat zegt over de gedachten van de persoon die de thriller bedenkt. Heb ik een misdadig brein? En ga ik mijn gedachten nu dus echt delen met lezend Nederland? Mijn misdadige verkeerde gedachten? Ja dus.

Daarvoor moet ik dus gezien en gehoord worden. Op de voorgrond treden. Heel ver buiten mijn comfortzone stappen. Gelukkig draaien in mijn hoofd de radertjes alweer rond het volgende boek. Kan ik straks weer lekker terugkruipen in mijn misdadige doch veilige wereld van mijn gedachten die zich via het toetsenbord weer tot boek gaan vormen. Weer heerlijk comfortabel. En dan begint alles opnieuw ...

Kerstmis forever

Kerstmis, het feest van het licht. In Christelijke zin werd Het Licht van de wereld geboren, het kindeke Jezus. Hij kwam om onze zonden weg te nemen. Arm kind. Zo klein, zo veel zonde. Het andere licht, de ster van Bethlehem, was aan de hemel gezet om te volgen door herders, schapen en wijze koningen. Zo vonden zij de weg naar het kribje in de stal. De enige plek waar de zoon van God terecht kon. Daarmee zelfs koningen dwingend tot nederigheid.

Als symbool voor het licht zetten we elk jaar met kerstmis een boom neer. Of eigenlijk is dat een 'heidens' doch gekerstend gebruik. Zo met midwinter, als de dag het kortst is en de nacht het langst, de dagen sowieso donker en koud, werd het licht teruggeroepen. Op 21 december werden vuren ontstoken, kaarsen en later de lichtjes in vele soorten en maten. En het helpt, want de dagen worden weer langzaam langer. Toch? Ondanks dat het kindeke Jezus waarschijnlijk niet in december is geboren, en zelfs niet eens 2018 jaar geleden, vieren we jaarlijks het feest van het licht op 25 en 26 december. Een prachtig feest.

In mijn ogen gaat het met kerst vooral om saamhorigheid. Samen zijn met familie, vrienden of net met wie je wil. Sommige mensen zijn onvrijwillig alleen, anderen willen juist graag alleen zijn. Het maakt mij persoonlijk niets uit wat je viert en hoe je het noemt. Vier midwinter, kerst, het Lichtfeest, maar vier het met je hart open. Nodig de mensen die onvrijwillig alleen zijn uit, laat anderen weten dat je ze aan ze denkt maar laat ze hun ding doen. 

Prachtige initiatieven zie ik voorbij komen. Kerst, warmte, naastenliefde. Eigenlijk zou dat best het hele jaar mogen, of niet? Terwijl er meer dan een miljard, alleen al in supermarkten, wordt uitgegeven aan het feest van het licht, het feest van liefde, gaan de kinderen in Jemen dood van de honger, gaat in Syrië de ellende door en zitten er weet ik hoeveel mensen in erbarmelijke omstandigheden in vluchtelingenkampen zoals op Lesbos. 'Wij gaan ze halen' wordt beschouwd als mensensmokkel door onze staatssecretaris, terwijl het toch beloofd was dat we ze zouden komen halen.... In eigen land leven er nog teveel mensen onder de armoedegrens en is er geen kerst mogelijk. En dit is maar een heel klein beetje van wat er loos is.

Ik zeg niet dat we geen kerst moeten vieren, of geen inkopen moeten doen. Ik zeg niet dat we elkaar geen kadootjes moeten geven. Ik zeg niet eens dat het niet eerlijk is. Ik wil niets afdoen aan het plezier en ik wil zeker de mensen die al delen niet vergeten te noemen. Ik stel wel een vraag. Kunnen we met zijn allen, overal, niet eens echt het Licht laten terugkeren? Kunnen we in plaats van wachten op de Messias die alles op komt lossen, niet zelf messias worden? Zonder ons iets aan te trekken van traag politiek gedoe, waarbij stemmen winnen belangrijker is dan erbarmen en enige vorm van kerstgedachte ver te zoeken is. Zich beroepend op 'onze' Joods-Christelijke normen en waarden moet er denk ik een speciale uitgave zijn van de bijbel die gehanteerd wordt door velen. De woorden naastenliefde en erbarmen zijn daarin geschrapt.

Kunnen we niet allemaal deze kerst besluiten onze harten open te zetten zodat het Licht binnen kan komen en door ons heen kan schijnen. Een zee van Licht, van liefde en erbarmen. Ik roep iedereen hiertoe op, ongeacht je levens- of geloofsovertuiging. Ongeacht of je kerst viert of niet. Laat iedereen binnen in het Licht. Stop met hokjes, oordelen, zij tegen wij en wij tegen zij. Verbind je met elkaar en het Licht groeit. Het is toch veel mooier om mensen gelukkig te zien dan ontredderd van verdriet. Ik weet echt wel dat in Syrië de oorlog niet stopt omdat ik dit vraag, maar er is Licht nodig om duister te verdrijven. Laat het Licht terugkeren, laat het groeien en laat het blijven. Voor altijd kerst.

Een apart cadeau

Soms gebeurt er op een doodnormale dag iets heel aparts. Dan is het meteen geen doodnormale dag meer natuurlijk, maar dat weet je van te voren niet. Ik niet tenminste. Een paar maanden geleden stuurde ik een manuscript naar Uitgeverij LetterRijn. Een thriller. Ik was één van de winnaars van de door deze uitgeverij uitgeschreven verhalenwedstrijd en ik dacht; nooit geschoten altijd mis, en, God zegene de greep. Bam. Het eerder geschreven korte verhaal Tik ... tak ... kwam in de bundel Deadline te staan en is inmiddels uitgegeven. Helaas ... voor mijn boek geldt dat niet. Op donderdag 29 november kreeg ik vijf minuten voordat ik de trein moest halen een afwijzing binnen per email. Misschien kinderlijk van me, maar ik was behoorlijk teleurgesteld en in de mineur. Maar treinen wachten niet, dus hup naar het station. De trein had vertraging. Kon ik mooi nog een keer de mail doorlezen en tot mij nemen. Helemaal hopeloos klonk het niet, bij nader inzien. Er moest herschreven worden en meer detail worden toegevoegd, maar het had potentie en spanning. Dat laatste is handig voor een thriller. Het was ook nog origineel. Na nog te doene arbeid mag ik het opnieuw aanbieden. Maar toch ... In de trein staand was ik ontzettend niet blij. De gedachte dat ik alles een beetje kan maar niets echt goed, deed weer zijn intrede. (hij komt regelmatig op herhaling) Maar toen ...

Ik stond mijn werkkleding uit de kast te halen toen ik een echtpaar de balie zag naderen van de leukste automatiek van Eindhoven, waar ik dus werk. Omdat mijn collega in de keuken was, liep ik snel naar voren om hen te helpen. Het was een Engelssprekend, Aziatisch ogend stel, misschien ietsje ouder dan ik zelf ben. Het bleek dat ik hen helemaal niet hoefde te helpen. Ze waren speciaal even naar de balie gekomen omdat ze mij zagen staan en mij wilden vertellen dat ze vaker voorbij kwamen en altijd, echt altijd mij zagen glimlachen. Dat ze dat prachtig vonden omdat ze konden zien dat dit geen werkglimlach was, maar eentje die uit mijn hart komt. Dat ik veel mensen blij maak met die glimlach en dat ze het

zo leuk vonden nu even echt kennis te maken. Ik werd er vreselijk verlegen van, al vroeg ik me ook af of dit echt echt was. Of, was dit bijzondere stel op precies de juiste tijd langsgekomen om mij een les in relativeren te geven ... Tenslotte is een boek schrijven iets wat je wel, of in mijn geval niet, kunt. Het compliment dat ik van deze mensen kreeg ging over wie ik ben. Veel waardevoller eigenlijk. Binnen een half uur van teleurstelling naar ontroering. Een apart cadeau op een ogenschijnlijk zo gewone doordeweekse dag.

Nieuwe stijl?

Het is een tijdje geleden dat ik heb geblogd. Geen inspiratie? Dat wel. Ik had gewoon geen zin. Wat doet mijn mening ertoe en wat voegt hij toe? Misschien was ik eventjes niet in de stemming. Een maandje of drie om precies te zijn. In die maanden kwamen best onderwerpen voorbij waar ik me over opwond, maar wie ben ik. Vandaag besloot ik toch maar om mijn verbazing en afschuw ergens over uit te spreken. Waarover dan? Lili en Howick? Vaccineren? Migranten? Over al die zaken heb ik een mening, inderdaad, maar daar wil ik het niet over hebben. Wel over de manier waarop er over deze en andere zaken wordt 'gediscussieerd op televisie en op social media. Kort gezegd, ik word er vreselijk moe en moedeloos van en dat is meteen de reden dat ik geen zin had te bloggen. Edoch, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus laat ik via mijn toetsenbord weten dat het op social media allemaal wel wat beleefder mag en op tv wat minder oppervlakkig.

De afgelopen tijd ben ik me namelijk meermaals rotgeschrokken van de toon die mensen aanslaan over onderwerpen als wel of niet vaccineren. Zo hard, zo onbeschoft, dat ik me afvroeg of het hier over vaccinatie ging of over de Islam. Lange tijd had deze godsdienst en de mensen die deze aanhangen, toch wel het patent op ongelooflijk onbeschoft taalgebruik van reageerders op allerlei berichten. Ga je er tegenin dan krijg je dezelfde berg afval over je hoofd gegooid. 

Bij de discussie over vaccineren gaat het er net zo aan toe. Vooral schokkend als het van iemand komt waarvan je het nooit had verwacht. Sommige mensen die vóór zijn kunnen ontzettend grof uithalen naar mensen die een voorzichtige nuance toe willen voegen. In de media is duidelijk een campagne bezig vóór vaccinatie. Overal worden we geconfronteerd met foto's en verhalen van mensen die er vreselijk aan toe zijn doordat ze niet zijn ingeënt. Op tv wordt aan Jan en alleman te pas en te onpas gevraagd of men voor of tegen is, zonder er inhoudelijk op in te gaan. Uiteraard is iedereen voor. Mensen die uit bewuste keuze niet vaccineren worden weggezet als idioten en mensen die het uit geloof doen als nog grotere gekken. De toon maakt me bang. Waar is het gesprek? Waar het respect? Waar is de ruimte om eerlijk en open over deze zaken te praten. Waar is de bereidheid om behoorlijke alternatieven te bedenken nadat duidelijk is waar de bezwaren precies zitten? En waarom is de pagina van het RIVM waarop de effectiviteit en duur van bescherming van een vaccinatie op wordt aangegeven verdwenen van hun site? Zou dat teveel discussie oproepen?

Nederland wordt steeds meer nuanceloos. Je bent voor of tegen. Het is zwart of wit. Je bent verstandig of een idioot. Er mag met grof geschut worden beledigd , gescholden en geschimpt. Is dat de nieuwe stijl? Daar bedank ik voor.