Kuddedier

De mens is een kuddedier, dat hoor je veel. En, als er één schaap over de dam is, volgen er meer is ook zoiets. Door mijn vorige blog over Follow the money en het commentaar daarop waarin ook de term kuddedier viel, bleef het in mijn gedachten haken. Zo gaat dat bij mij. En waar bij mij één gedachte over de dam is, volgen er meer. 

Kuddedier dus. Het ging er over dat de mens een keus heeft om af te wijken van de kudde die 'in het systeem zit'. De mens die tegengas wil bieden om de aarde te behouden voor de generaties na ons. Liefst in goede conditie. Lastig, want je moet er sterk voor in je schoenen staan, keuzes maken die niet iedereen begrijpt en die ook niet altijd makkelijk zijn voor jezelf, je niet teveel afvragen 'wat men van je denkt' en je daar in ieder geval niet door laten leiden. 

De volgende gedachte die over mijn dam kwam was dat al in de bijbel gesproken werd over de kudde en dat ook daar afdwalen geen gewaardeerd idee was. De herder merkte dat er een schaap afgedwaald was en ging het zoeken. Hij vond het schaap, bracht het terug naar de kudde en het teruggekeerde schaap verschafte hem veel blijdschap. Het was hem zelfs liever dan de rest, want het was gered. Ook al geen pleidooi dus voor afwijkend gedrag.

Van de volgende gedachte veerde ik op; In het gnostische Thomas evangelie, niet in de bijbel te vinden dus, staat dit verhaal ook. Maar dan net even anders. Gnostiek is oude wijsheid (gnosis=kennis) die door de Katholieke kerk in de ban werd gedaan rond de tijd dat de bijbel werd samengesteld. De evangeliën van Marcus, Mattheus, Johannes en Lucas haalden het wel, andere geschriften niet. 

Afin, om mijn gedachten verder de dam over te volgen; In het Thomas evangelie staat dus ook dat er één schaap van de honderd afdwaalde en de herder ging het zoeken. Hier wordt gezegd dat dit schaap het grootste en sterkste schaap was van de kudde. De herder vond het schaap en vertelde hem dat hij voor hem meer telde dan de 99 die nog in de kudde verbleven. Nu komt het... in dit verhaal is er geen sprake van dat hij het schaap terugbrengt naar de kudde. De herder prijst het schaap juist omdat hij zijn eigen weg gaat. Yes! Eindelijk een pleidooi voor eigen-wijsheid. 

Volgende gedachte: Toch moeten deze eigenwijzen onder ons, die de kudde verlaten waar ze zich niet meer thuisvoelen, weer een nieuwe kudde vormen willen ze enig gewicht in de schaal leggen voor een duurzame manier van leven en Earth First. Dat zie je terug in petities, acties en groepen. We blijven dus toch kuddedier maar kunnen wel kiezen voor het soort kudde waar we bij willen horen.

Laatste gedachte: En wat heeft u nu aan dit blog en mijn gedachten die over de dam stromen? Daar heb ik geen antwoord op.

Follow the money, of toch maar niet...

Geld maakt niet gelukkig zegt men. Maar het is wel handig als je het hebt. Geld is nodig om een dak boven je hoofd te kunnen betalen, eten op je bord, het vervoermiddel om op je werk of elders te komen, enzovoorts. Geld is nu eenmaal uitgeroepen tot het ruilmiddel van iedereen voor alles. Ruilmiddel dus.

Helaas is geld bij velen van ruilmiddel tot doel geworden. Voor degenen die het niet hebben, een doel om het wel te hebben (wat ik snap gezien de noodzaak), voor degenen die het wel hebben om meer te hebben. Zaken die hoognodig moeten veranderen in de wereld veranderen niet of veel te langzaam omdat er geld mee gemoeid is. Het grote geld zit op de verkeerde plekken.

Wil men dus iets veranderen in de wereld dan moet men degene die het kan veranderen in de portemonnee raken. Dat is de enige, maar niet gemakkelijke manier. Toen Japan weigerde nog langer Coca Cola te importeren met aspartaam, was het opeens wel mogelijk deze te zoeten met Stevia. Tot dan toe had het concern dat geweigerd. Je moet dus met veel zijn. Een collectief dat gewicht in de schaal legt.

Gelukkig zijn er steeds meer mensen die beseffen dat het anders moet. Dat moeten er nog veel meer worden! Een collectief dat kan afdwingen dat er zaken veranderen, versnellen. Geld kan je niet eten, is namelijk waar! Terwijl we ons over van alles druk maken, sterven de insecten, verandert het klimaat, smelt Antartica, woeden er orkanen en branden, zijn er overstromingen en hongersnoden. Voor geld kan je een ander ruilmiddel verzinnen, het is maar zo belangrijk als de mens het maakt. Maak onze aarde en het leven daarop net zo belangrijk. Is dat begrip te ver van je bed, denk dan aan je kinderen en kleinkinderen. Niet Amerika, maar de aarde op 1. Go for it.

Focus

Creatief zijn, en het schijnt dat ik dat ben, heeft voordelen. Zo kan ik altijd wel ergens iets van maken, oftewel uit noodzaak, oftewel voor de lol. Dat maakt bij mij niet eens zoveel uit. Het scheppen van iets is een proces waar ik mijn spreekwoordelijke ei in kwijt kan. Dus ook al schep ik iets van niets uit noodzaak, dan vergeet ik die noodzaak zodra ik bezig ben. De directe aanleiding is dus anders, maar het proces en het plezier niet. 

Sinds we verhuisd zijn hebben we ook nog eens een woning met een prachtige serre er aan. Een droom die ik al lang had en nu zomaar uitkwam. Happy!! Direct werd deze plek door mij geannexeerd. Ja, okay, de kleinkinderen en medebewoners van dit huis mogen er wel komen en knutselen. Maar het is MIJN speeltuin! Atelier Tintagel heeft nu niet alleen een FB-pagina maar ook een plek. Tintagel, het kasteel van Koning Arthur 'for king and refugee', gelegen in de nevelen van Avalon waar van alles kan ontstaan. En dat is nou net 'mijn probleem'.

Hoezo probleem? Nou, ik vind dus alles leuk. Ik wil alles proberen. Daar heb ik A geen tijd voor en B, ik ben dus zo iemand die alles een beetje kan. Schilderen, dromenvangers maken, knopen, haken, gitaar spelen, op erg goede dagen zingen, knutselen, raamhangers maken en bij gelegenheid naaien, versieringen maken en cupcakes/taarten bakken. Wat ik van verschillende kanten hoor is het woord: FOCUS. En dat is slim. Want dan kan ik in één van genoemde zaken echt goed worden en wellicht wat verkopen, wat weer geld oplevert om nieuw materiaal te kopen en kan ik een andere levenslange droom in vervulling laten

gaan, namelijk als kunstenaar leven van schilderen en schrijven. Oja, schrijven doe ik ook nog.

Dus ben ik nu bezig met die focus, geholpen door mijn jongste dochter. In Tintagel wordt ontzettend veel geschilderd. Abstracte schilderijen die ik ook aan de man wil brengen. Een eerste opzet voor een website is gemaakt, met veel gezucht en gesteun, want dit behoort niet tot mijn talenten. De FB pagina bestaat natuurlijk al langer. Alle andere dingen staan nu op plaats twee..... en daar staan ze te zeuren dat ze ook aan bod willen komen. Focus werkt, want ik word naar Tintagel en de verf getrokken als door een magneet, maar ik krijg opeens wel een gevoel van tijdnood. Ik wil nog zoveel uitproberen! Met schilderen maar ook al die andere dingen!

Dus heb ik besloten dat ik een tweede leven nodig heb. Wat zeg ik, misschien wel drie! En zo nu en dan verleg ik gewoon even de focus.

Waarheid of waarheid?

Soms word ik wakker en vallen er zomaar gedachten in mijn hoofd. De ene keer is dat wat prozaïscher dan de andere keer; zo van, 'niet vergeten dit of dat te doen vandaag', of zoals vandaag gedachten over waarheid. Wat is waarheid? Ik bedacht, nog lekker rustig in bed, dat waarheid vele kanten heeft. Waarheid is nauw verbonden met perceptie.

Ik heb vrienden die 'in de waarheid zijn'. Al heel lang ook. Heel veel van hun waarheid kan ik wel met ze delen maar toch zijn er ook zaken die voor mij niet zo waar zijn, maar voor hen wel. Dat komt vooral denk ik doordat ik van buiten naar binnen kijk in hun waarheid, en zij van binnen naar buiten. Andere hoek, andere perceptie.

Hoe zit het dan met gewone dagelijkse waarheid? Is er een absolute waarheid? Je zou het haast denken want er wordt door nogal wat mensen/groepen geclaimd dat zij de waarheid in pacht hebben. Stel je nu voor dat de waarheid over de één of andere levensvraag/kwestie of ander geval een klein paars sterretje is op ooghoogte. Gewoon zomaar, ik verzin maar wat. Er omheen staan en zitten allerlei mensen die naar dat sterretje kijken. Ze zien allemaal iets anders. De één zegt dat het een lila sterretje is, de ander ziet een zeester die de weg kwijt is, weer een ander ziet een groen rondje... ieder zijn eigen perceptie, afhankelijk van hoe ze zelf kijken. Vervolgens krijgt iedereen ruzie over de enige echte waarheid. 

Maar wat is dan de waarheid? Ligt de waarheid, net als schoonheid, 'in the eye of the beholder'? Oftewel, neemt het sterretje al naar gelang er naar gekeken wordt de kleur en vorm aan van de perceptie van degene die kijkt en heeft dus ieder zijn/haar eigen waarheid? Of blijft het sterretje, ongeacht wat iedereen denkt te zien gewoon onveranderlijk een klein paars sterretje op ooghoogte. Helemaal zijn eigen waarheid. 

Volgende vraag: Indien het sterretje onveranderlijk zijn eigen waarheid is, is het dan nodig dat iedereen het precies daarover eens is en is het het waard om daarover te vechten? Want hoe weten we nou wie het enige echte kleine paarse sterretje op ooghoogte ziet? Stel nou dat degene die een blauwe bloemachtige vorm ziet op borsthoogte het gevecht wint en de meerderheid des mensen besluit zich hierbij aan te sluiten? En stel nu dat het kleine paarse sterretje op ooghoogte ondertussen gewoon precies dat kleine paarse sterretje op ooghoogte blijft. Wat is dan waarheid? En zou het dat sterretje iets kunnen schelen?

Memory Lane

Memory Lane; een straat waar velen lopen. Zeker personen van mijn leeftijd. De hang naar vroeger schijnt met de jaren te komen, al zal dat ook wel afhangen van de kwaliteit van 'vroeger'. Op Facebook zie ik best vaak wandelingen op Memory Lane en of het daar nu door komt of door mijn leeftijd, ik besloot ook maar eens een wandeling te gaan maken door mijn verleden. Op naar Amsterdam dus, samen met mijn lief.

We begonnen bij het Tropenmuseum. Als kind woonde ik daar praktisch om de hoek in de Wijttenbachstraat. Het museum was en is een geweldig mooi oud gebouw en ik kwam daar altijd heel graag. Als we de hoek omgingen bij het museum en een flink stuk doorliepen, kwamen we bij Artis. Ook daar was ik kind aan huis en bezocht ik de Artisklas. Maar terug naar het museum. De ingang was gemoderniseerd en heel wit. Nadat we de trap naar boven hadden genomen was het gelukkig nog zoals het was in mijn herinnering. De grote benedenruimte, de mooie bogen en de grote trappen. Het was anders dan vroeger maar nog altijd mooi en een beetje thuiskomen.

Naast het Tropenmuseum ligt het Oosterpark. Daar kwam ik als kind bijna dagelijks. Met

mijn moeder eendjes voeren, met mijn vader sleeën en sneeuwballen gooien, of schaatsen op de vijver als die dichtvroor. 's avonds gaan de grote hekken op slot en mijn vader en ik werden zo bijna een keer opgesloten in het park. Niet zo erg in de zomer, maar het was hartje winter en we waren zo druk geweest met sneeuwballen gooien dat we de tijd vergeten waren. Het bruggetje herkende ik en de grote vijver met treurwilgen. Sommige dingen waren weg of veranderd maar de grootste herkenning was het fonteintje om uit te drinken. Stokoud maar het was er nog. Op dat moment was ik weer even zes.

In de Wijttenbachstraat is een stuk uit de rij huizen waar ik woonde afgebroken. Ons huis hoorde daarbij. Toch is de straat nog heel

herkenbaar en de Dappermarkt is ook nog steeds druk bezocht. Ik kon de sfeer nog proeven uit mijn jeugd. Anders was het in de Indische buurt waar ik later woonde. Totaal onherkenbaar! We gingen daar weg omdat ons huis, en de rest, werd afgebroken. Met veel moeite lokaliseerde ik waar onze woning had gestaan. Eerst vond ik de school terug en de kerk en van daaruit wist ik het stratenplan uit mijn herinnering op het huidige te leggen. Ik kon de oude buurt in mijn hoofd zien terwijl ik keek naar de huizen die er totaal niets meer mee hadden. De sfeer van toen voor altijd weg. Het eindpunt van Memory Lane.

Terug naar Brabant waar we als afsluiting heerlijk Surinaams aten bij 'Tante Vonnie'. Al met al was het een mooie dag en snap ik ook beter waarom zoveel mensen op Memory Lane wandelen. Het is meer dan 'even terug'. Het was mooier dan ik dacht. Misschien ga ik nog eens terug.

Ik wil het niet weten!

Lang geleden, zo ongeveer in de prehistorie, was ik kind. Jaartje of vijf en wij hadden een televisie. Zo een vierkant geval met afgerond scherm in houtlook kast, twee grote draaiknoppen aan de zijkant. Eentje voor de zenders en eentje voor het volume. Waar de aan/uitknop zat weet ik niet meer want daar mocht ik niet aankomen. Paulus de boskabouter. Ik zie hem nog zo voor me in zwart-wit. De touwtjes aan de pop duidelijk zichtbaar. En de enge heksie-heks op haar bezemsteel. Ik dacht dat ze allemaal in de tv woonden en mij ook konden zien. Tsja...

Erg veel kinderprogramma's waren er volgens mij nog niet en zeker niet elke dag. Behalve dan de Fabeltjeskrant. Veel reclame kan ik me ook niet herinneren, behalve de 'ster'. Wel het testbeeld en mijn vader die ons Amsterdamse dak op moest om de antenne zo te zetten dat we beeld hadden zonder 'sneeuw'. Er is veel veranderd.

Onze televisies zijn tot heel veel in staat nu en we hebben heel veel zenders, waar wat mij betreft toch bar weinig op te zien valt. Maar dat kan aan mij liggen. Maar wat ik echt heel erg, ontzettend, vervelend, irritant en naar vind zijn de reclames die om de haverklap die ene leuke serie of film/docu die ik dan wil zien onderbreken.

Zelfs bij de reclames zit wel eens iets grappigs maar wat ik dus echt, heel echt niet wil weten en zeker niet zien, is hoe een dame eelt van haar hielen schraapt, me vertelt hoe ze haar harde ontlasting zacht krijgt, of haar wiegende billen toont waar dan een tena lady ergens onderaan schuil gaat.

Wat ik al he-le-maal niet ongevraagd op mijn bankhangmoment hoef te weten is hoe een dame haar vingertje opheft om te benadrukken dat jeuk van onderen met één inbrengpil tot het verleden behoort en nee, ik hoef ook geen explosieve orgasmes te zien dankzij durex.  En ja, er zit nog steeds een uitknop op de televisie, maar ik vind detective Frost zo leuk. En waarom zijn het trouwens altijd dames die zulke afgrijselijke reclames doen? Van maandverband, tampons tot wasmiddel. Mannen mogen sexy doen met Old Spice ....

Dus verdwijn ik bij elke reclamesessie van de bank naar mijn laptop of steek mijn neus in een boek. Want ik WIL HET NIET WETEN!!! Kan ik hiervoor ook Apeldoorn bellen?

Hondenleven

Uit het leven van Fynn,

Gaap... hoor ik daar een baasje? Ja ik hoor een baasje! Het is ochtend! O, snel in mijn mand. Daar hoor ik namelijk te slapen en daar lig ik ook als de baasjes naar bed gaan, maar zodra ze de deur achter zich dichtdoen kom ik er weer uit. Dan slaap ik de hele nacht achter de kamerdeur op de vloer. Zou het baasje voelen hoe warm de vloer daar is als hij/zij binnenkomt? Nee, vast niet. Het zijn maar mensjes. Baasje komt binnen en ik blijf superbraaf in mijn mand. Kijk, hoe lief ik ben!

Baasje gaat ochtenddingen doen en drinkt wat water en dan trekt ze haar schoenen aan. Ik zit, alweer superbraaf, te kwispelen. Jaaa, we gaan buiten spelen! Baasje heeft hondenlekkers in haar tas, dus ik neem me voor goed te luisteren. Braaf zitten en wachten. O ja, baasje wil altijd eerst naar buiten stappen en dan mag ik pas. Nou vooruit dan maar. Krijg ik al lekkers?

Min of meer braaf loop ik mee naar de uitlaatplek. Jaaaa, wind, gras, riet, luchtjes.... wat? Niet trekken? O ja.... O, andere hond in zicht! Ik vergeet alles. Geen snoepje. Zucht. We wandelen verder en gaan over de paadjes waar ook heel veel water is. Leuk! Ik kom hondjes en kindjes tegen die me aaien. Gelukkig ben ik een lobbes die graag geaaid wordt. Ik geef zelfs een kusje aan een kindje en jaaaa, ik krijg een snoepje! Vervolgens ga ik lekker door de drassigheid springen. Baasje verliest haar jas en dat vertel ik haar door er bovenop te gaan staan. Waarom krijg ik nu geen snoepje?

We lopen verder en baasje neemt me mee naar een soort weggetje dat naar het water loopt en aan de andere kant weer omhoog gaat. Huh? Ik snap het niet helemaal. Ik spring rond, hap in het water, doe maf. Zit! Wat? O, zit. Ik zit. Krijg ik nu weer een snoepje? Nee dus. We lopen het water in, ik plons, ik zwem! Aan de overkant lopen we omhoog en ik schud me lekker uit. Ik krijg lekkers!

Thuis krijg ik eten en drinken en laat ik mijn andere baasje zien dat ik heel gek kan doen. Ik moet in de mand.

We gaan nog een keer wandelen. Geen water dit keer. Ook geen snoepjes maar ik luister toch wel min of meer. Zo ben ik wel hoor. En dan mag ik mee in de auto met de baasjes en we gaan naar een soort paradijs! Allemaal heerlijke luchtjes! En kluifjes! En ballen! En speeltjes! En een andere hond! O hij gromt. Ik krijg een nieuw speeltje! En lekkers! Ik doe een vreugdeplasje, een heel kleintje maar hoor. De winkelmevrouw vindt dat niet eens erg. Thuis mag ik meteen mijn nieuwe speeltje gaan bewerken met mijn mooie witte tanden. Vandaag is een goede dag en die is nog niet eens om. Nu even slapen.