Bio-Bij-Blij-zaadjes daar wordt het levendig van

Zoals de meesten van jullie gemerkt hebben beheer ik een tijdelijke voedselbank voor bijen. Bijen zitten dan wel niet onder het minimum inkomen, maar hebben het zeker zwaar. De helft van de soorten is bedreigt, er sterven hele volkeren, en er is geen eten genoeg. De sterfte wordt vooral veroorzaakt door pesticiden die vrolijk rondgestrooid worden omdat wij niet van beestjes houden. Een worm in je appel hapt niet zo lekker en voor de kweker is het een verliespost als zijn oogst aangevreten of opgevreten wordt door iets niet zijnde een betalende mens.

Maar wat wil nou het geval; 80% van de gewassen, die wij mensen eten, zijn afhankelijk van bestuiving van... jawel de bij. Dus, als de bij verhongert, verhongeren wij ook. Toen mijn dochter Linda op FB verscheen als Pollinater, (Bestuiver) en voedselbank voor bijen wilde ik meteen meedoen. Mijn steentje bijdragen. Of liever gezegd zaadje. Daarbij denk ik met mijn half boeren- half stadse verstand dat een goed gevoede bij een gezondere bij is met meer weerstand. Net als mensen.

De voedselbank is dus: Het gratis ter beschikking stellen van bloemzaden. Biologische bloemzaden in een mix waar bloemen uitkomen waar bijen blij van worden. De zaden werden gratis thuisbezorgd door een vrijwilligster van The Pollinaters. In een elektrisch autootje. The Pollinaters hebben hun project op Nudge.nl staan waar allerlei groene initiatieven te vinden zijn. De nationale zaaidag op 22 april is een mooie aanleiding om aan het zaaien te slaan.

Wat had ik niet verwacht.... dat het storm zou lopen. Maar dat doet het wel. Vooral na een interview door Rob de Bruyn van het ED en het oppikken van dat interview door Duurzamer Helmond. Ook Jeanette Hendriks van de Fairtrade winkel Diferentes in Helmond droeg haar steentje bij aan de verspreiding van het nieuws.

Allerlei mensen stuurden berichtjes, kwamen langs, na bericht of spontaan. Mijn huis leek wel een bijenkorf en er staan nog wat afspraken. De zaadjes zijn bijna op. Het trekt mij ook aardig uit mijn comfortzone, want ik treed niet zo snel naar buiten. Behalve dan veilig op papier. Wat blijkt? Al die mensen zijn super aardig en leuk en er ontstaan mooie contacten. De bij helpt mij dus ook. Nu al, en ik heb nog geen bloem gezaaid.

Mensen, we hebben de bijen, de natuur, de aarde nodig voor ons eigen voortbestaan. Gooi je stoeptegels uit de tuin, maak er leuke bankjes van en ga daarop zitten genieten van wat je zaait. We moeten nog altijd oogsten wat we zaaien en ik oogst liever geur en kleur dan grijze dode tegels en op termijn een dode wereld.

Foto: Bert van Beek Fotografie

Recessieve Dominantie

Op het journaal hoorde ik gisteren dat een dame, ik meen uit Emmen, werd beledigd en uitgescholden om haar uiterlijk. Zij was zaterdag als kandidaat-raadslid op pad voor de PvdA. Wilde zich dus inzetten via de politiek, ook voor de mensen die meenden haar uit te moeten schelden. 'Terug naar Afrika' en 'kopvoddenmongool' kreeg zij o.a. te horen. Waarom? Deze dame, Ugbaad Kilincci, is donker van huid en draagt hoofdbedekking. Zij is al in Nederland vanaf haar eerste jaar. In keurig Nederlands legde zij beleefd uit waarom ze toch maar naar huis was gegaan en dat deze zaken bespreekbaar gemaakt moeten worden. 

Ik schrik van dit soort dingen. Hoe komen mensen erbij om iemand uit te schelden om zijn of haar uiterlijk. Over wat soort dingen schelden deze mensen dan nog meer, vraag ik me af. Schelden ze iemand die mank loopt ook uit? Waarom denkt een deel van de mensheid dat ze het recht hebben mensen te beledigen of erger, omdat ze geen wit huidje hebben. Zich op hun eigen manier kleden en een afkomst buiten Nederland hebben? Hoezo geeft een wit huidje het recht op anderen neer te kijken? En wat zegt dat over de mensen die dat doen?

Mijn gedachten namen zoals gewoonlijk een loopje met me. Als het klopt wat de wetenschap denkt stammen we toch allemaal af van de oer-Eva. Eva kwam uit Afrika. Eva was zeker niet blond met blauwe ogen. Net als donkere ogen, is ook een donkere huid een dominante factor in de erfelijkheid. 
Een kort biologielesje, enigszins vereenvoudigd: Vrouw met bruine ogen en man met blauwe ogen krijgen kind. Het kind erft van iedere ouder een aanleg voor oogkleur. De vrouw heeft op haar gen voor oogkleur een allel (aanleg) voor bruin en één voor blauw. Omdat bruin nu eenmaal dominant is over het recessieve (ondergeschikte) blauw zijn de ogen van de vrouw bruin. De man heeft blauwe ogen en dus op zijn gen twee keer het allel blauw. Hij kan dus alleen blauw doorgeven aan zijn kind. Geeft nu de vrouw het bruine allel door aan haar kind (dominant over het blauw van de man), dan heeft het kind bruine ogen. Geeft zij echter de blauwe kleur door dan zal het kind blauwe ogen hebben. Heeft het kind blauwe ogen dan kan dit kind later als het groot is ook weer alleen blauw doorgeven. Twee mensen met blauwe ogen kunnen dus geen kind meer krijgen met bruine ogen. Uiteindelijk zijn er daardoor heel veel mensen met blauwe ogen terwijl dit dus een recessieve (ondergeschikte) factor is.

Zo gaat het ook met huidskleur. Donker is dominant over licht. Waarom voelen sommige mensen met een lichte huid zich dan dominant over mensen met een donkere huid? White supremacy en dat soort onzin? 'Ik mag jou beledigen want ik ben wit en Nederlands'? Er zijn toevallig heel veel kleurrijke Nederlanders. Is het een onbewust weten dat ze helemaal niet beter of dominant, maar gewoon een recessieve factor zijn? Zelf vind ik dat een grappige gedachte.

Daar heb ik een hekel aan

Waar heb ik een hekel aan? Nou daar aan. Aan de stukjes tekst op Facebook die aandacht vragen voor iets en waar of meteen aan het begin, of iets verderop in de tekst staat 'Ik weet dat bijna niemand van jullie dit zal plaatsen'..... 'alleen mijn echte vrienden'.... 'zet gedaan op mijn tijdlijn' enz. Meestal goed bedoeld om ons Facebookers ergens bewust van te maken. Natuurlijk geloof ik direct dat veel mensen die zo een bericht verspreiden oprecht begaan zijn met het onderwerp. Op dit moment is het vooral kanker. Inderdaad een rotziekte. Ook ik ben er nogal wat familieleden door verloren en ook ik ken mensen die het gelukkig overleefd hebben. Hele dierbare mensen.

Daarom baal ik van deze berichten. Ze impliceren terloops dat je bij niet  kopiëren en plakken, dus geen interesse hebt, geen echte vriend bent, onbewust verder wil leven en er niks om geeft. Dat tergt mij. Stiekem zit het me kennelijk dus toch dwars dat ik er niet aan meedoe. Uit principe niet, want ik voel me door genoemde zinnetjes gemanipuleerd. Ik vraag me ook af in hoeverre dit nou echt de bewustwording bevordert want we worden doodgegooid met dit soort berichten over van alles en nog wat. Ik kan me zo voorstellen dat iemand denkt, ah kopiëren en plakken. Zo ergens op de helft van het bericht. Hop, daar staat ie! Gedaan! Duimpje.

Wat ik me ook afvraag is wie altijd de eerste is om zo een bericht te plaatsen. Heeft Facebook zelf er iets aan, aan al dat kopiëren en plakken? Want delen mag niet. Ben ik nu erg zuur en/of cynisch? Misschien ben ik een heel erg vervelend brommerig tiepje aan het worden. Toch wil ik zeker niemand beledigen, het is mijn eigen gevoel. Misschien komt het doordat ik griep heb. Misschien word ik daar chagrijnig van. Excuses alvast. Toch ben ik doorgaans best lief en ook dankbaar. Zo ben ik dankbaar dat ik nu griep heb en niet in het weekend. Niet omdat ik het weekend vrij was en nu lekker thuis kan blijven, maar juist andersom. Het weekend moest ik werken en nu ben ik vrij. Kan ik dus zonder dat iemand er last van heeft ziek zijn. Nou ja, behalve mijn lezers dan.

Red dan jezelf

Plastic staat momenteel behoorlijk in de belangstelling. Het is dan ook een gigantisch, reusachtig, afgrijselijk probleem. Plastic ligt niet alleen overal het landschap te vervuilen, het zit serieus overal. Tot in de magen van walvissen, maar ook in die van kamelen in de Sahara. Plastic als moordenaar van het milieu en van allerlei dieren op plaatsen waarvan je niet verwacht dat daar plastic te vinden is. Plaatsen waar we nog niet eens precies van weten wat voor dieren daar allemaal leven, zoals in de diepzee. Tegen de tijd dat deze dieren dood aanspoelen ergens met plastic in hun maag kunnen we ze bijschrijven op de lijst nog niet ontdekte maar wel al uitgestorven diersoorten. Dankzij ons.

Nu wil ik niet met mijn vingertje omhoog de heilige uithangen, maar ik begin me aardig schuldig te voelen als ik mijn lievelingsyoghurtje eet. Die zit namelijk, jawel, in een plastic beker. Vroeger nog in een glazen pot. Wie geen geld heeft voor de duurdere eco-winkels zou haast verhongeren als je uit principe geen spullen uit plastic zou eten. Uiteraard wordt plastic ingezameld, er zijn best veel mensen die afval rapen en ook mensen die actie voeren zoals de Plastic Soup Foundation, of dichter bij huis Ocean Soup een project dat op 20 en 21 januari a.s. een plastic huis op het 18 Septemberplein in Eindhoven neerzet. Van afval uiteraard. De schattingen zijn dat in 2050 meer plastic in zee zwemt dan vis. Overigens niet als het aan Boyan Slat ligt, de 22-jarige Nederlander die Ocean Cleanup bedacht. Een systeem om plastic op te ruimen, aan land te brengen en te recyclen.

Dat recyclen blijkt ook nog niet zo makkelijk. China heeft genoeg van ons afval en doet het niet meer. Het land produceert inmiddels zelf genoeg afval. Of we daar erg blij van moeten worden weet ik ook niet, maar in ieder geval blijven we nu met onze eigen zooi zitten. Omdat al dat plastic niet hetzelfde plastic is, is recyclen nog geen sinecure. We moeten dus toe naar één soort. Prima idee. Ik werd al blij. Helaas gaat het onderzoeken en voorbereiden hiervan zeker tot 2030 duren. Dat is nog 12 jaar! Kijk, dat is het moment dat ik dan bijna uit mijn vel spring. Mag het allemaal een beetje meer urgentie krijgen!! Waarom niet gewoon stoppen met nieuw plastic produceren!

Het is niet alleen het plastic. Naast dit probleem is ook de insectenpopulatie met zo een 75% afgenomen. In beschermde gebieden nog wel. De vogelstand is dramatisch afgenomen. Lijkt mij ook logisch, gezien vogels toch ook insecten eten. Een heel belangrijk insect, de bij, valt met bosje om. De reacties variëren van in actie komen, petities, hopen op het paradijs, het droevig delen van berichten, tot complete ontkenning. Bij deze huldig ik iedereen die op wat voor manier dan ook tegengas geeft aan de ontluistering van de aarde die gaande is. 

Mijn enorme frustratie zit in het feit dat alles zo lang duurt. We weten het al zo lang, het gaat mis als de mensheid zo doorgaat. Maar we gaan door. Geldstromen, economie, belangen, er gaat van alles vóór het stevig optreden om onze aardkloot te redden. Stel je zit in een hoge snelheidstrein, lekker geïnstalleerd met heel je hebben en houden. Je weet dat die trein aan het eind van de rit met volle snelheid op een hele dikke muur gaat botsen, blijf je dan ook rustig zitten? Of met een ongemakkelijk gevoel, maar ach het zal wel meevallen want opstaan is zo lastig? Nee toch. Volgens mij weet je niet hoe snel je aan de noodrem moet trekken en uit die trein moet springen. Zonder alles wat je meedroeg.

Zie de klimaat- en milieuproblematiek maar als die trein. Trek aan de noodrem en red de aarde. De aarde is één groot systeem en wat op de ene plek gebeurt heeft gevolgen voor een andere plek. Een lastig iets om je voor te kunnen stellen dus wellicht dat daarom de urgentie niet hoog genoeg ligt om rigoureus maatregelen te nemen. De slogan moet daarom misschien worden 'Red jezelf'. Klinkt lekker eigentijds en wie weet redden we dan per ongeluk ook de wereld.

Waar ligt Utopia?

Waar ligt Utopia? Dat leek me een leuke vraag om 2018 mee te beginnen. Utopia ligt natuurlijk nergens, zullen velen zeggen. Daarom heet het Utopia. Een utopie dus en dat is een literaire en filosofische term die men kan omschrijven als onmogelijke werkelijkheid, een ideale wereld die echter niet bereikt kan worden. Eigenwijs als ik ben vraag ik me dan af; Waarom niet?

De korte verklaring is dan; Omdat mensen nou eenmaal mensen zijn en die kunnen nou eenmaal niet met zijn allen door één deur. Hoe breed die deur ook is. Vergeet Utopia dus maar. Eigenwijs als ik ben denk ik: Nee! Dan moeten de mensen maar veranderen en de muren afbreken. Dan heb je ook geen deur meer nodig waar je niet samen doorheen kan. En er zijn heel veel mensen die wel veranderen, of al anders waren. De idealisten, de wereldverbeteraars. De Utopianen. Of zoiets.

Kijkend naar de wereld lijkt Utopia inderdaad nogal een vergezocht begrip. Maar toch... Wat als..... Wat als al het geld dat nu naar oorlogen gaat en wapenwedloop, gestopt zou worden in het planten van bomen, het zuiveren van allerlei vervuilingen, het vruchtbaar maken van woestijnen die zich nu juist uitbreiden. In het bevorderen dus van omstandigheden die ervoor zorgen dat oorlogvoering en vluchten voor die oorlogen of honger en droogte niet meer hoeft. 

Wat als mensen van jongs af aan wordt geleerd respect te hebben voor elkaars overtuigingen, geaardheid en afkomst. Wat als we de angst voor elkaar konden omzetten in belangstelling en open staan voor nieuwe ervaringen. Als onze zielen de zielen van anderen zouden begroeten, ongeacht hoe de buitenkant er uitziet. Wat als vele 'ikken' weer wij worden en we gezamenlijk kijken hoe iedereen baat kan hebben van onze verworvenheden.

Wat als geld geen doel meer zou zijn maar een middel om voor alle mensen goede leefomstandigheden te bewerkstelligen. Wat als bij het nemen van beslissingen door leiders altijd eerst werd afgewogen; Is dit goed voor de aarde en is dit goed voor de mensen.  Zo niet, niet doen.

Natuurlijk ben ik raar en kan het helemaal niet. We zitten in de trein en natuurlijk heeft juist deze trein geen vertraging. Met een rotgang dendert hij door richting eindstation. Ons eindstation. Dat er niet massaal wordt uitgestapt is eigenlijk net zo raar als verlangen naar Utopia. Niemand wil toch dat zijn kinderen, klein- en achterkleinkinderen in een klimaatveranderde, vervuilde wereld moeten leven waar ze te maken krijgen met de gevolgen? Waar ze moeten vechten om te overleven. Iedereen wil toch juist dat zijn nazaten het goed, zo niet beter hebben dan hij of zij? 

Ik denk dat ik weet waar Utopia ligt. Het ligt in de harten van heel veel mensen. Het moet alleen nog de wereld in geholpen worden. Ik ben eigenwijs. Ik denk dat het kan.

De gewone Nederlander bestaat niet

Wat een opluchting! Net nu ik totaal in verwarring aan het raken was is het opgelost! De hele politiek schermt al enige tijd met 'de gewone Nederlander' en ik had geen idee over wie ze het hadden. Vast niet over zichzelf, zo ver was ik wel, maar wie dan? Ik voelde me niet aangesproken, terwijl ik toch een Nederlander ben. Speurend liep ik rond, de verwarring werd groter. En dan... blijkt het NRC de gewone Nederlander te hebben gevonden. Althans zijn prototype. Frans Bauer!!! Bij De Wereld Draait Door wordt hij gepresenteerd als de verloren en gevonden zoon. 

Het type gewone Nederlander is dus een zanger die zijn afkomst niet vergeet of verloochent. Opgegroeid in het woonwagenkamp, beroemd geworden, maar heel gewoon gebleven. Eigenlijk het type 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg'. Dat is hem. Ik vind Frans Bauer heel lief. Echt. Maar voel me nog steeds niet aangesproken. 

Waarom weet ik niet, maar ik blijf er toch over denken. Het politieke gebazel over deze 'gewone Nederlander', maak heel veel mensen dus 'ongewoon'. Hoor je erbij of niet? Zo niet, dan heb je mooi pech, want dit moet kennelijk het Nederland worden waar het juist voor die gewone mens helemaal heerlijk wordt. Vervolgens kunnen we heel lang steggelen over wat nou eigenlijk gewoon is. Zo een term introduceren zorgt voor verdeeldheid. Nog meer hokjesdenken. En, als het een beetje tegenzit over een tijdje heksenjachten op de niet gewone Nederlander. Dat is niet wat Nederland na moet streven. En daarbij, wie wil er nu gewoon zijn?

Zelf ga ik liever uit van de mens als individu en ieder individu is uniek. Elke Nederlander is dus uniek. Frans Bauer ook. Zijn boodschap vond ik wel mooi. Als ik hem goed begrijp is een gewone Nederlander vooral een authentiek mens.Dat sluit aan bij mijn eigen perceptie. Levensstijl, geaardheid, geloof, afkomst, kleur en allerlei eigenschappen maken ieder mens tot de mens die hij/zij is en al die mensen zijn Nederlanders. Een geweldige mix aan diversiteit. Hoezo gewoon. De gewone Nederlander bestaat niet!

Vreemde dromen

Droom jij veel? Ik doe dat in ieder geval. In kleur, geur en geluid. Ik doe van alles in mijn dromen. Soms zing ik zelfs. En dat beter dan wanneer ik wakker ben.... Zal wel een wensdroom zijn dan. Maar soms ben zelfs ik verbaasd over wat ik droom. Zo wist ik nog niet dat in een droom levendig gediscussieerd kan worden, met alle gedachten en gevoelens erbij.

Dus, zaterdag vroeg in de ochtend... Aan de buitenkant slaap ik, maar ondertussen voer ik een discussie met een vroegere collega van mijn man en twee vrienden. We hebben het over de mensheid en het klimaatprobleem. Over de manier waarop de mens omgaat met wat in feite onmisbaar is voor de instandhouding van onze soort; de aarde waarop we leven, waar ons voedsel aan ontspruit en met de lucht, die we ademen. De atmosfeer die ons van regen voorziet. De discussie gaat met name over het hele prachtig in elkaar zittende ecosysteem en hoe wij als mensensoort daarmee om dienen te gaan. Over onze rechten en plichten ten aanzien van de aarde zeg maar.

Tijdens het gesprek vormt zich in mijn dromende hoofd een andere gedachte. Het aardse levenssysteem, de natuur, eigenlijk zit inderdaad alles prachtig in elkaar. Is de mens niet de grote dissonant in het geheel? Horen 'wij' hier wel? Zijn we niet een stel parasieten waarvan een deel op een hoger plan is gekomen en het snapt, en een deel nog volop parasiet is? Dit begin ik onder woorden te brengen wat mijn vrienden, Jehova's Getuigen, erg schokt. Zelfs in mijn droom vind ik dit naar voor ze en op hun: "Maar God heeft de mens geschapen om de aarde te onderwerpen. De mens is zelfs naar zijn evenbeeld geschapen!", probeer ik zo voorzichtig mogelijk mijn punt te maken in de discussie.

En wat was nou mijn gedroomde punt? Dat was dat een groot deel van de mensheid, waaronder vooral degenen die in leidersposities zitten, de aarde alleen maar vernielen. Wat voegt de mensheid nu eigenlijk toe aan een aarde, of voor mijn gelovige vrienden de schepping, dat mooier is dan dat er al is zonder ons. Sterker nog, de aarde/schepping kan heel erg goed bestaan zonder de mens. Zou waarschijnlijk zelfs beter af zijn. Wij niet zonder de aarde. Mijn vrienden beginnen afgrijzen te tonen voor mijn woorden.

In mijn droom begin ik het wat warm te krijgen als ik nog één keer probeer mijn gedachten in woorden om te zetten, met respect voor de anderen. Tegen mijn vrienden zeg ik dat mensen die geloven in de schepping, uiteraard geloven dat de mens hier hoort en dat de aarde hem gegeven is. Daar moet ik aan toevoegen dat dat wel goed rentmeesterschap hoort te zijn en dat zeker mijn vrienden uit deze droom zich daar van bewust zijn. Zelf was ik er niet bij en denk bijgevolg dat hoe we hier ook ontstaan/terechtgekomen zijn we in ieder geval moeten beseffen dat de aarde dus zonder ons kan. Andersom niet. Dat we dus met zijn allen veel meer respect voor deze aarde moeten hebben om het tij, dat de verkeerde kant uitgaat, te keren. Dat er gelukkig al veel mensen zijn die dit proberen te doen. Terwijl ik dit probeer uit te leggen en het steeds warmer krijg word ik door een tingelende wekker uit de discussie gesleurd. Mijn gesprekspartners blijven achter in de droom. Wie weet praten ze nog na.