Overgang

Mijn man is gestopt met roken! Super! Na een eerste week van humeurigheid lijkt het allemaal erg mee te vallen. Nou ja voor de buitenwereld dan. Zelf heeft hij wel zijn moeilijke momenten maar daar merkt niemand wat van. Hij komt zelfs niet aan! Nee, hij valt juist af, want in plaats van roken vervangen door eten, gaat hij bewegen. De tuin ziet er inmiddels tiptop uit. Alle lof dus voor onze stopper.

In tegenstelling tot manlief kom ik wel aan en ik kan me niet eens beroepen op stoppen met roken... want ik heb nooit gerookt. In een jolig gesprekje hierover met een oude bekende, waren we het er over eens dat dat niet eerlijk is. Wat kan dan mijn excuus zijn? Ik ben niet vreselijk veel gaan eten, niet vreselijk aan het snoepen, ben ook al geen nuttiger van grote hoeveelheden frisdrank of alcohol... Bij mij is dik worden gewoon dik worden zonder excuus. Maar..... Aha! De Overgang! Ja, dat moet het zijn. En als we dan toch bezig zijn....

Toen mijn man zijn humeur het af liet weten door nicotinegebrek, lag (ligt) het duidelijk daar aan. Als mijn humeur het af laat weten ben ik gewoon vervelend, of een bitch. Maar nu niet meer! Overgang! Gewoon grauwen en snauwen en dan zeg ik liefjes; Sorry, ik kan het niet helpen hoor. Je weet wel... Als ik vind dat de verwarming te hoog staat, het dekbed te warm is of als ik om wat voor reden dan ook puf of juist geen puf heb; Overgang!

 In werkelijkheid heb ik niet veel last gehad van het fenomeen. Na twee opvliegers midden tijdens een interview dacht ik; 'ok, dat weten we nu, laat maar', en het bleef erbij. De reclames voor allerlei damesdingen voor maandelijks damesgedoe kan ik nu extra hard negeren en al met al kan ik dit dus helemaal niet als excuus gebruiken. Heel gemeen en sneaky en egoïstisch van mij. Maar, dat kan ik dus he-le-maal niet helpen hoor. Dat is allemaal gekomen door...de overgang.

Opdat wij niet vergeten

Aan de vooravond van Dodenherdenking en Bevrijdingsdag neem ik mij eigenlijk voor om dit keer niets er over te schrijven. Helaas, ik kan het toch niet laten. Mijn excuses. Iedereen die mijn blog leest weet inmiddels wel dat ik ieder jaar weer, bij de zin 'opdat wij niet vergeten' gefrustreerd denk 'Wat nou, het merendeel is het al lang vergeten'. En begint gewoon opnieuw dezelfde oude patronen te herhalen....

Herdenken... Sommigen willen het afschaffen. Daar ben ik het niet mee eens, al was het maar uit respect voor al die verloren levens en voor de nabestaanden. Of voor de verloren zielen die zelfs niemand meer overhadden om hen te gedenken, behalve vreemden op 4 mei.

Sommigen breiden de herdenking juist uit. Ik hoorde op de radio vandaag dat in Amsterdam ook de omgekomen vluchtelingen worden herdacht op 4 mei. Niet op het Rembrandtplein, maar op de Nieuwmarkt. Dit om de Nationale Herdenking en stille tocht niet te verstoren. De herdenking is een initiatief van de actiegroep vluchtelingen, we gaan ze halen. Er was protest tegen maar ik denk ach, ook zij zijn omgekomen als gevolg van oorlog. Weliswaar niet 'onze' oorlog maar dood is dood. Oorlog is oorlog.

Wat dat 'niet vergeten' betreft; De zinsnede wordt dan wel ieder jaar op 4 mei uitgesproken, maar wie een beetje om zich heen kijkt in de wereld kan het eigenlijk helemaal nooit vergeten. Alle stadia van oorlog zijn aanwezig. De dreiging van en met oorlog (Noord-Korea vs Zuid-Korea en de USA), in (burger)oorlog zijn (teveel om op te noemen), mensen die bang zijn voor de toekomst, mensen die zuchten onder geweld, mensen die op de vlucht zijn, getraumatiseerde mensen, mensen die proberen de draad van het leven weer op te pakken en mensen die dat niet meer lukt. Mensen die proberen trauma en verlies te verwerken. Ook hier nog en niet alleen op 4 mei.

Het enige dat we volgens mij echt niet moeten vergeten is dat 'wij' niet onaantastbaar zijn in onze vrede. Het gevaar schuilt mijns inziens in herdenken en denken dat het hier niet meer kan gebeuren. Dat kan wel. Heel makkelijk zelfs. Kijk dus om je heen en wees superblij hier te wonen, in vrede. Vier dat uitbundig op 5 mei en besluit met zijn allen ons niet mee te laten slepen op welk pad dan ook dat tot ellende leidt. Op 4 mei kunnen we nog even herbedenken hoe dat ook alweer allemaal ging. Opdat wij niet vergeten.

De vermoorde onschuld

Het is goede vrijdag, de opmaat naar Pasen. Sommige mensen maken zich druk over, of verheugen zich op de paasbrunch/lunch of het diner, sommigen denken over hoe ze de dagen door moeten komen en sommigen over de nieuwe hoax dat basisscholen Pasen willen afzwakken. Het lijkt bij ieder Christelijk feest te moeten; een geluid over hoe dit ook weer ten gronde gericht zal worden door 'de Islamisering', net als Zwarte Piet. Daar gaan onze Nederlandse Christelijke normen en cultuur.

Grappig wel dat bij lukraak navragen op straat en lezen op Twitter, nogal wat mensen niet weten waar al die Christelijke feesten nou eigenlijk over gaan. Nou, okay dan. Vandaag is het dus Goede Vrijdag en gedenkt men de dood van Jezus aan het kruis, ofwel de martelpaal. Waarom deze vrijdag dan zo goed is? Omdat hij met Zijn dood als ultiem offer voor de mensheid, deze mensheid bevrijdde van zonden. Goede Vrijdag was dus vooral goed voor ons. 

Kijkend naar de wereld vraag ik me af of dat offer niet zwaar tevergeefs was. Nog steeds gaat het gros van de mensheid door met van alles dat volgens Jezus niet moest en waar hij voor stierf. Vooral de kinderen raken me. Zoveel kinderen die onnodig sterven van honger en/of oorlogsgeweld. Gebroken knoppen. Hun levens wreed afgekapt. Voor altijd onschuldig.

Aan de andere kant staan degenen die dat veroorzaken, hetzij met het bevel, hetzij in daad. Hun onschuld is al lang ten grave gedragen terwijl zij de echte onschuld vermoorden. Zijn zij ook allemaal een offer? Hoort iemand de boodschap? Is er voor hen ooit een Goede Vrijdag?

Jezus had nog geluk. Hij mocht weer opstaan uit de dood. Dit vieren wij dus met Pasen. Hij stond op uit zijn graf en kreeg de tijd zijn discipelen te instrueren de Christelijke boodschap te verkondigen. Daarna mocht hij ten hemel varen en wederom plaatsnemen aan zijn Vaders rechterhand. 

Ik stel me voor hoe hij treurig naar de aarde kijkt, hoewel... Er is gelukkig ook heel veel moois te vinden op aarde, heel veel mooie mensen ook. Mooie daden, mooie gedachten. Die krijgen nooit zoveel aandacht als de slechte dus misschien zouden we daar meer aandacht aan moeten geven. Er is zoveel meer mogelijk met een positieve houding. 

Pasen is ook het feest van lente en nieuw leven. Laten we dus Pasen vieren. Met of zonder boodschap, met of zonder  eieren, maar met elkaar.  Geniet en lach en laten we een nieuw begin maken met positief denken.

Love and Light

Het oudste beroep ter wereld?

Vaak wordt gezegd dat het beroep van hoer het oudste vak is ter wereld. Het staat tenslotte al benoemd in de bijbel. Mijn vreemde hersenpan, die altijd mijmert over niet ter zake doende feiten, dacht: Is dat zo? En kwam tot een andere conclusie.

In de periode dat beroepen hun intrede doen in de bijbel zijn er dus al enige tijd mensen, maar voor wie gelooft in Adam en Eva en het scheppingsverhaal, waren er dus ooit maar twee mensjes en geen van beide was hoer. Wat ze dan wel waren? Volgens mij gewoon paradijsbewoners die lekker rond mochten scharrelen in de overvloed van de Tuin van Eden. Geen gezwoeg, geen last van hebberigheid, geen drukte om wat ze aan moesten trekken, want kleding was niet nodig. Aangenaam temperatuurtje en van schaamte nog geen last.

Ze woonden in een tuin waar alles voor handen was, allerlei heerlijkheden en ze mochten het gewoon allemaal hebben. Op de vruchten van die ene boom na dan. Net zo iets als een tafel vol potten snoep, waar je allemaal van mag eten, behalve dat ene potje. 'Who cares' zou je denken. Er was toch genoeg? En een tijdje was dat ook zo. Tot de allereerste vertegenwoordiger langskwam. Zijn naam was Satan en hij vertegenwoordigde onvrede. Hij wist die twee, die alles hadden, wijs te maken dat dat echt niet genoeg was. Nee, die ene boom... die moest ook van hen zijn. Anders was er geen gelukkig leven mogelijk. En het paradijs was opeens niet meer genoeg.

Reclame werkt in feite nog steeds zo. We hebben alles, maar ons leven is niet compleet als we bijvoorbeeld dat ene jurkje, keukenapparaat, stuk gereedschap of die ene crème niet hebben, met die ingrediënten waar we nog nooit van hebben gehoord. Nooit eerder hadden we het gemist, maar na een flinke reclamecampagne is het onmisbaar en het leven diep triest als het niet aangeschaft kan worden. We voelen ons beroofd van iets dat we toch al niet hadden, maar waar hele industrieën op draaien. Eigenlijk erg knap van reclamemakers. Maar ook wel erg triest. De mensheid is sinds Adam en Eva dus niet wijzer geworden. We trappen er nog steeds in.

Eenmaal overtuigd dat we een tekort ergens aan hebben, moet dat natuurlijk worden aangevuld. Helaas is er na het scoren van het ene artikel altijd een volgend dat ook weer onmisbaar blijkt te zijn in ons leven. En zoals Adam en Eva het paradijs niet tot op de laatste boom wonnen na het eten van de verboden vrucht, maar juist alles verloren, zo verliest de mensheid van nu ook. Na het paradijs, verliezen we de hele aarde aan overconsumptie en vervuiling. 

Mijn conclusie is dus dat het oudste beroep dat van vertegenwoordiger is. Uiteraard geldt dit verhaal alleen voor mensen die in de schepping geloven, anders is het oudste beroep misschien dat van sprookjesverteller.

Gezinsuitbreiding

Hij kwam voorbij als asielhond en we gingen voor de bijl. Zeven maandjes jong, labradorachtig en volgens de beschrijving kon hij met grote en kleine kids, katten, andere honden en mee in de auto. Alleen thuisblijven was het enige puntje dat hij niet zo goed kon. Ach, dachten we, we gaan gewoon kijken want vooral de kindvriendelijkheid vinden we heel belangrijk gezien we kleinkinderen over de vloer hebben.
We maakten kennis met een al vrij stevige hond die dacht dat hij een kleine pup was. Energie voor tien en het liefst sprong hij bovenop ons of met 20 kilo en een noodgang op de bank, wie daar dan ook al toevallig zat. Maar lief was ie wel. Geen spatje agressie te bekennen en dus besloten we hem in huis te nemen. Na een week was de gezinsuitbreiding een feit.
Met de hond kwamen er natuurlijk hondenspullen; ligkussens, speeltjes, botjes, een riem, etensbakken en boeken. Die laatste voor ons om onze Fynn op de juiste manier op te voeden. De eerste twee nachten jankte en blafte hij. De derde nacht sprak ik hem streng toe en verhip hij bleef stil. In plaats daarvan ging hij het huis herinrichten. Ook als hij overdag alleen moest blijven was het altijd spannend hoe het huis erbij stond bij terugkeer. Toch waren we blij, want hij ging niet janken en blaffen in onze afwezigheid. Dat zou zo vervelend zijn geweest voor de buren.
Een maand later is het nu. Fynn maakt 's nachts (bijna) niets meer stuk. Het huis is veel strakker van inrichting geworden, aangezien hij inmiddels drie planten heeft opgegeten en alles van de vensterbank heeft verwijderd dat hem in de weg staat bij het naar buiten kijken. De laatste overgebleven grote plant heeft hij 'gesnoeid'.Wij laten niets meer slingeren in de woonkamer dus de opvoeding werkt......
Twee keer is hij nu naar de hondentraining geweest om netjes commando's te leren volgen. Ondertussen trachten we hem verder op te voeden met het boek van Anniek Winters in de hand. 'Wees een kalme, assertieve, zelfverzekerde leider', schrijft zij. De hond zal je dan graag volgen. Het klinkt zo simpel. Dus liep ik vanmorgen kalm en zelfverzekerd te zijn, echt waar, met Fynn aan de lijn. Die hield ik losjes vast, zoals het boek zegt te doen. Het zou een trainingsronde worden en dus zei ik 'zit'. Hij deed het. Ik zei 'af' en maakte het bijbehorende gebaar dat ik van mijn zoon leerde, om hem te laten liggen. Toen mijn zoon het deed werkte het. Nu staarde Fynn me glazig aan. 
Een eindje verder kwamen we een andere hond tegen. 'Blijf naast', zei ik heel zelfverzekerd. Fynn trok achterwaarts terwijl ik stug voorwaarts bleef lopen. En toen opeens schoot ik in de lach. Ik bedacht me dat Fynn dat boek natuurlijk niet gelezen heeft! het moet gezegd, de rest van de ronde deed hij het best goed. Hij volgde zelfs heel braaf over een heel smal bruggetje zonder dat één van ons in het water belandde. Als beloning kreeg hij snoepjes en kochten we deze middag een nieuwe riem voor hem, een betere mand en een bal. Bij thuiskomst lag de vuilnisbak in de keuken omver, de inhoud op het kleed. Maar hij leert het wel hoor :)

Vandaag ben ik niet blij

Nee, vandaag ben ik niet blij. Ik weet niet of iemand wil weten waarom niet, maar ik vertel het toch. Omdat ik behept ben met de al dan niet vervelende eigenschap niet tot de zwijgende meerderheid te willen/kunnen behoren. Niet dat ik denk dat mijn stem verschil maakt, maar dan maar zwijgen lukt me niet. Ik ben niet blij. Ik baal. Ik kijk enigszins angstig naar de wereld en denk; waar gaat dit in Godsnaam heen. Of God nu Allah, Jaweh of Jehova heet.

Een gedachte: Als kind ging ik zo een twee keer per jaar op familiebezoek in Duitsland. Weliswaar geen 'land met moslimmeerderheid' maar Duitsers waren in die tijd ook niet zo geliefd hoor in Nederland. Ik werd heel wat uitgescholden om mijn 'moffennaam', terwijl ik van moeders zijde notabene Joods ben. Stel nu dat we toen teruggekeerd waren van zo een familiebezoek en aan de grens tegengehouden waren. Duitsers niet meer gewenst. Mijn vader, broertje en ik zouden aan de grens achter zijn gebleven en mijn moeder uit solidariteit waarschijnlijk ook. Daar stonden we dan. Ons huis, oma en andere familie, spullen, school, werk van mijn vader, alles aan de andere kant van de grens. Wat doe je dan? Omkeren en alles achterlaten? Zomaar ineens? Waar moet je naartoe? Verbijsterende situatie toch wel? Mijn opa die ook de Duitse nationaliteit had zat in WO2 in het verzet en redde zo vele levens, waaronder dat van zijn Joodse gezin. Maar daar staan we dan....Ontredderd. Onzingedachte?

Het gebeurde dus in Amerika waar ene meneer Trump eventjes een decreet afkondigde. Mensen met greencards, die dus precies zoals wij in het bovengeschetste scenario hun leven in de VS hebben, zoals wij in Nederland, konden opeens HUN land niet meer in. Op basis van nationaliteit en geloof. De rechter moest er aan te pas komen om hen toegang te verlenen. Meneer Trump laat zijn slagkracht zien... ja voor landen waar geen bewezen terrorist vandaan is gekomen om in de VS een aanslag te plegen. Saoedie Arabië, waar zeer waarschijnlijk de geldschieters van 9/11 zaten, staat niet op de lijst van verboden landen. Nee, daar zit olie en geld.

Gelukkig barst er wereldwijd protest los en distantieert ook ons kabinet zich. Alleen meneer Wilders roept meteen dat hij exact hetzelfde zou doen indien mogelijk. Gaat dit hem stemmen kosten? Ik ben bang van niet. Zijn volgelingen zullen juichen. En wat me dan extra droevig maakt is dat al dit nieuws gisteren langskwam, op dezelfde dag en op hetzelfde journaal waar aandacht werd besteed aan de herdenking van de bevrijding van vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau waar 1,1 miljoen mensen vermoord zijn. Gestigmatiseerde groepen. Nooit meer..... toch?

De brief van Rutte

Het is zwaar besproken nieuws. Mark Rutte heeft een brief geschreven en wel aan alle Nederlanders. Dus ook aan mij. Na alle media-aandacht en meningen heb ik De Brief ook maar gelezen. Wel zo beleefd natuurlijk. Tenslotte krijg ik niet elke dag een brief van onze Minister-President. Inderdaad, ik was wat laat daar wij geen krant hebben en dus niet direct de pagina-grote brief onder ogen kregen. Ja, wat zal ik er eens van zeggen....

In algemene zin ben ik het best gewoon met Mark eens. De maatschappij wordt ook naar mijn mening harder, vervelender en zeer zeker onbeleefder. Mark richt zich tot alle vervelende mensen die ik ook best vervelend vind. Mensen bijvoorbeeld die hulpverleners meppen terwijl die hun werk proberen te doen. Ik vraag me dan af of die mensen ook mensen hebben waarvan ze houden. En als een mens waarvan ze houden gewond op straat ligt, of ze dan ook de hulpverlener meppen die hun geliefde mens probeert te helpen. Ook vraag ik me af of mensen die zo 'moedig' zijn hulpverleners lastig te vallen ook genoeg moed hebben om iemand te reanimeren, of een bloeding te stelpen. Waarschijnlijk niet want hulpverleners lastig vallen is laf.

Ongeveer halverwege de brief komen de asielzoekers aan bod die last veroorzaken. In de tweede alinea daarna gaat het naadloos over van 'niet handen schudden' naar 'van hulpverleners afblijven' en zo ontstaat bij velen het gevoel dat de brief vooral gericht is tegen mensen van andere komaf en Islamieten. Bij Humberto aan tafel, die er ook nog op wijst dat orthodoxe Joden ook geen handen schudden, bestrijdt Mark dit fel. Niet alleen 'buitenlanders', iederéén die zich niet 'normaal' kan gedragen mag het land uit van hem. Expliciet noemt hij ook de mensen die de gesprekken over azc's overstemden met geschreeuw en beledigingen. Dat biedt leuke gedachtengangen. Want hoe ziet hij dit dan?

Vervelende, zich niet gedragende Nederlanders het zo lastig maken dat ze hun heil elders zoeken? Zeg in België, of in Marokko. In deze landen spreekt men al snel van kansloze immigranten die de boel komen verstieren. Die de heersende normen en waarden niet respecteren. Terug naar Nederland dus. maar Nederland wil ze niet terug. Veel te lastig. Blij dat we van ze af zijn. Al snel wordt er gesproken over k..Nederlanders en of men er meer of minder van wil hebben in hun land. Uiteraard worden nu alle Nederlanders over één kam geschoren. De lastige Nederlander als exportproduct. Ik zie het niet gebeuren.

De brief van Mark, hij zal het wel goed bedoeld hebben maar een geweldige meeslepende visie? nou nee. Gewoon normaal doen dus. En wat is eigenlijk normaal en wat niet. Een hulpverlener belagen is duidelijk. Dat doe je niet. Maar een hand op je hart leggen bij een begroeting in plaats van die hand geven? Is dat nou zo niet-normaal? Of is het een beetje bekrompen om je daar aan te storen, als er wel respect uit de begroeting spreekt. Afgezien van het feit of een minister-president wel of niet op deze manier alle Nederlanders moet aanschrijven, in ieder geval degenen die een krant hebben, blijft bij mij toch iets hangen van 'net niet'. Zo binnen de lijntjes, als je begrijpt wat ik bedoel, zo meer van hetzelfde en gewoon... nou ja... een beetje onhandig?