Het oudste beroep ter wereld?

Vaak wordt gezegd dat het beroep van hoer het oudste vak is ter wereld. Het staat tenslotte al benoemd in de bijbel. Mijn vreemde hersenpan, die altijd mijmert over niet ter zake doende feiten, dacht: Is dat zo? En kwam tot een andere conclusie.

In de periode dat beroepen hun intrede doen in de bijbel zijn er dus al enige tijd mensen, maar voor wie gelooft in Adam en Eva en het scheppingsverhaal, waren er dus ooit maar twee mensjes en geen van beide was hoer. Wat ze dan wel waren? Volgens mij gewoon paradijsbewoners die lekker rond mochten scharrelen in de overvloed van de Tuin van Eden. Geen gezwoeg, geen last van hebberigheid, geen drukte om wat ze aan moesten trekken, want kleding was niet nodig. Aangenaam temperatuurtje en van schaamte nog geen last.

Ze woonden in een tuin waar alles voor handen was, allerlei heerlijkheden en ze mochten het gewoon allemaal hebben. Op de vruchten van die ene boom na dan. Net zo iets als een tafel vol potten snoep, waar je allemaal van mag eten, behalve dat ene potje. 'Who cares' zou je denken. Er was toch genoeg? En een tijdje was dat ook zo. Tot de allereerste vertegenwoordiger langskwam. Zijn naam was Satan en hij vertegenwoordigde onvrede. Hij wist die twee, die alles hadden, wijs te maken dat dat echt niet genoeg was. Nee, die ene boom... die moest ook van hen zijn. Anders was er geen gelukkig leven mogelijk. En het paradijs was opeens niet meer genoeg.

Reclame werkt in feite nog steeds zo. We hebben alles, maar ons leven is niet compleet als we bijvoorbeeld dat ene jurkje, keukenapparaat, stuk gereedschap of die ene crème niet hebben, met die ingrediënten waar we nog nooit van hebben gehoord. Nooit eerder hadden we het gemist, maar na een flinke reclamecampagne is het onmisbaar en het leven diep triest als het niet aangeschaft kan worden. We voelen ons beroofd van iets dat we toch al niet hadden, maar waar hele industrieën op draaien. Eigenlijk erg knap van reclamemakers. Maar ook wel erg triest. De mensheid is sinds Adam en Eva dus niet wijzer geworden. We trappen er nog steeds in.

Eenmaal overtuigd dat we een tekort ergens aan hebben, moet dat natuurlijk worden aangevuld. Helaas is er na het scoren van het ene artikel altijd een volgend dat ook weer onmisbaar blijkt te zijn in ons leven. En zoals Adam en Eva het paradijs niet tot op de laatste boom wonnen na het eten van de verboden vrucht, maar juist alles verloren, zo verliest de mensheid van nu ook. Na het paradijs, verliezen we de hele aarde aan overconsumptie en vervuiling. 

Mijn conclusie is dus dat het oudste beroep dat van vertegenwoordiger is. Uiteraard geldt dit verhaal alleen voor mensen die in de schepping geloven, anders is het oudste beroep misschien dat van sprookjesverteller.

Gezinsuitbreiding

Hij kwam voorbij als asielhond en we gingen voor de bijl. Zeven maandjes jong, labradorachtig en volgens de beschrijving kon hij met grote en kleine kids, katten, andere honden en mee in de auto. Alleen thuisblijven was het enige puntje dat hij niet zo goed kon. Ach, dachten we, we gaan gewoon kijken want vooral de kindvriendelijkheid vinden we heel belangrijk gezien we kleinkinderen over de vloer hebben.
We maakten kennis met een al vrij stevige hond die dacht dat hij een kleine pup was. Energie voor tien en het liefst sprong hij bovenop ons of met 20 kilo en een noodgang op de bank, wie daar dan ook al toevallig zat. Maar lief was ie wel. Geen spatje agressie te bekennen en dus besloten we hem in huis te nemen. Na een week was de gezinsuitbreiding een feit.
Met de hond kwamen er natuurlijk hondenspullen; ligkussens, speeltjes, botjes, een riem, etensbakken en boeken. Die laatste voor ons om onze Fynn op de juiste manier op te voeden. De eerste twee nachten jankte en blafte hij. De derde nacht sprak ik hem streng toe en verhip hij bleef stil. In plaats daarvan ging hij het huis herinrichten. Ook als hij overdag alleen moest blijven was het altijd spannend hoe het huis erbij stond bij terugkeer. Toch waren we blij, want hij ging niet janken en blaffen in onze afwezigheid. Dat zou zo vervelend zijn geweest voor de buren.
Een maand later is het nu. Fynn maakt 's nachts (bijna) niets meer stuk. Het huis is veel strakker van inrichting geworden, aangezien hij inmiddels drie planten heeft opgegeten en alles van de vensterbank heeft verwijderd dat hem in de weg staat bij het naar buiten kijken. De laatste overgebleven grote plant heeft hij 'gesnoeid'.Wij laten niets meer slingeren in de woonkamer dus de opvoeding werkt......
Twee keer is hij nu naar de hondentraining geweest om netjes commando's te leren volgen. Ondertussen trachten we hem verder op te voeden met het boek van Anniek Winters in de hand. 'Wees een kalme, assertieve, zelfverzekerde leider', schrijft zij. De hond zal je dan graag volgen. Het klinkt zo simpel. Dus liep ik vanmorgen kalm en zelfverzekerd te zijn, echt waar, met Fynn aan de lijn. Die hield ik losjes vast, zoals het boek zegt te doen. Het zou een trainingsronde worden en dus zei ik 'zit'. Hij deed het. Ik zei 'af' en maakte het bijbehorende gebaar dat ik van mijn zoon leerde, om hem te laten liggen. Toen mijn zoon het deed werkte het. Nu staarde Fynn me glazig aan. 
Een eindje verder kwamen we een andere hond tegen. 'Blijf naast', zei ik heel zelfverzekerd. Fynn trok achterwaarts terwijl ik stug voorwaarts bleef lopen. En toen opeens schoot ik in de lach. Ik bedacht me dat Fynn dat boek natuurlijk niet gelezen heeft! het moet gezegd, de rest van de ronde deed hij het best goed. Hij volgde zelfs heel braaf over een heel smal bruggetje zonder dat één van ons in het water belandde. Als beloning kreeg hij snoepjes en kochten we deze middag een nieuwe riem voor hem, een betere mand en een bal. Bij thuiskomst lag de vuilnisbak in de keuken omver, de inhoud op het kleed. Maar hij leert het wel hoor :)

Vandaag ben ik niet blij

Nee, vandaag ben ik niet blij. Ik weet niet of iemand wil weten waarom niet, maar ik vertel het toch. Omdat ik behept ben met de al dan niet vervelende eigenschap niet tot de zwijgende meerderheid te willen/kunnen behoren. Niet dat ik denk dat mijn stem verschil maakt, maar dan maar zwijgen lukt me niet. Ik ben niet blij. Ik baal. Ik kijk enigszins angstig naar de wereld en denk; waar gaat dit in Godsnaam heen. Of God nu Allah, Jaweh of Jehova heet.

Een gedachte: Als kind ging ik zo een twee keer per jaar op familiebezoek in Duitsland. Weliswaar geen 'land met moslimmeerderheid' maar Duitsers waren in die tijd ook niet zo geliefd hoor in Nederland. Ik werd heel wat uitgescholden om mijn 'moffennaam', terwijl ik van moeders zijde notabene Joods ben. Stel nu dat we toen teruggekeerd waren van zo een familiebezoek en aan de grens tegengehouden waren. Duitsers niet meer gewenst. Mijn vader, broertje en ik zouden aan de grens achter zijn gebleven en mijn moeder uit solidariteit waarschijnlijk ook. Daar stonden we dan. Ons huis, oma en andere familie, spullen, school, werk van mijn vader, alles aan de andere kant van de grens. Wat doe je dan? Omkeren en alles achterlaten? Zomaar ineens? Waar moet je naartoe? Verbijsterende situatie toch wel? Mijn opa die ook de Duitse nationaliteit had zat in WO2 in het verzet en redde zo vele levens, waaronder dat van zijn Joodse gezin. Maar daar staan we dan....Ontredderd. Onzingedachte?

Het gebeurde dus in Amerika waar ene meneer Trump eventjes een decreet afkondigde. Mensen met greencards, die dus precies zoals wij in het bovengeschetste scenario hun leven in de VS hebben, zoals wij in Nederland, konden opeens HUN land niet meer in. Op basis van nationaliteit en geloof. De rechter moest er aan te pas komen om hen toegang te verlenen. Meneer Trump laat zijn slagkracht zien... ja voor landen waar geen bewezen terrorist vandaan is gekomen om in de VS een aanslag te plegen. Saoedie Arabië, waar zeer waarschijnlijk de geldschieters van 9/11 zaten, staat niet op de lijst van verboden landen. Nee, daar zit olie en geld.

Gelukkig barst er wereldwijd protest los en distantieert ook ons kabinet zich. Alleen meneer Wilders roept meteen dat hij exact hetzelfde zou doen indien mogelijk. Gaat dit hem stemmen kosten? Ik ben bang van niet. Zijn volgelingen zullen juichen. En wat me dan extra droevig maakt is dat al dit nieuws gisteren langskwam, op dezelfde dag en op hetzelfde journaal waar aandacht werd besteed aan de herdenking van de bevrijding van vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau waar 1,1 miljoen mensen vermoord zijn. Gestigmatiseerde groepen. Nooit meer..... toch?

De brief van Rutte

Het is zwaar besproken nieuws. Mark Rutte heeft een brief geschreven en wel aan alle Nederlanders. Dus ook aan mij. Na alle media-aandacht en meningen heb ik De Brief ook maar gelezen. Wel zo beleefd natuurlijk. Tenslotte krijg ik niet elke dag een brief van onze Minister-President. Inderdaad, ik was wat laat daar wij geen krant hebben en dus niet direct de pagina-grote brief onder ogen kregen. Ja, wat zal ik er eens van zeggen....

In algemene zin ben ik het best gewoon met Mark eens. De maatschappij wordt ook naar mijn mening harder, vervelender en zeer zeker onbeleefder. Mark richt zich tot alle vervelende mensen die ik ook best vervelend vind. Mensen bijvoorbeeld die hulpverleners meppen terwijl die hun werk proberen te doen. Ik vraag me dan af of die mensen ook mensen hebben waarvan ze houden. En als een mens waarvan ze houden gewond op straat ligt, of ze dan ook de hulpverlener meppen die hun geliefde mens probeert te helpen. Ook vraag ik me af of mensen die zo 'moedig' zijn hulpverleners lastig te vallen ook genoeg moed hebben om iemand te reanimeren, of een bloeding te stelpen. Waarschijnlijk niet want hulpverleners lastig vallen is laf.

Ongeveer halverwege de brief komen de asielzoekers aan bod die last veroorzaken. In de tweede alinea daarna gaat het naadloos over van 'niet handen schudden' naar 'van hulpverleners afblijven' en zo ontstaat bij velen het gevoel dat de brief vooral gericht is tegen mensen van andere komaf en Islamieten. Bij Humberto aan tafel, die er ook nog op wijst dat orthodoxe Joden ook geen handen schudden, bestrijdt Mark dit fel. Niet alleen 'buitenlanders', iederéén die zich niet 'normaal' kan gedragen mag het land uit van hem. Expliciet noemt hij ook de mensen die de gesprekken over azc's overstemden met geschreeuw en beledigingen. Dat biedt leuke gedachtengangen. Want hoe ziet hij dit dan?

Vervelende, zich niet gedragende Nederlanders het zo lastig maken dat ze hun heil elders zoeken? Zeg in België, of in Marokko. In deze landen spreekt men al snel van kansloze immigranten die de boel komen verstieren. Die de heersende normen en waarden niet respecteren. Terug naar Nederland dus. maar Nederland wil ze niet terug. Veel te lastig. Blij dat we van ze af zijn. Al snel wordt er gesproken over k..Nederlanders en of men er meer of minder van wil hebben in hun land. Uiteraard worden nu alle Nederlanders over één kam geschoren. De lastige Nederlander als exportproduct. Ik zie het niet gebeuren.

De brief van Mark, hij zal het wel goed bedoeld hebben maar een geweldige meeslepende visie? nou nee. Gewoon normaal doen dus. En wat is eigenlijk normaal en wat niet. Een hulpverlener belagen is duidelijk. Dat doe je niet. Maar een hand op je hart leggen bij een begroeting in plaats van die hand geven? Is dat nou zo niet-normaal? Of is het een beetje bekrompen om je daar aan te storen, als er wel respect uit de begroeting spreekt. Afgezien van het feit of een minister-president wel of niet op deze manier alle Nederlanders moet aanschrijven, in ieder geval degenen die een krant hebben, blijft bij mij toch iets hangen van 'net niet'. Zo binnen de lijntjes, als je begrijpt wat ik bedoel, zo meer van hetzelfde en gewoon... nou ja... een beetje onhandig?

cultureel erfgoed en tradities

Tijdens een autoritje hoorde ik op de radio dat consumentenvuurwerk toegevoegd is aan de lijst van cultureel erfgoed in Nederland. Zo een 90 tradities staan op deze lijst en het vuurwerk bevindt zich dan ook in het goede gezelschap van bijvoorbeeld het Scheveningse vreugdevuur en Indische rijsttafel. Ja, Indische rijsttafel en wie dat vreemd vindt als Nederlands cultureel erfgoed moet maar bedenken dat vuurwerk nou ook niet zo Nederlands is. 
Het werd of uitgevonden in Bengalen (Bengaals vuur) of in China. In ieder geval werd China al in de 13e eeuw grootverbruiker. Vuurwerk werd gebruikt in de strijd, bij religieuze gebeurtenissen en bij het inluiden van het nieuwe jaar. Het lawaai van de knallen zorgde bij deze laatste gebeurtenis voor het verjagen van boze geesten.
Lawaai, daar hield men in Nederland ook van tijdens oud en nieuw. Er werd gezongen, vreugdevuren werden ontstoken en er werd geschoten met vuurwapens of carbid. Het vuurwerk bleef lang "iets van de Chinezen" die hun traditie mee naar Nederland hadden gebracht. Pas ruim na de tweede wereldoorlog, ongeveer vanaf 1965, deed vuurwerk steeds meer zijn intrede in de Nederlandse huishoudens als onderdeel van oudejaarsavond. Nu zijn we de grootste vuurwerkconsumenten van Europa en is 'ons' vuurwerk dus cultureel erfgoed geworden. Waarschijnlijk omdat het dan niet verboden kan worden in verband met de gevaren die het met zich meebrengt.
Ik vind dat knap. 'Wij' Nederlanders lijken er erg goed in te zijn om van alles wat we krijgen of verzamelen en wat we daarvan leuk vinden, in no time tot onze tradities en cultuur te bestempelen.

De kerstboom? Deze traditie kwam in de 19e eeuw met Duitse migranten mee. Supergezellig natuurlijk met al die lichtjes en mooie versieringen. En dus uiteraard behorend tot onze christelijke cultuur. De kerk vond de kerstboom echter een heidens gebruik en pas toen dominees zagen hoe geliefd de boom was en hoe makkelijk men het kerstverhaal over het Kindeke Jezus kon verspreiden via deze lichtjes, als symbool voor Het Licht, werd de boom in genade aangenomen. Compleet met kerstballen. Deze zijn terug te voeren naar de tijd van het midwinterfeest. Men dacht toen dat je ongeluk kon uitbannen door glimmende voorwerpen op te hangen. Kwade geesten en heksen zouden namelijk bang zijn voor spiegels en zodoende boden de opgehangen objecten bescherming tegen dit kwaad. In gereformeerde kringen is de kerstboom overigens nog steeds 'not done'.
En zo is er nog een hele lijst van 'echt Nederlandse' dingen en tradities te bedenken, die vaak pas tussen de 60 en tweehonderd jaar Nederlands zijn. Behalve drop. Drop schijnt echt Nederlands te zijn. Het geeft ook helemaal niet. Laten we vooral genieten van alles wat leuk, gezellig, lekker en mooi is. Volgens mij gaat dat veel makkelijker als we ophouden met krampachtig aan alles wat we hebben geïmporteerd en leuk vinden het label 'onze traditie' te hangen en aan alles wat we niet zien zitten (voor onszelf) het label 'bedreiging van onze traditie en cultuur'. Leven is verandering. 
In ons huis staat op deze midwinternacht ook de kerstboom, compleet met lichtjes en ballen. Zoals gezegd, supergezellig. Vanaf morgen keert het licht weer terug, elke dag een beetje langer. Dus met welk licht je deze tijd ook associeert, kaarslicht, Het Licht, veel licht of het licht van liefde en samenzijn, ik wens iedereen een heel mooi kerstfeest en gelukkig nieuwjaar!

Verhuisperikelen 3; Hello and goodbye

Na het leggen van vloeren, schilderen van muren, hangen van poorten en slopen van een deel van de keuken is ons nieuwe huis min of meer gebruiksklaar. Er missen nog een paar dingetjes zoals gordijnen en her en der lampen, maar er zijn ook dingen verschenen. Een luie stoel voor 'opa' en een staande lamp. Een lang gemiste boekenkast, zodat eindelijk mijn boeken weer uit hun dozen kunnen komen. Hopelijk is er nog wat van over na twee jaar in de schuur. De sprookjesboom staat half op de muur van de logeerkamer en er is een koelkast en een fornuis. Langzaam krijgt het vorm en de verhuisdatum nadert met rasse schreden. Huh, wat?!

Ja, rasse schreden dus. En als je in het ene huis klust blijft het in het andere huis wat liggen. Tenminste bij ons wel. Dus besef ik met enige schrik dat vandaag(!) dus de dag is dat alles ingepakt moet worden. Dat dingen moeten worden uitgezocht en bedden en kasten gedemonteerd moeten worden. Waarom hebben we zoveel zooi! Ik dacht dat we al zoveel hadden weggedaan twee jaar geleden.... Valt een beetje tegen. Maar ik besef ook dat dit de fase is dat het nu eenmaal een rommeltje is. Kasten leeg, dozen vol en alles moet toch ergens staan....

Ik vraag me af of er ook mensen zijn die op zo een keurig nette manier weten te verhuizen. Zonder haast, alles netjes ingepakt en opgestapeld en vooral geen, nee geen vuilniszakken vol handdoeken en beddengoed omdat je dat zo lekker overal tussen kan proppen. En zeker geen spullen die niet in dozen passen en waarvan je denkt; Waar laat ik dàt nou weer! Bij ons blijft altijd iets over.

Ook denken mijn man ik nu vaak; Nog één keer de wasmachine aan voordat we verhuizen, nog één keer in dit huis oppassen op de kleinkinderen, nog één keer.... We zijn superblij met onze nieuwe woning maar zijn ook dankbaar dat we twee jaar heel prettig onder dit tijdelijke dak mochten wonen. Nieuwe huurders hebben zich aangediend en we zullen zorgen dat het huis hen weer net zo prettig ontvangt als het ons ontving.

Zondag is het zo ver, dan vertrekken we. Met goede herinneringen en veel zin om een nieuw 'thuis' te maken in Brandevoort. Hello and goodbye.

Verhuisperikelen: 'Even' vloertje leggen...

We hebben nu een goede week de sleutel van onze nieuwe woning en dus druk aan de klus. Vorige keer vertelde ik over de spinnen die het huis al hadden gekraakt. Ondertussen ben ik al aardig gewend aan bengelende spinnen boven mijn hoofd, terwijl ik op de huishoudtrap sta met verfroller en kwast. Op de bovenverdieping waren minder spinnen en die er waren bleken nogal levenloos. Ooit opgevallen, dat spinnen met hun pootjes omhoog dood hangen aan hun laatste draadje? Alle acht pootjes samengevouwen? Ik houd dus niet van spinnen maar deze aanblik vond ik toch wel triest en ik vroeg me af of ze van honger waren omgekomen in het lege huis.

Uiteindelijk, na drie dagen van de ene na de andere verfpot leegsmeren op de diverse muren, waren de te verven muren op. De plafondbewoners kon ik dus vaarwel zeggen en mij samen met man, richten op de vloeren. Hij was al begonnen en schoot lekker op. Even een vloertje leggen dus. Zo gepiept... Tot mijn zoon met zijn gezin even een kijkje kwam nemen.

Die vloer ligt niet goed hoor, zeiden hij en zijn vrouw. Beiden zijn doorgewinterde klussers. Meteen ging hij aan de slag. De vloer werd weer losgetrokken en terwijl hij ons les gaf in hoe het wél moet, legde hij samen met ons de vloer opnieuw. Hier en daar klikte het tweedehands laminaat niet meer helemaal goed, maar inderdaad... De vloer lag er na de tweede leg veel beter bij. We brachten onze held thuis en daar kregen we ook nog lekker eten van zijn vrouw en was het gezellig met hen en de kleinkinderen. Prima dagje dus.

Er was wel te weinig laminaat om de bovenverdieping af te maken. Er werd een klein ladinkje bijgehaald en de volgende dag gingen mijn man en ik weer vrolijk aan de slag. We brachten onze nieuwe kennis meteen in de praktijk en ja hoor, het lukte! Aan het einde van de middag was de bovenverdieping, twee slaapkamers en een overloop, helemaal klaar. Mooi! Misschien iets langer werk dan 'even', maar we liggen nog op schema en zijn helemaal blij.

De volgende ronde is de vloeren beneden leggen.....