Utopia bestaat (niet)

Soms kan ik het niet laten en meen ik me te moeten bemoeien met grote-mensen-dingen. Dus kan ik me op twitter of in mijn blog wel eens druk maken over dingen die me niet aan staan of gewoon gedachten over heb. Maar ja, wie ben ik. En wie zit te wachten op wat ik vind. 
Vandaag noemde toch iemand op twitter mij een 'echt wijze vrouw'. Wauw, dat maakte mijn zondag wel mooi en het was pas aan het begin van de middag! Waar ging het om? Het was een gesprek zoals dat op twitter gaat. Veel korte berichtjes met zo kort mogelijk samengestelde zinnen omdat je altijd te weinig tekens hebt om iets behoorlijk te zeggen.  We kwamen met een aantal mensen in een gesprekje terecht dat begon over racisme en de gedachte dat wij allen in NL als een grote familie zouden zijn. Zonder racisme, zonder haat maar met steun voor elkaar. Een utopische gedachte, dat weet ik. Toch steun ik de man die dit twitterde hier in, want waar een droom is is hoop. Als we veel mensen vinden die de droom volgen, komt er misschien beweging want gedachten hebben kracht. Er zijn allerlei initiatieven waar mensen dit proberen. Allemaal voorvechters van een fijnere samenleving. Allemaal eilandjes van hoop. Ik steun ze stuk voor stuk.

In tijden dat ons glas meer dan vol is, is het niet moeilijk om genereus te zijn. Sommige mensen kunnen dat ook als hun glas, zoals vele glazen in deze tijd, maar half vol, een kwart vol, of nog minder vol zijn.  Anderen zien de inhoud van hun glas zakken en worden ontzettend bang dat zich dat voortzet. Hun glas is al op een kwart voordat het in feite zo is. Het is ook niet de bedoeling dat een ander zijn glas voller is en het liefst moet er een zondebok zijn wiens schuld het is. Ruim die op en alles komt goed. Maar zo werk het niet.

In mijn Utopia weten mensen dat je juist samen moet werken in moeilijke tijden. Dat jij niet minder hebt omdat een ander iets meer heeft. Je hebt gewoon wat je hebt. Dat is nog steeds hetzelfde als die ander ook minder zou hebben. Dus weg met jaloezie. Gooien we allemaal onze restjes bij elkaar, dan hebben we weer een vol glas met zijn allen. Dat mensen dat meestal niet doen komt volgens mij door de angst dat we te kort komen, dat een ander meer zal nemen dan jij. 

In mijn Utopia roept ook niemand dat 'we' ons lang genoeg hebben aangepast aan 'hen'. Want we beseffen dat wij allemaal gelijkwaardige mensen zijn. Wij voelen ons niet bedreigt door verschillende kleuren, geloven en gewoonten, Want waarom zou het bedreigend zijn je buurvrouw een hijab te zien dragen. Het is hetzelfde als met dat glas; de cultuur van een ander maakt de jouwe niet minder aanwezig. Dat sommigen op vrijdag naar de moskee gaan wil niet zeggen dat jij niet op zondag naar de kerk mag of gewoon atheist mag zijn. In Utopia mag alles naast elkaar bestaan. Vinden we het juist leuk om zo kleurrijk te leven, geen probleem. Ieder zijn eigen mens-zijn en met zijn allen de mensheid. Aanpassen heet dan rekening houden met elkaar.

Tsja, Utopia bestaat niet, ik weet het. Toch hoop ik dat we ooit leren dat we samen meer zijn en meer kunnen en verder komen dan met de hokjesgeest die mensen indeelt en ettiketten geeft. Want 'zij' zijn gewoon een andere 'wij'.

De reis van Halloween

Er lijkt even een adempauze te zijn in het gekrakeel rond Sinterklaas en zijn Piet. Misschien komt dat door een ander feest dat voor de deur staat; Halloween. Overal staan feesten, spooktochten en andere festiviteiten aangekondigd. Vooral voor de kids, maar ook voor volwassenen. Winkels verkopen heksen, verkleedspullen en pompoengerelateerde artikelen. Wie niet meedoet laat alles of gewoon aan zich voorbijtrekken, of kan hier weer over steggelen. De een noemt het commercieel en overgewaaid uit Amerika en kijkt daar vies bij, de ander vindt het gewoon leuk en spannend en gaat als spook trigger treaten en weer een ander ziet het magisch. Halloween,  'all hallows eve' de avond voor allerheiligen, of 'samhein' is eigenlijk al best oud en zeker bij heksen en pagans een tijd van mysterie en magie.

Het Keltisch nieuwjaar  begint op 1 november. Samhein op 31 oktober was bij de Kelten dus oudejaarsavond. De Kelten geloofden ook dat op deze avond de doden terugkeerden om te proberen weer een levend lichaam in bezit te nemen voor het komende jaar. Dat klinkt best horrorachtig toch? Het heksenfeest is dan wel vriendelijker.

In navolging van de Kelten vieren heksen Samhain ook als begin van het nieuwe jaar. De oogst is binnen, de herfst gaat over in de winter en met het vallen van de bladeren en het zich ter ruste leggen van de natuur, sterft symbolisch de oude god. Het wordt donker en duister op aarde en dat maakt dat in deze periode de grens tussen de onder- en bovenwereld vervaagd. De onderwereld is ten slotte altijd donker. Op 31 oktober is de sluier tussen de werelden het dunst. Bij uitstek de nacht om contact te zoeken met overledenen en boodschappen over te brengen of te ontvangen. Hun geesten kunnen deze nacht even het dodenrijk verlaten. Vaak worden zij met Samhain/Halloween/All hallows eve, herdacht en in sommige landen wordt eten neergezet bij het graf (Mexico), voor de deur (GB) of de tafel voor hen gedekt. Ook de elfen en natuurgeesten kunnen meteen meesnoepen. Het is een avond voor rode, witte, groene, zwarte en zilveren kaarsen en herfstachtige etenswaren, kleuren en geuren en schouwen in het verleden en de toekomst

In de 9e eeuw wordt Samhein vermengd met Christelijke invloed. Paus Gregorius IV kreeg het heidense feest er niet onder en zoals zoveel heidense feesten werd Samhein ingelijfd als allerzielen op 2 november. Het trigger/treaten komt waarschijnlijk vanuit deze Christelijke hoek. Het was gewoonte langs de deuren te gaan en een gebed te doen in ruil voor brood. Pas in de 19e eeuw maakt samhein als Halloween opgang in Amerika door de immigranten uit Ierland en Schotland. Daar wordt de pompoenlantaren toegevoegd aan het feest en in die vorm komt het nu weer terug bij ons. In die zin is het eigenlijk dus geen Amerikaans feest dat bij ons komt binnenwaaien, maar gewoon een oude Keltische hekserige vriend in een nieuw jasje.

post-verhuisblogje

Hallo allemaal,

Het eerste blogje vanuit Helmond, vanuit onze nieuwe stek. Heeft even geduurd, maar de gedachten waren vooral bij het uitpakken. Of het beslissen wat uitgepakt moest worden en wat vooral niet. We zijn kleiner gaan wonen en zoals ik al eens eerder verzuchtte; wat heeft een mens veel spullen! In onze berging in Veghel bleek ongeveer Willems hele leven te liggen. Alle wapenfeiten, overwinningen, ontroerende momenten, mensen die hij gekend had. Ja het was erg druk in de berging. Wel gezellig zo samen met de kerstspullen. Veel mensen zullen het herkennen; Je weet wel dat je zonder de tastbare herinneringen echt nog wel dezelfde dingen hebt meegemaakt en opgeslagen in je hart en hoofd maar toch... Dus werd het schiften. Een deel ging alleen nog mee in het hart, een deel mocht na bekeken te zijn en besproken, met de daarbij behorende emotie, weer in een doos om daar te wonen tot de volgende verhuizing. Want we weten dat we nog minsten een keer meer mogen verhuizen, aangezien dit een tijdelijke woning is. Ik krijg het al Spaans benauwd als ik er aan denk, maar meteen daarop denk ik dan opgelucht aan alles wat we al hebben weggegooid, weg gegeven, in bruikleen hebben gegeven of naar de kringloop hebben gebracht. Dat hoeft alvast niet meer mee. En in de schuur staan stapels niet-uitgepakte dozen die voorlopig in die toestand blijven. Dat zijn de dingen die we niet weg wilden doen, maar niet direct nodig hebben.

Gisteren zijn we voor het eerst in onze nieuwe woning met goede vrienden ouderwets doorgezakt. Supergezellig  'thuisavondje'. Vandaag de Helmondse markt verkend. Nou, Veghel, als jullie zo graag willen bruisen kom hier dan maar eens kijken. Al bij het binnenfietsen van het centrum komt de gezellige drukte, en heel veel mensen in alle soorten en maten, op je af. Het ruikt heerlijk want er staat iemand live te koken en kleine kleindochter begon meteen te dansen bij het ontdekken van een straatmuzikant. Onze eerste verkenningstocht zit er dus op en beviel prima. Een goede maand na de verhuizing zijn we nu dus aardig op orde en gaan we thuisraken. Dat biedt hoop en tijd om weer eens een blogje te schrijven. 

Wat is er ook weer allemaal gaande in de wereld? O, eigenlijk nog hetzelfde zie ik. Ebola grijpt nog steeds om zich heen, de MH17 is nog steeds niet geborgen, de Koerden vechten nog steeds tegen IS en hebben wat hulp gekregen, In Gaza is nog steeds geen oplossing, in Nederland komen nog steeds meer mensen in de financiële problemen en gaat nog steeds de zorg onderuit, racisme is er ook nog steeds en o ja, de wel of niet Zwarte Piet discussie is er ook nog en kan tot zeker 5 december doorgaan. In Rotterdam besloot Leefbaar Rotterdam Zwarte Pietpoppen aan lantarenpalen te binden. Hm. Laten we hopen dat de kindertjes dachten dat het vroege Sintversieringen waren. De haatdragende uitlatingen, verbaal en soms zelfs fysiek liegen er niet om in de social media. Beetje doorgeschoten? Kind weggooien met het badwater? Hallo volwassenen, gedraag jullie een beetje aub.En anders allemaal in de zak en mee naar Spanje.
Ik besluit met Frank Boeijen; Denk niet zwart, denk niet wit, denk niet zwart/wit maar in de kleur van je hart ! Dan komt het wel goed.

Groetjes uit Helmond!

Alles en niets

Nog drie dagen. Nog drie dagen wat? Nou, inpakken, dingen uit elkaar schroeven, gordijnen afhalen, nog snel een paar kasten schilderen, spullen verkopen, spullen weggeven en dozen stapelen. Heel veel dozen. In die dozen zit van alles wat eerst overal in huis stond of lag. Wat verzamelt een mens veel. Iedereen weet dat. Al die dingen bij elkaar geven weer wie je bent. Of niet? Wie ben je als je al je spullen en rollen weg zou doen. Zou je zonder dat kastje waar je aan gehecht bent anders zijn? Natuurlijk heb je ooit bepaalde keuzes gemaakt. Je bent ergens gaan wonen, je hebt het ingericht, kleur gegeven en je hebt verzameld. Maar jij bent niet je verzameling. Jij bent jij.

Wie ben je dan. Kind van, moeder van, vrouw/man van, werkneemster bij, eigenaresse van, huisvrouw, advocaat of kunstenaar. Allemaal rollen die je op je hebt genomen en uitvoert. Delen van jou. Of niet? Wat als je ouders wegvallen, je baan verloren gaat, je een writersblock krijgt.... Ben je dan niet meer jij? En hoe zit het dan met al die eigenschappen die je denkt te hebben. Sterk, regelaar, koorddanser, duvelstoejager, aardig of empatisch, ik noem er maar wat. Ben je dat dan? Of is dat toch ook meer wat je bent, denkt te zijn of wat anderen denken dat je bent. Wat als je ook die wegstreept als rol. 

Moet je dan verder terug naar de kern. Wie zit daar nog na al dat strepen. Wat zeg je dan als iemand je vraagt wie je bent. 'Ik ben Franziska'. Maar zelfs 'Franziska' ben ik niet. Mijn ouders hadden me heel anders kunnen noemen, een naam is inwisselbaar. Ben ik dan niets? Alleen bewustzijn? Wat voel je als je probeert naar die kern te gaan. Vrijheid of angst.
Wie ben ik als alles wegvalt. Wat doe ik dan. Ben ik dan? Ben ik alles, of ben ik niets of allebei. Als een caleidoscoop van alle rollen en kenmerken en bezigheden met een stil middelpunt. Daar zit ik. Als een vluchtig puntje op de tijdlijn. Gewoon te zijn.
Hoe zou je aangekeken worden als iemand je vraagt wie je bent en je zou simpel zeggen: 'Ik ben'.

Cultuur en traditie en zo

Ik dacht; ik ga er niet over beginnen. Ik dacht; ik doe er niet aan mee. Dat was dus een gedachte of twee. Ojee! 
Je raadt het al. Sinterklaas en o jee wat moeten we er mee, Zwarte Piet. Het is augustus. Augustus! En op facebook en twitter en andere media begint het alweer. Grote verontwaardiging omdat Hema Zwarte Piet er uit heeft gedaan. Ik was er laatst en zag wel heel veel schoolspullen, die op dit moment ook veel meer nut hebben. Gezeur en tegen-gezeur en veel volwassenen die het hebben over onze cultuur en ons kinderfeest. Zelf lig ik totaal niet wakker van Zwarte Piet. Van mij mag hij ook een schattig koorknaapje worden. Past goed bij een bisschop maar wekt misschien weer andere associaties. De nostalgie die velen schijnen te hebben bij Zwarte Piet deel ik niet. De eerste keer dat ik als vijfjarige met hem in aanraking kwam was me meteen duidelijk dat hij een zij was en ook nog eens niet echt en Sinterklaas ook al niet. Wat voelde ik me dom en bedonderd. Toch mag de vrolijke noot van het feest, Zwarte Piet, van mij ook blijven hoor. Kortom, zolang het maar leuk blijft voor de kinderen maakt het mij niet uit. 
Wat me zo nu en dan wel stoort is het verregaande gedoe over dit getinte mannetje/meisje. Van beide kanten wel te verstaan. Het zogenaamde racistische aspect vind ik grote onzin. Het onverzettelijk vasthouden aan onze traditie en cultuur ook. Leven is verandering. Kerst is ook niet meer wat het vijftig jaar geleden was. En echt, het Sinterklaasfeest ook niet.
Sinterklaas, Nicolaas van Myra, kwam uit Lycie wat tegenwoordig in Turkije ligt. Het feest heeft sinds 1850 al vele veranderingen ondergaan. Van mythisch figuur naar echt figuur. Van heilige naar boeman en weer terug naar heilige. Geen knecht, wel een knecht. De knecht heeft ook allerlei namen gehad en er verschillend uitgezien. Zowel protestanten als katholieken hadden zo hun bezwaren, maar toch bleef de goedheiligman komen. Waarom zou er dan nu opeens geen enkele verandering meer mogen plaatsvinden? Hij zal ook nu wel blijven komen. 

Wat is nou echt Nederlandse cultuur? Oja, aardappelen. Echt Nederlands. Maar pas in 1727 werd de aardappel erkend als voedsel. Heel lang wist men niet eens welk deel van de plant gegeten moest worden. Onze aardappel komt uit Zuid-Amerika. Net als onze tomaten, paprika's, pepers en hmmm, onze chocolade. Zo een heerlijke warme chocomel met slagroom op  een echt Nederlandse koude dag. De Azteken maakten al chocoladedrank en -repen. Wel wat anders dan wij nu maar toch. Al die wuivende maisvelden? Zuid-Amerika, alweer. Laten we dus niet zo spastisch doen over onze cultuur en tradities. Gewoon blij zijn dat we goede waterbeheersers zijn, harde werkers, klompen hebben en molens en drop, over het algemeen vriendelijk zijn, zuinig, en bruggenbouwers. Bruggen kun je trouwens ook bouwen tussen mensen, culturen en tradities.

Misschien valt het ook best wel mee eigenlijk, het gezeur over ZP en onze cultuur en traditie. Misschien voelt het gewoon veiliger om je druk te maken over een kinderfeest en hoe dat gevierd moet worden, dan over IS, Gaza/Israël, Syrië, ebola en Rusland/Oekraïne. Of over de oprukkende moslimhaat in Nederland en de eveneens oprukkende armoede. Zwarte Piet is dan in ieder geval nog een behapbaar probleempje waar je veilig over kunt steggelen. En daarbij is zeuren en klagen ergens over wel weer echt Nederlands :)

Verhuizen

Het lijkt wel of iedereen aan het verhuizen is op het ogenblik. Wij wonen ook wel op een plek in Veghel waar veel beweging is, namelijk tegenover de nieuwe Oranjewijk. Regelmatig mag Willem ergens komen helpen, vaak met de wasmachine. Met een beetje pech moet ie 2 verdiepingen omhoog. Welke architect heeft dat ooit bedacht! De aansluiting voor dit onmisbare apparaat helemaal op zolder te maken? Zelf heeft hij hem vast prettig in de bijkeuken staan.  
Verder blijft verhuizen een lastig iets. Het staat hoog genoteerd in de lijst van stressvolle gebeurtenissen. Ik snap dat. Als eenmaal alles geregeld is voor de woning zelf, wat al enige stress kan opleveren, begint het pas. Dozen verzamelen lukt nog wel. Dan komt het inpakken. Wat gaat mee, wat doen we weg. Wat kan nog op marktplaats, of naar familie/vrienden/kennissen. En wat verzamelt een mens veel zooi! Tenminste, als je niet van het weggooien bent. Zoals wij. Wij zijn van die mensen die te vaak denken dat iets nog wel van pas kan komen. Ooit. De zolder staat dus aardig vol. En als die eenmaal uitgezocht is wacht ons nog de schuur. Aaaaaaaaah! 
En uit hoeveel bekers drinken we nu eigenlijk koffie. Zeker de helft is nu naar de kringloopwinkel en dat geldt ook voor de glazen. En kabeltjes. Waarom hebben we zoveel kabeltjes en waar zijn of waren ze dan voor? Kunnen ze gewoon weg of grijpen we dan toch een keer mis? En is dat onoverkomelijk? We passen en meten en tekenen de nieuwe woning op schaal om te kijken wat er in past. En vooral wat niet, want we gaan voor kleiner. We schuiven met het getekende bankstel, de kasten, de kleinkind-box en uiteindelijk weten we het nog niet. 'Weet je wat, we zien wel' is de conclusie. Lichter leven, zonder al die bezittingen lijkt steeds prettiger als je ze allemaal moet verhuizen.
Ook uit de tuin willen we wat meenemen. Graven dus. En dan kom je er achter dat dat leuke kleine katjesboompje, wat er nog helemaal niet zo lang staat, gigantische wortels heeft ontwikkeld. Maar dan ben je al aan het graven en wil je hem zoveel mogelijk kans op overleven bieden. Uiteindelijk is een flink stuk tuin omgegraven, maar de boom is er uit. De tuin wordt zo ook een stuk gestroomlijnder. Wij houden van wild en weelderig maar we snappen wel dat een keurige tuin beter is voor de verkoop. We delen dus planten en kruiden uit aan wie ze wil hebben.
Ja, wij gaan het dus ook doen. Verhuizen. Na in totaal 15 keer in mijn leven verhuisd te zijn als ik goed tel, vond ik het welletjes. Toch doen we het weer en omdat het in eerste instantie een tijdelijke woning is, doen we het daarna zeker nog een keer. Maar onze wasmachine komt in de nieuwe woning in de keuken! Dat maakt veel goed.

Kostbaar

Waar ga je nou eens gezellig over bloggen als de wereld gek is geworden? Het nieuws over vlucht MH17 houdt iedereen bezig. 298 Mensen, op weg naar hun vakantiebestemming, naar huis of naar een conventie. Allemaal dood. Als een soort bijkomende schade van een strijd die de hunne niet was. Nederland is in rouw want 193 van de 298 mensen zijn van hier. Wat voor mij en voor velen met mij waarschijnlijk, onvoorstelbaar is, is dat de strijdende partijen in Oekraïne niet totaal ontredderd zijn over de fout zie gemaakt is om een burgervliegtuig neer te halen. Niemand komt tot bezinning, nee er wordt gewoon doorgesteggeld over wie het rampterrein op mag, wie niet, wiens schuld het is en van wie juist niet. Maar er zijn wel 298 mensen dood die er zeker weten totaal niets mee te maken hadden.

In Gaza is het Israëlische grondoffensief begonnen. Nog meer doden. En weer vooral onschuldigen. Vrouwen en kinderen.  Ook daar komt niemand tot bezinning, in ieder geval niet degenen die het geweld kunnen stoppen. Het is een geweldspiraal die aan beide zijden alleen meer geweld oproept, meer haat, meer verdriet, meer gebroken levens.

Even op de achtergrond in het nieuws, maar nog steeds aan de gang; Syrië. Hoeveel doden zijn daar inmiddels gevallen, hoevelen gevlucht? Meer dan 162.000 doden (!) en 9 miljoen (!!!) vluchtelingen. Niemand komt tot bezinning. Dan hebben we nog ISIS die in Irak wreedheden begaat in naam van de Islam. En Boko Haram doet dat in Nigeria. Deze bewegingen zijn allebei een belediging voor datzelfde geloof. In Centraal Afrika rommelt het sowieso als een gek. En dan heb ik nog veel niet opgenoemd.

Nu wil ik geen deprimerend blog schrijven, maar zomaar even gezellig doen over de warme temperaturen ofzo zat er ook niet in. Wat al die beelden en berichten over al die brandhaarden in de wereld wel bij mij veroorzaken is een diepe dankbaarheid dat ik hier woon. Toen ik gisteravond laat nog even bij de slapende kleinzonen keek, die hier logeerden, bleef ik een tijdje kijken. Zo vredig in hun bedjes. Zo kostbaar. Leven is kostbaar. Of zou het moeten zijn.  Overal.