Dan maar de lucht in

Naast prinses, danseres, verpleegster en patholoog anatoom wilde ik in mijn jonge jaren vooral graag een vogel zijn. Vrij om te vliegen, zweven op de thermiek. Zorgeloos mijn vleugels uitslaan en gaan waar ik wilde. Dat lukte niet. Next best thing is misschien deltavliegen, maar daar komt dus een ander probleempje om de hoek kijken. Hoogtevrees. The next next best thing leek me een ballonvaart. Het zou stil zijn en van hoogtevrees schijn je in zo een mand geen last te hebben. Dat leek me wel wat en dat onthield mijn schoonzoon. Op het moment dus, dat ik van jonge jaren naar schoonmoeder en oma was gemeanderd kreeg ik van hem een ballonvaart cadeau.... Dat was toch wel even slikken. Want eh, die hoogtevrees he. Tegelijk wist ik wel dat ik het dus ging doen. Even een beetje zelfoverwinning in gang zetten dus.

De 21e september was het zover. Met manlief ging het naar een afgelegen stuk bouwgrond waar de ballon op zou stijgen. Mijn dochter kwam met de kids ook zwaaien. Eigenlijk bleef ik liever beneden met de kleinkinderen spelen maar op het laatste moment afhaken is dan ook weer zo sneu. Dan maar de lucht in! We werden gebriefd en ik klom heldhaftig in mijn compartiment van de mand, dat ik deelde met een andere mevrouw en meneer. We waren met 15 mensen plus kapitein. Kalmpjes kwam de ballon los van de vertrouwde grond. Ik werd toch wel een beetje misselijk.

Wind zoeken

We kregen te horen dat er naar wind gezocht moest worden en we stegen tot wel 1750 meter! Toen we daarna weer daalden naar 900 meter viel het opeens allemaal heel erg mee. Bomen zagen er uit als boerenkoolstruikjes, koeien waren een soort stokjes en de voedersilo's bosjes champignons. Op 600 meter viel het op hoe ontzettend netjes Nederland is. Keurig rechte graslanden en akkers met zelfs de aanplant keurig in het gelid. Alleen de sporen van konijnen zorgden voor onderbrekingen van de rechtheid. Ik durfde dus al naar beneden te kijken.

Blauw bloed

Dat was maar goed ook want op 300 meter werd er van beneden af druk gezwaaid en wij, in onze mand voelden ons best koninklijk terwijl we terug zwaaiden. De branders maken een ongelooflijke herrie en de hitte brandt op je huid als ze gebruikt worden. maar tussendoor is het inderdaad stil. Je voelt eigenlijk niet dat de ballon vaart, zo rustig gaat dat. Soms hingen we zelfs echt stil in de lucht. De hoogtevrees was al lang vergeten tegen de tijd dat we gingen landen op een mini-voetbalveldje in Biest-Houtakker. Na het opruimen van de ballon en het versjouwen van de 250 kg zware mand, kregen we champagne en werden in de adelstand verheven. Ik heb eindelijk blauw bloed.

Test

Die adelstand had volgens onze kapitein te maken met het feit dat de ballonvaart de eerste manier was om in de lucht te komen. De Franse broers die het uitvonden stuurden eerst een kip, hond en schaap de lucht in als test. De dieren kwamen heelhuids terug. Daarna besloten ze twee gevangen omhoog te sturen. Ter dood veroordeelden, dan gaf het niet als ze het niet overleefden. Bij wel overleven zou gratie in het verschiet liggen.Twee jonge edelen vonden dit echter geen zaak voor gevangenen en waren moedig genoeg om zelf als proefkonijn te dienen en voor de eer te gaan. Zij brachten de vaart tot een goed einde en vandaar dat iedereen die het overleeft in de adelstand wordt verheven. Helaas voor de eerder geselecteerde gevangen werd, ook op dat moment in Frankrijk, een andere ontdekking gedaan. De guillotine. Deze mochten zij uitproberen en het mag duidelijk zijn dat gratie na de geslaagde test er niet meer in zat.

Op mijn beurt verhoog ik mijn schoonzoon in de adelstand omdat hij mij een heel mooi cadeau heeft gegeven. Meer dan een mooie vaart. I did it !

Ouder worden

Langzaam begint het tot me door te dringen.... Steeds vaker word ik met de neus op een feit gedrukt dat ik nog helemaal niet zo zie of voel. Ik zal even een hint geven: In de trein, waar ik nogal regelmatig mee van Helmond naar Eindhoven trek en vice versa hoor ik : 'Mevrouw wilt u zitten?' Nee hoor, zeg ik terwijl ik denk 'zie je wel, best beleefd die jeugd van tegenwoordig'.

Het gebeurde niet één keer, maar meerdere keren. Het werd dus iets minder komisch. Ik vertelde het op mijn werk aan mijn collega. Het zullen mijn grijze haren wel zijn zei ik. Zit in de familie, we worden allemaal jong grijs.
Na jaren van eerst kleurspoelen naar later grijsdekkende verf, had ik er op mijn 50e genoeg van. Dat gedoe elke keer. En mijn haar groeit zo snel dat ik de helft van de tijd op een das leek. Het dier dus. Zwart met witte streep. 'Verf het dan blond', zeiden goedbedoelenden. Maar ik ben nooit blond geweest. Dan maar gewoon grijs. Zo begon een periode van 'uitgroeien' waarin ik waarschijnlijk alle vreselijke stadia van die uitgroei heb vertoond, omdat ik uiteraard weigerde mijn haar kort te knippen tijdens dit proces. Gelukkig kijk ik na het haar kammen zelden nog in de spiegel op een dag, dus vergat ik meestal vrij snel weer hoe ik er uit zag voor de buitenwereld. Een kleine knipbeurt en drie jaar later is mijn haar lang en tot in de puntjes 'gemêleerd grijs'.
'Maar je gezicht is wel jong', zei mijn collega. Dezelfde dag vroeg een klant of ik de moeder was van die zelfde collega.... Hij is ouder dan ik maar heeft nog wel donker haar en ziet er inderdaad jonger uit dan zijn zestig jaren.

Tsja.... Ik besloot het maar te zien als een compliment aan hem en er zelf maar niet verder over na te denken. Maar toch..... Ik begin het enge vermoeden te krijgen dat ik, uiteraard alleen in de ogen van anderen, tot de oma's wordt gerekend tegenwoordig! Nou klopt dat laatste natuurlijk wel weer en dankzij mijn kleindochter heb ik pas ontdekt dat ik nog koppeltje kan duikelen. Vooruit én achteruit. Dus als er nu weer iemand denkt dat ik tachtig ben ofzo (dat moet je tenslotte wel zijn als moeder van een zestigjarige) of vriendelijk aanbiedt om voor me op te staan, dan zeg ik glimlachend nee en troost mezelf met de gedachte dat ik vast ook nog kan touwtje springen.

Observaties

Doet u dat ook? Mensen kijken vanaf een stoel op een terras? Het gaat natuurlijk ook praktisch vanzelf. 

Zo zat ik in gezelschap van dochter, schoonzoon, kleinkids en echtgenoot niet op een terras, maar in een lunchgelegenheid. De Mekkerstee. Superleuke witte bio-geiten die heerlijk in het stro lagen. Ze kwamen ook gezellig naar je toe om geaaid te worden, wat mijn kleindochter spannend vond maar ook leuk. In de landwinkel werd veel lekkers en leuks verkocht en in de lunchroom aten wij een echt lekker geitenmelk-ijsje. 

Terwijl we daar zaten met koffie, ijs en met zijn allen dwaalden mijn ogen dus wat rond. Ze vielen op een klein gezinnetje dat een eindje verder zat. Papa, mama en kinderstoelkind. Zo geschat iets jonger dan ons kinderstoelkleinkind dat één is. Mama staarde voor zich uit en nam zo nu en dan haar kop koffie ter hand. Soms lachte ze naar het kindje in de kinderstoel, gaf zijn speelgoedje terug als het viel en gaf hem te eten. Papa lachte ook naar het kindje en speelde ook met hem. Om de beurt.

Mijn ogen bleven steeds terugkeren naar het stel en niet één keer zag ik ze ook tegen elkaar praten. Laat staan lachen. Voor mijn gevoel zaten ze dan wel tegenover elkaar, maar waren ze mijlenver in hun eigen gedachten. Ik vroeg me af wat er aan de hand was. Hadden ze een slecht bericht gehad, of ruzie gehad? Was er iets ontzettend droevigs?

Natuurlijk weet ik er helemaal niets van. In de zorg werkend leerde ik om nooit je observatie in te kleuren met je eigen gedachten. 'Er loopt een traan over mevrouws wang' en nooit 'Mevrouw is verdrietig want er loopt een traan over haar wang'. Alleen observeren, geen conclusies. Maar ik werk niet meer in de zorg en dus dwalen niet alleen mijn ogen maar ook mijn gedachten.

Als we vertrekken lopen we langs het gezinnetje. Mevrouw en meneer hebben nog steeds niets tegen elkaar gezegd en lijken een stilte en verdrietigheid uit te stralen. Maar het kindje lacht.

Herdenken

Het is weer 4 mei. De dag dat we herdenken. Allen die gevallen zijn, ter wille van onze hedendaagse vrijheid. Gevallenen in de oorlogen hier en elders, deze laatsten zijn degenen die op missie werden gezonden en dat niet overleefden. 
We herdenken ook degenen die vielen, niet als soldaat, maar als gewone burger. Burger van de verkeerde etnische groep, geloof, seksuele geaardheid of degenen die oud en/of beperkt waren. Er valt genoeg te herdenken in ieder geval. Zoals elk jaar opnieuw wordt gezegd: Opdat wij niet vergeten. Het mag nooit meer gebeuren. En daar zit nou net het wrange randje. Althans voor mij.

Want zelfs over het herdenken op 4 mei zijn de meningen al verdeeld. Op Facebook kwam een jongedame voorbij die er niet aan mee wilde doen. Niet omdat het haar niet kan schelen, maar om de hypocrisie er van. Uiteraard kreeg ze een berg bagger over zich heen. Toch was veel van haar gevoel ook het mijne.

Gedenken doe ik wel. En niet alleen op 4 mei. Als ik er vanavond weer sta, bij het monument, staat achter mij een hele rij familieleden. Omgekomen in de kampen van WOII, onderweg daarheen in de veewagens of verhongerd in de Amsterdamse hongerwinter. Mijn moeder was een oorlogskind en ik ben opgegroeid met de trauma's van haar en haar moeder, mijn oma. Alleen al van de verhalen kreeg ik als kind de rillingen. Dus niet herdenken gaat mij te ver. En natuurlijk gedenk ik degenen die ervoor hebben gezorgd dat we weer vrij werden.

Maar tegelijk maak ik mij ieder jaar weer vreselijk boos. Boos  omdat het 'opdat wij niet vergeten' een holle frase lijkt. Meneer Wilders leeft zich rechts-nationalistisch uit en mag bevolkingsgroepen beledigen alsof het niets is. De hele politiek, ja heel Europa schuift op naar rechts. In ons ene Europa verschijnen hekken en prikkeldraad, want 'het vluchtelingenprobleem' kan niet eens in gezamenlijkheid worden aangepakt. Hekken en gesloten grenzen, dat kost miljarden. Hadden we die niet beter kunnen investeren? 

Nee, van mensen zijn we hen vluchtelingen gaan noemen, van vluchtelingen emigranten en vervolgens gelukzoekers. En ze komen allemaal hier en wij hebben al problemen genoeg! De PVV spint er garen bij. Terwijl we vanavond weer bij het monument zullen staan, gebeurt het overal ter wereld opnieuw, ook hier. Nog niet in vol ornaat, maar de verharding is er. De vreemde oprispingen, boycotten van de Hema om hoofddoeken en zogenaamd 'verstopte paaseieren' bijvoorbeeld, zijn er. We gaan gewoon weer doen wat we altijd deden in tijden van economische diepte. We wijzen met een vingertje naar één of meerdere zondebokken en ontmenselijken die. Dat maakt het namelijk makkelijker. 

Vanavond sta ik er weer en herdenk. En ik houd mijn mond als het in mijn hoofd roept: Wat nou opdat wij niet vergeten. Het gros van de mensen is het allang vergeten. Doe iets!

Het kruis en de eieren

Afgelopen vrijdag was het goede vrijdag. Zoals ik wel eens gemeld heb, kwam ik als kind niet uit de Christelijke hoek en waarom er een vrijdag was die Goede vrijdag heette..... Ik zat op een openbare school dus we waren ook niet vrij. Een dag dus die ongemerkt voorbij ging.
Later op het Katholieke Zwijsen College hoorde ik pas waarom deze vrijdag zo goed was. Jezus stierf die dag aan het kruis voor onze zonden. 'Dat was voor hem dan niet zo een goede dag' was mijn weerwoord.
Pas veel later leerde ik dat Jezus als mensgeworden Zoon van God, allang wist dat dit zijn einde zou worden. Dat het zelfs de bedoeling was. Adam, de man van het paradijs, had de boel verpest door van de appel te eten en gaf vanaf dat moment zijn onvolmaaktheid door aan de hele mensheid. Jezus kwam dat rechtzetten. 
Hij zwichtte niet voor verleidingen, stierf een volmaakte doch ellendige dood en dat alles om de mensheid een nieuwe kans te geven op een dag weer volmaakt te zijn, in een nieuw paradijs. Die kans is waarom Goede vrijdag, Goede vrijdag heet. Nog steeds vind ik het wel wat egocentrisch van de Christelijke kerk om deze dag Goed te noemen. Tenslotte was het vooral goed voor ons, niet voor Jezus (daar blijf ik bij). Misschien had men het beter 'De dag van het Offer' kunnen noemen ofzo. 
Dan volgt pasen. Toen de godsdienstleraar vroeg wat dan gevierd wordt, stak ik (als enige) mijn vinger op en vertelde dat dat om de uittocht van de Joden uit Egypte ging. Hij vond het knap dat ik dat wist, maar nee... het ging om de opstanding van Jezus. Ah, het verhaal had dus een vervolg. Zo ongeveer rond mijn veertiende had ik het plaatje wel compleet. Jezus was gekruisigd, in zijn graf gelegd en weer opgestaan en dat vieren wij. Met eieren eten. Huh? 
Ik had ergens weer iets niet begrepen dacht ik, maar de eieren bleken inderdaad een samengevoegd geheel te zijn. Eieren als teken van de vruchtbare nieuwe lente, versierd en al, waren uit voorchristelijke tijden. Zoals zoveel gebruiken die 'heidens' waren werden ze ingevoegd in het paasfeest, iedereen tevreden. Bij ons komen daar natuurlijk ook de matzes bij, met roomboter en bruine suiker. 
Waar wil ik heen met dit relaas? Ach, het zijn maar wat overdenkingen en ik wil vooral iedereen een heel fijn pasen wensen. Hoe je het ook viert, of je het wel viert, waar je het ook viert. Ik wens iedereen mooie dingen en lente en hee... daar rent een paashaas!.....

Geweten en Venijn

Grenzen dicht! We Islamiseren in rap tempo volgens iemand op Twitter. En bij een virtuele aai over zijn bol van mijn kant, met de troostrijke woorden dat dat best heel ontzettend erg meevalt, gaf hij me mee dat ik onder een steen leef. Dat zal wel een roze steen zijn dan.

Wat me stoort is dat er vaak, als een soort excuus, verwezen wordt naar de 'nou eenmaal zijnde, andere cultuur' van binnenkomende vluchtelingen. Moslims dus. En wij zijn nu eenmaal een lief land dat als fundament Christelijk/Joodse normen en waarden heeft. Oh, ik dacht altijd dat daar mededogen in thuishoorde. God liefhebben als eerste en dan uw naaste gelijk uzelf. Dus of we houden niet van onszelf, of ....

Een sprookje... en zoek de overeenkomsten: 

Er was eens een woeste planeet met gassen, water en getijden. Aardbevingen deden bergen en land oprijzen uit de wateren en warmte en erosie maakten het gesteente fijn en vruchtbaar. Op een dag verschenen er tweebenige wezens, een man en een vrouw genaamd Mens en Adem Van Leven. Hun Vader die door sommigen God wordt genoemd, had de woeste planeet voor hen omgevormd tot een paradijs, genaamd Tuin van Eden om van te genieten. Mens en Adem van Leven mochten deze tuin beheren en eigenlijk alles doen wat zij wilden. behalve... van die ene boom de vruchten eten. 
Zoals gezegd leefden zij in eenvoudige overvloed, zij hoefden niet hongerig te staren naar de vruchten van de boom. De boom zijn naam was Geweten en zijn vruchten waren die van Vriendelijkheid, Eerlijkheid, Mededogen, Tevredenheid, Moed en bovenal, Liefde. 
Op een dag kwam er een ander wezen op bezoek in de tuin, zijn naam was Venijn. Hij vertelde Mens en Adem van Leven dat ze best van Geweten zijn vruchten mochten eten. Zij waren tenslotte de baas en alles was van hen. Zeg nou zelf, straks at een ander het voor hun neus op. Ze werden voor de gek gehouden!

Mens en Adem van Leven twijfelden en hoe meer zij twijfelden hoe minder zij de overvloed om zich heen zagen. Zij zagen alleen nog maar de boom die Geweten heet en de vruchten werden obsessief aantrekkelijk om te eten. Venijn drong nog wat harder aan en Twijfel werd Overtuiging. Het kon inderdaad geen zinnige reden hebben dat zij niet van deze vruchten mochten eten. Het was pure onderdrukking. Zij aten van Geweten want het was hun goed recht te consumeren. Zodra zij hun tanden in Geweten zetten verloren zij zichzelf.

Mens en Adem van Leven hadden verloren, veel meer dan ze dachten. Het was niet de boom, het waren niet de vruchten, ze hadden verloren van zichzelf. En tot op de dag van vandaag zijn zij gedoemd de wrange vruchten te eten van de boom die nu Angst heet. Zijn vruchten zijn Ontevredenheid, Jaloezie, Lafheid, Eigenliefde, Hardheid en de ergste van alles, Hebzucht. Genoeg is niet genoeg, en een ander gunnen wat jij hebt, of nog sterker, een ander gunnen wat jij ook niet hebt. dat kunnen nog maar weinigen. 
Maar ergens herinneren we ons Geweten. Daarom deden ook Ja-Maar en Rechtpraten wat krom is hun intrede. Er zijn ook mensen die proberen een nieuwe boom te planten en tot hen dat lukt leven we nog lang en in verdeeldheid verder.... Einde

De herberg is nog steeds vol

Vluchtelingen. Het onderwerp is niet van de tv te branden. Hoeveel het er zijn, waar ze zijn, waar ze heen gaan en vooral, waar men ze niet wil hebben. Het is standaard geworden dat er ergens mensen, want dat zijn vluchtelingen, opgevangen moeten worden en een deel van de Nederlandse bevolking te hoop loopt om te protesteren. Gesteund door mensen die helemaal niet uit dat dorp of die stad komen, maar gewoon 'mee komen helpen'.

Net als de afgevaardigde van de PVV die in Veghel waar geen PVV is, komt inspreken op de raadsvergadering over de eventuele opvang van vluchtelingen. "Kom in verzet", zei deze meneer met klem. Niemand luisterde. Gelukkig. "Luister naar uw inwoners", raadde hij aan. Luisteren heeft een nieuwe betekenis in het vluchtelingenvraagstuk. Luisteren doe je alleen naar degenen die 'nee' roepen.

Het laatste droevige voorbeeld was Steenbergen. De enige die vóór de komst van vluchtelingen was in de vergadering over de komst van een AZC, werd het spreken onmogelijk gemaakt. Zij werd uitgejoeld en uitgescholden door dezelfde mensen die hun vrees uitspraken over geweld van de zijde van de asielzoekers. Er heerste een grimmige sfeer en een deel van de schreeuwers kwam ook hier van buiten de gemeente. Het woord asielzoeker heeft ondertussen een negatieve betekenis gekregen, net als allochtoon.

Verzet is ook zo een woord dat opeens een tegengestelde betekenis krijgt. Verzet tegen de komst van vluchtelingen. Verzet dat geuit wordt in woorden, geschreeuw, stenen gooien en schelden. Was verzet ooit niet iets dat men deed om mensen te redden? Redden van degenen die op hen joegen? Iets waarvan we op 4 en 5 mei zeggen: opdat wij niet vergeten? Ik zal het wel verkeerd begrijpen allemaal.

Natuurlijk kunnen sommige dingen anders. Waren de gemeenten allemaal hun verplichting nagekomen de afgelopen jaren, om statushouders te huisvesten, dan hadden we nu geen opvangprobleem, aldus het COA. Dan was er plaats genoeg in de herberg die AZC heet. Er zou nu geen onrust zijn, en de vluchtelingen zouden niet heen en weer gesleept worden. Helaas het is niet zo.

Vluchtelingen. Ze gaan dood als ze thuis blijven. Ze gaan onderweg soms dood en sommige mensen wensen hen dood. Net als de Farizeeërs kijkt een deel van de mensheid toe zonder enig mededogen. Als Pontius Pilatus wast men zijn handen in onschuld, want het is niet ons probleem. Ja, dat ze hier komen, dat is een probleem.

De schreeuwende meute is iets waar ik banger voor ben dan voor de Syrische vluchtelingen. Want kennelijk ontlenen deze schreeuwers een bepaalde status aan hun gedrag. Ze zijn helden! Ze zijn het verzet! Als dit het nieuwe Nederland is begin ik zelf te denken aan vluchten, maar waarheen? De herbergen zijn nog steeds overal vol.